David Minasian - The Sound of Dreams (2020)

David Minassian heeft andermaal de kans gegrepen om met zijn eigen idolen te werken en dan kan het nauwelijks verbazen dat die muzikanten dus ook precies hun bekendste trucje doen. Dat sluit dan verder weer perfect aan bij het enorme retrogeluid dat Minassian over deze plaat heen heeft gelegd - het is echt een mix van Moody Blues en Yes geworden - en de kitscherige hoes.

The Sound of Dreams is zeker niet vervelend om naar te luisteren, maar het wordt ook nergens bijzonder.

Klopt, mooi gemusiceerd album in de pastorale prog hoek, maar inderdaad wel erg braaf; meest spannend vind ik - wellicht niet geheel toevallig - het langste nummer Twin Flames at Twilight. Zeker niet slecht, maar haalt wat mij betreft het niveau van Nick Magnus - Catharsis (2019) of John Holden - Rise and Fall (2020) in dezelfde hoek, niet.

Maar nu krijg ik toch ook wel weer even zin in het andere uiterste van het progressieve rock spectrum, bijv: Oceans of Slumber - Oceans of Slumber (2020) of Enslaved - Utgard (2020) => dat is toch het mooie van een brede muzikale interesse in de progressieve rock / metal...

soms doet retro gewoon pijn aan de oren...

Er staan best aardige instrumentale gedeeltes op hoor maar over het grote geheel is het te weinig. Qua zang is het helaas echt ondermaats. Justin en Annie waren toch ooit de engelen van de Prog, De andere zijn helaas nauwelijks het vermelden waard.

Jammer, het begon hoopvol. De plaat is het, zoals hierboven al genoemd, net helemaal niet.
Ook het nummer van 13+ minuten kon mij niet bekoren.