Tallah - Matriphagy (2020)

De tweede band van Portnoy (max) en net zoals bij next to None het geval was is ook dit een verzameling aan ideeën. Gelukkig weten ze het hier wel meer richting en eenheid te geven. Met duidelijke inspiratie uit de nu-metal hoek. Het zorgt voor een coherente album dat vooral erg druk, hard en energiek is.

Muzikaal klinkt het allemaal prima, hoewel er niets direct uit springt. De 13 nummers die ze er in 53 minuten doorheen drukken laten je wel gesloopt achter. Er is geen ruimte voor enkele rustpuntjes. Daardoor knalt het album van begin tot eind je speakers uit en veranderd het langzaam in een brei van geluid. Hier en daar besluiten ze iets meer groove te introduceren waardoor het wat afwisseling bied. Maar ook dat eindigt in zo hard en snel mogelijk richting het einde musiceren.

Mijn voornaamste irritatie punt is echter de zang. Die wil hier niet klikken. Het is niet dat hij zo slecht klinkt. Maar hij gaat van hot naar her en lijkt vooral zoveel mogelijk zijn bereik te willen tonen. En die pig screams mogen ze van mij echt verbannen uit de wereld, wat een afgrijslijk geluid is dat.

Het album luistert prima weg om af en toe eens langs te laten komen.
3*

Een overrompelend debuut, deze nerveuze cocktail van springerige, avontuurlijke metal. Denk aan een hysterische mix van Korn, Slipknot en System Of A Down. Ik kan er niet altijd iets mee, maar goed is dit zeer zeker. Zanger Justin Bonitz, hoewel niet slecht, is de zwakke schakel hier. De beestachtige ritmesectie verdient gewoonweg iemand die de bonte mengeling van stijlen beter aan kan.