The Nits - Adieu, Sweet Bahnhof (1984)

ADIEU SWEET BAHNHOF 1984

Aan het eind van 1984 verscheen het laatste Nits album
met gitarist Michiel Peters in de gelederen. Michiel was het
drukke tourschema beu, zou sociologie gaan studeren en zich
een burgerleven toeëigen dat hij altijd al zo fijnbesnaard
bezongen had in zijn werkelijk prachtige liedjes ...

Villa Homesick ... een door strijkers verfraaide
treurzang over een vogel in een gouden kooitje.

Of het wild om zich heen laaiende Silly Fool
waarin boeken verbrand worden ... een aanklacht
tegen elke vorm van fascisme en kortzichtigheid.

Het b-kantje Mountains in Minutes heeft een zelfde rockgehalte.

Of het poreuze, biografische meesterwerkje The Infant King
(in 1989 zou Michiel solo weerkeren met een gelijknamig album).

Michiel Peters - Infant King (1988)

Echt adembenemend hoe je hier de trein door de nacht
hoort rijden. En hoe de ik-figuur zijn eigen gezicht en bijhorend
levensverhaal gespiegeld ziet in de ramen van het voertuig.

Adieu Sweet Bahnhof ... opnieuw met de trein in de hoofdrol.
De metaforen "trein" en "hotel" zijn in het Nitsiaans geladen beelden.
De trein staat voor het onderweg zijn, het reizen, het vlieden van de tijd.
En hotel staat dan weer voor de thuishaven en het rustpunt.

YouTube - Nits - Adieu Sweet Bahnhof

Werkelijk prachtig hoe het landschap en het hotel beschreven worden.
De teksten van Hofstede worden steeds rijker, steeds doorleefder.

De eerste single van het album was het niet zo bijzondere Mask.
De tekst is wel zeer tekenend, maar muzikaal mist het nummer
de nodige drive om de hitparades in de verleiding te brengen.

YouTube - Nits - Mask

Opvolger Vah Hollanda Seni Seni heeft dan wel
zijn politiek correcte boodschap van verdraagzaamheid en
vertelt net zoals Cous Cous Kreten (1982) van de Vlaamse Kreuners
het verscheurde verhaal van allochtone jongeren in het vreemde Europa.
Inclusief een hele stuk liedtekst in het Turks. Maar als single te braaf.

Betere single kandidaten waren volgens mij de titelsong
(pas als derde single uitgebracht) en het gladde Woman Cactus.
Maar dat nummer heeft iets te veel geluisterd naar Sukiyaki,
een grote hit voor de Japanner Kyu Sakamoto in 1963.

Productie van het album is in handen van Jaap Eggermont,
de man die ook Shocking Blue en de Stars on 45 gouden platen schonk.
Daarmee kreeg het album toch een iets te blinkend glazuurlaagje.

Mindere songs zijn volgens mij Think It over van Stips,
The Tender Trap (een Joe Jackson imitatie) en het met een overbodige
gastrol van Frank Boeijen verfraaide The Ballroom of Romance.

Eindigen doe ik graag met twee juweeltjes uit Stips' muziekdoos.
De fijne instrumental Fanfare (een b-kantje) en het werkelijk subliem
gearrangeerde Poor Man's Pound (over de kloof tussen arm en rijk).

Enigszins sociaal bewogen mag deze plaat genoemd worden.
Adieu Sweet Bahnhof ... het gekke is dat ik bij de albumtitel altijd
meteen moet denken aan Who Ist der Bahnhof?, de geweldige
Koot & Bie sketch over de gebroeders Arie en Gé.

De kleine helden van het vlakke Nederland ...