Oceans of Slumber - Oceans of Slumber (2020)

Het schiet weer alle kanten op bij de female fronted prog metal (van de zwaarste categorie) van Oceans of Slumber op de twee vrijgegeven singles. Wat een avontuur weer.

The Color Of Grace met Mick Moss!

A Return to the Earth Below
The Adorned Fathomless Creation
To the Sea (the Tolling of the Bells)
The Color of Grace

Oceans of Slumber is een band die voor mij nog geen echt goede plaat heeft uitgebracht, de platen als geheel zijn niet heel constant. Er gaan genoeg pareltjes op de vorige albums om een prachtige liveset te vullen, dat zag ik vorig jaar in Tilburg (fenomenale show was dat!). Tot nu toe zijn de previewtracks echt fantastisch, dus ik hoop dat Oceans of Slumber nu eindelijk een knaller van begin tot eind gaat afleveren, want die potentie zit er absoluut in! Ik ben ook erg benieuwd naar de Type O Negative-cover (Wolf Moon).

Mooi nummer; stemmen passen goed bij elkaar. Kende deze band nog niet, maar wordt wel enthousiast na een 1e luisterbeurt. Bijzondere mix van behoorlijk heftige metal met rustigere gevoelige melodieuze passages. Goeie zangeres ook; goeie keuze van Arjan Lucassen om haar in te zetten voor z'n nieuwe album Transitus.

Een flink aantal prachtnummers en een aantal momenten met grunt waarbij ik echt denk "waarom nou". Het zorgt weer voor wat onevenwichtige momenten. Ik zou ze graag zien stoppen met die grunt als je de beschikking hebt over zo'n sterke zangeres. Pray for Fire is wel mijn topfavoriet momenteel. Wat een sterk nummer is dat zeg.

Het album was beter geweest als ze een paar songs weggesneden hadden voor een ep later uit te brengen. Op het eind denk je wel eens dat er al zo'n song opstaat namelijk.
Het instrumentale September had ook van Robert Myles kunnen zijn. Die muziek werd namelijk veel gebruikt door Veronica, in de jaren 90 gok ik, om laat op de avond wat erotische beelden te tonen. De dames kwamen weer zwevend uit mijn geheugen tevoorschijn, bij September dus.
De type O negative cover Wolf Moon is zeer fraai.

Ik wilde net wat woorden aan dit album wijden, omdat het me op sommige momenten erg weet te grijpen en op andere momenten toch wat geforceerd en onevenwichtig overkomt. Maar ik zie nu dat pos al precies hetzelfde ervaren heeft.
Op zich heb ik niets tegen een goed uitgevoerde grunt, maar het moet dan wel echt wat toevoegen en dat doet het lang niet altijd. Net als dat sommige composities net wat te weinig spanning herbergen. En andere weer prachtig zijn, waar ik heerlijk in op kan gaan.
Ik had bij het vorige album die ervaring ook, maar had gehoopt dat ze met dit album constanter geworden waren.
Maar o, wat is het mooi en genieten op sommige momenten!

Ik ben redelijk onder de indruk van dit album en sluit mij aan bij aan bij het commentaar van sommigen. Dat onevenwichtige aspect benader ik na drie album inmiddels op een andere manier. Vooral dat sommige grunts niet nodig zouden zijn. Dat is nu eenmaal een aspect van OOS wat ik ook niet altijd waardeer, maar blijkbaar toch bij deze band hoort. Maar wat een geweldige nummers staan hier op zeg! Vooral na meerdere luisterbeurten stijgt het enthousiasme. To The Sea, de fantastische cover van Wolf Moon, de titeltrack. Prachtig. Voorlopig 4 punten, later deze maand een recensie op Progwereld.

Helemaal mee eens; waar ik eerst erg moest wennen aan dat "onevenwichtige" (of zullen we zeggen: contrastrijke ), stoort me dat na meerdere luisterbeurten niet meer en geniet ik volop ! Mooie recensie die je op Progwereld hebt geplaatst trouwens...

Het album begint in ieder geval uitstekend met drie sublieme tracks. De zang van Cammie Gilbert is geweldig en wordt af en toe fraai aangevuld met fijne grunts. Helaas wordt het songmateriaal gaandeweg toch wat rommelig en onsamenhangend, iets waar de vorige paar albums ook last van hadden. Soms is de avontuurlijke en sfeervolle doommetal geweldig, dan weer is het lastig de aandacht er bij te houden. De forse speelduur van de plaat helpt dan ook niet mee. Less is more!

Misschien is de openingstrack wel het mooiste luisterliedje van 2020.

Steevast op mijn headset tijdens werk. Komt iedere week wel voorbij. Wat is het toch met een getormenteerde vrouw ( zo klinkt het alvast) wat mij dan zo aanspreekt? Ik weet het niet, maar bij Kosheen heb ik er ook een zwak voor (nu op zoek naar telefoonnummer van psychoanalist )

De stem van Cammie , dat maakt de 3,5 ⭐️
Maar reeds veel besproken “klacht” geldt ook voor mij, vliegt alle kanten op.

Maar b.v. nummers 3, 6 & 7 maken zoveel goed.

A return to the Earthquakes below…… oprecht kippenvel

Een “best-off” van de laatste 3 CD’s zou zeker een 5 ⭐️ ⭐️⭐️⭐️⭐️+++++ album opleveren

1e single van hun nieuwe album: Oceans of Slumber - The Waters Rising (Official Video)

Kan helaas nog niets vinden over de release datum van het nieuwe album, maar ik krijg er nu al zin in...