Kevin Godley - Muscle Memory (2020)

Bijzondere verrassing zo op de vroege morgen. En dat in 2020. Staat dan ook meteen op. Tsjonge.

Kevin Godley was ooit samen met Lol Creme de man van het experiment in 10CC. Toen het duo steeds meer tegen beperkingen aan liepen - oa. het gebruiken van de gizmo- en het nieuwe materiaal van Eric Stewart en Graham Gouldman niet omarmde - was de breuk in 1976 daar.
Als Godley & Creme vervolgden zij hun weg en hoewel daar enig hitsucces uit voort vloeide, zijn hun albums altijd wat onbegrepen gebleven.
Hun veelzijdigheid uitte zich ook in het maken en regisseren van video's voor veel populaire acts.
In "88" verbreekt Godley de samenwerking met Creme en werkt hij voornamelijk op de achtergrond.
In 2006 is er ineens een eenmalige samenwerking met Gouldman en duikt hij wel eens op tijdens een gig van 10CC, waar Gouldman nog het enige oorspronkelijke lid van is.

In 2018 vraagt Godley via een muzikanten platform aan muzikanten/componisten en fans om hem muziek op te sturen en daar een soloalbum van te fabriceren.
286! instrumentale stukken krijgt hij opgestuurd en 11 nummers zijn op zijn 1e solo album terecht gekomen.
75 jaar is Godley inmiddels en Muscle Memory is een misschien wel onverwacht zeer sterk album geworden.
Scherp, zowel tekstueel als composorisch en met veel afwisseling.
Er heeft altijd een crooner in hem geschuild en dat komt in de langzamere stukken maar weer eens tot uiting.
In die beladen, meestal wat duistere composities doet hij mij soms denken aan Bowie in zijn latere periode, maar ook aan Scott Walker.
Je hoort uiteraard in dat werk dat zijn stem ook ouder is geworden, maar dat diepe en karakteristieke is nog altijd aanwezig.
Vleugjes Godley & Creme is te horen, met name de soundscapes en vervormingen van de stem.
Expecting A Message is de ijzersterke opener wat een vrij unieke mix is van reggea en industrial. Hit The Street gaat over de mysterieuze dood van de legendarische Chet Baker.
Tekstueel laat Godley er geen gras over groeien. Veelal stelt hij zwaardere zaken aan de orde; wapengebruik, het in de gaten gehouden worden, de zorgen over toekomstige muziek en relaties.
Een vrolijke plaat is het niet geworden, maar de vondsten en Godley's cynisme, zijn gegoten in composities die in ieder geval niet stoffig of achterhaald klinken. Prima productie en creatief.

De vraag blijft waarom Godley nu pas met een soloplaat komt. Dit is namelijk een zeer welkome plaat die echt gehoord mag worden.
Het vergt wat geduld om dit op waarde te schatten, maar valt het kwartje, dan valt ie ook goed.
Op zich al een opvallende en originele move om derden die hij nog nooit heeft ontmoet, deel uit te laten maken van het creatieve proces.
Knap album.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kevin Godley - Muscle Memory - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kevin Godley - Muscle Memory
Kevin Godley brengt op zijn 75e zijn eerste soloalbum uit en het is een soloalbum dat overloopt van goede ideeën en verrassende wendingen, maar ook van zeer memorabele songs

Muscle Memory is het eerste soloalbum van Kevin Godley, die met name in de jaren 70 zijn stempel drukte op de popmuziek, en het is een soloalbum waarop zoveel gebeurt dat het je ruim 50 minuten duizelt. Met name in de instrumentatie gebeurt van alles, maar ook de songs zijn verre van alledaags. Muscle Memory is vaak zware kost en het is bovendien een aardedonker album, maar het is ook een album vol songs die niet alleen hopeloos intrigeren, maar die je ook steeds dierbaarder worden. Het is een album dat zeer waarschijnlijk tussen wal en schip zal vallen, maar daar is dit bijzondere album van Kevin Godley echt veel te goed voor.

Een week voor kerst een nieuw album uitbrengen is wat ongelukkig, maar als Paul McCartney het kan, kan ik het ook, moet Kevin Godley gedacht hebben. Kevin Godley is natuurlijk lang niet zo groot als Paul McCartney, maar zijn naam staat absoluut vetgedrukt in de boeken waarin de geschiedenis van de popmuziek wordt beschreven.

Kevin Godley maakte deel uit van de eerste bezetting van de Britse band 10cc, die in de vroege jaren 70 een deel van de leegte die door The Beatles werd achtergelaten vulde met een aantal geweldige albums. Toen 10cc te wat ver doorsloeg richting hitgevoelige popmuziek, verliet Kevin Godley samen met Lol Creme de band en gingen de twee samen verder.

Godley & Creme maakten een flinke stapel albums en scoorden aan het eind van de jaren 70 zowaar een flinke hit met de single An Englishman in New York en herhaalden dat kunstje in de jaren 80 met Cry (dat overigens vooral opviel door een bijzondere videoclip). Ik heb wel wat albums van Godley & Creme in huis, maar ik kan me eerlijk gezegd geen album herinneren dat diepe indruk heeft gemaakt.

Godley & Creme gaven er aan het eind van de jaren 80 de brui aan en met name Kevin Godley ging zich richten op het maken van videokunst totdat deze week zijn eerste (!) soloalbum verscheen.

Muscle Memory had eigenlijk in 2018 moeten verschijnen, maar het crowdfunding platform waarop Kevin Godley de campagne voor zijn eerste soloalbum had ondergebracht ging failliet, waarna de Britse muzikant weer opnieuw kon beginnen. Muscle Memory is gelukkig alsnog verschenen, want het is een intrigerend album.

Ik had niet verwacht dat Kevin Godley het ons makkelijk zou maken met zijn nieuwe muziek en dat doet hij dan ook niet. Muscle Memory heeft zijn toegankelijkere momenten, maar over de hele linie is het een zwaar en donker album. Het is een album waarop af en toe iets doorklinkt van de memorabele albums van 10cc en net wat vaker iets van de muziek van Godley & Creme, maar we zijn inmiddels ook een aantal decennia verder.

Kevin Godley heeft zeker in tekstueel opzicht een zwaar album gemaakt, maar in muzikaal opzicht kan hij wel wat lichtvoetiger klinken, zoals in de openingstrack waarin zelfs een vleugje reggae (dat hij bij 10cc verfoeide) opduikt of in de tweede track, waarin de inmiddels 75 jaar oude muzikant zijn kunsten als crooner vertoont. Ook in de op het eerste gehoor wat toegankelijker klinkende songs gebeurt er in de instrumentatie van alles, waarbij de Britse muzikant lak heeft aan genres en conventies.

Muscle Memory doet me zoals gezegd denken aan de muziek van Kevin Godley uit het verleden, maar ik hoor ook wat van Bowie (en met name Blackstar), van de geweldige albums van Peter Gabriel uit de vroege jaren 80, van de bombast van Marc Almond, van het donkere werk van Peter Hammill, van het briljante soloalbum van Rupert Hine en van de muziek van David Byrne, maar Muscle Memory schiet zoveel kanten op dat vergelijken meestal zinloos is.

Muscle Memory is een ruim 50 minuten durende roller coaster ride die alle kanten op schiet en die ruim 50 minuten intrigeert. Het is een album dat je talloze keren moet horen voordat alles op zijn plek valt en het is een album waarvan je alle geheimen wilt ontrafelen wanneer je er eenmaal aan begonnen bent.

Het is wat mij betreft ook een album dat moet worden geschaard onder de bijzonderste albums van het moment, wat nog maar eens onderstreept dat je een jaarlijstje pas moet opmaken wanneer de laatste dag van het jaar er op zit. Dat het eerste soloalbum van Kevin Godley jaarlijstjeswaardig is zal inmiddels duidelijk zijn. Erwin Zijleman