The Nits - Hat (1988)

Hier zaten de Nits even in een donkerder periode. De teksten en de muziek zijn zwaarder dan anders, melancholischer. The train is een prachtnummer waar in het ritme van de muziek een trein meeloopt (en op het einde stopt). Het rare is dat ik op de één of andere manier iets met treinen in muziek heb (terwijl ik er verder niet veel mee heb). Zijn er meer mensen met deze afwijking?

Zeer sfeervol plaatje. Het enige mankement is de lengte van het album. Die is veel te kort.

Nee hoor, heerlijk zo'n nagebootst ritme van een trein.

Andere goede treinnummers zijn :

Life, Sex & Death - Train (The silent majority)
Neil Young - Southern pacific (Re-ac-tor)

Wat betreft The Nits. Dit is een uitstekend mini-album van nederlands beste band.

Prachtig melancholisch hoogstandje van eigen bodem. The Train, The Dream en The Bauhaus Chair zijn lichtelijk briljant. Omhoog met die hap! 4.5*.

Deze afwijking deel ik niet maar ik wil je er best een beetje bij helpen: luister eens naar The Train van Blue Murder op het album La la love.

Verder, weliswaar van iets minder nivo (maar een echte verslaafde is natuurlijk niet zo kieskeurig ) is I'm a train van Albert Hammond.

The Nits ' finest hour - als je het mij vraagt.

Inderdaad. Ze hadden op in die periode net dat beetje extra waardoor ze boven zichzelf uitstegen. Zeer waardige opvolger van de 'dutch mountains'. Laatste nummer heeft een prachtige spanning.

The Train, The Dream, The Bauhaus Chair... inderdaad, hier staan prachtige songs op, hier waren ze in groten doen!

Beste treinsong?Wat dacht je van Trans Europe Express - Kraftwerk.

Mooie sfeervol minialbum van The Nits.De minimale benadering werkt hier erg goed.Deze rasmusici weten wat de kunst van het weglaten betekent.Ruimtelijke songs zonder te veel poespas,met veelal een acoustische benadering.De inbreng van Robert jan Stips blijft natuurlijk groot.Met de juiste sounds weet hij de nummers de juiste sfeer te geven.Elk nummer heeft zijn klasse en daarom is dit een hele fraaie Nitsplaat.Inderdaad jammer dat ze het bij een minialbum hielden.
Beste treinsong? Wat dacht je van Adieu Sweet Bahnhof van The Nits en natuurlijk Station to Station van Bowie.
En uiteraard Trans Europe Express van Kraftwerk(inderdaad ook perfect suffeteun)

HAT 1988

Het was weer Kilo (1983) tijd, blikt de groep terug.
Net als na het grote nationale succes van Omsk (1983)
brengen The Nits na de internationale doorbraak met Mountains (1987)
een mini-album met zes nieuwe tracks uit. Hat (1988) is de naam.

Een meesterwerkje met slechts twee minder opvallende nummers.
Dat zijn de intimistische afsluiter The House en het woordenspel Blue.

Dat laatste nummer maakt van het woord blue de kleur blauw.
Ik kan het niet anders uitleggen ... maar The Nits schilderen
nu eenmaal met metaforen, met woorden en klanken.

Titelsong The Hat is een fragment uit een minutenlange
studiojam. Henk toonde geschilderde afbeeldingen en de groep
speelde al musicerend in op de getoonde begrippen of voorwerpen.
Henk zong daar dan een geïmproviseerd verhaal bij ... met resultaat.

Blijven over de drie juweeltjes van Hat.
De twee singles The Dream met een sterk metaforische Hofstede tekst
en The Train (altijd een beeld voor de levensweg van de ik-figuur).

Zelfreflectie troef op Hat en zo belanden we bij The Bauhaus Chair.
Eén van de alleroudste Nits composities die uit de lade werd gehaald.
Gek genoeg handelt de tekst ook over het terugblikken op vroeger.
Op de tijd met bassist Alex Roelofs en gitarist Michiel Peters.

Laat nu net die laatste in 1989 terugkomen met een éénmalig solo-album
boordevol kwetsbare miniatuurtjes over het (klein)bugerlijke bestaan.
Over het kind dat die in elk van ons blijft ronddolen.

Michiel Peters - Infant King (1988)

Een album dat ondertussen een collector'sitem werd.

Melancholie is inderdaad het sleutelwoord, vooral in The train, The Bauhaus chair en The house. Onwaarschijnlijk fragiel.

Dit is een perfect album. Kort, maar ik denk dat dat ook een kracht is.
Ieder nummer is perfect.
The Train en The Dream waren kleine hits en hebben net dat beetje meer uptempo dan de rest, met mooie teksten over respectievelijk zelfreflectie en letterlijk een droom die Hofstede had. Blue is het perfecte verdrietnummer. Bauhaus Chair heeft 1 van de mooiste melodien ooit en een heerlijke orgelsolo. Hat is het langste nummer, vormloos maar continu meeslepend. Live plakten ze er altijd een stukje Gershwin aan vast (American In PAris) wat fantastisch wekte. De afsluiter The House wer live altijd gezongen door Stips, maar op de plaat is het Hofstede die een verstild beeld van een huis in een landschap tot leven brengt.

Dit is pop van het allerhoogste niveau, een perfect instapper voor Nits-nieuwelingen en zou niet mogen missen in welke collectie dan ook.

mooi album wel erg donker maar dat heeft juist weer wat

Volgens mij had Henk Hofstede hier zijn rijbewijs nog niet en reisde hij regelmatig per trein dat ook weer inspiratie voor het schrijven van fijne Nits-songs opleverde.
Bij The Train moet ik altijd weer denken aan iemand die zelfmoord wil plegen, terwijl Henk hem daarvoor waarschuwt. De EO draaide het nummer ook vaak op Radio 3 en in hun nachtprogramma's, vanwege dat onderwerp.
The Dream doet mij denken aan de tijd dat ik met Engelsen en Ieren in de bloembollen werkte. Het nummer was toen veel op de radio en iedereen vond dat Hofstede als Lou Reed zong.
Er was daar ook iemand bij die de tekst van In The Dutch Mountains wel erg grof vond.

? "Grof" in de zin van "beledigend" of "aanstootgevend" lijkt me hier nauwelijks van toepassing, bedoelde hij dan ongepolijst-simpel ("a green painted house", "painting roses on the walls of her home") of ongenuanceerd-karikaturaal ("a miller on the back of a cow") ? Of heb je het zelf eigenlijk ook nooit kunnen plaatsen? Ik vind het zelf juist zo'n leuke surrealistische tekst.
 

Hofstede doet mij qua stemgeluid toch eerder aan Lennon denken.

Dit Hat heeft meer weg van een EP als een album, maar herbergt wel mooie muziek, dus mij hoor je niet klagen. Lennon idd. zelf nooit echt bij stil gestaan, maar nu je het zo zegt, kan ik mij daar wel in vinden. Melancholiek en sfeervol.

Het wàs (is) ook een EP, zowel qua speelduur als qua prijs. Ik geloof dat het indertijd ook wel een mini-album werd genoemd.
 

Mooi en sfeervol en vooral ook erg melancholisch had van mij wel langer gemogen. Toch wel een van de betere albums (of EP/Minialbum hoe je het ook noemen wil) ik geef *4.5

Hat bestaat voor de helft uit leftovers van the Mountains sessies.
Nummers die nog niet klaar genoeg waren om in één take in te spelen.

Eén en ander kan je reconstrueren aan de hand van de Quest rarities cd uit de box.

Prachtalbum. Van pure eenheid en ingetogenheid tot en met prachtige geluidseffecten als de stomende piepende remmen van een trein. Bauhaus Chair heeft een mooi Procol Harum/Hammondgeluid in de solo en The Dream is ook al zo.......
6 nummers en dan nog zo moeilijk je 2 favorieten te kiezen

Heerlijk album van THE Nits met daarop een aantal van hun (later) zo bekende liedjes. Laatst 2e hands als vinyl op de kop getikt. Wat een kwaliteit zetten deze mannen toch op een geluidsdrager! Nagenoeg perfect. Elk detail is te horen. Nederlandse TOPBAND met hoofdletters geschreven.

Ik heb deze 12inch-EP ook in huis. Zette hem uit nieuwsgierigheid toch maar weer eens op, nadat ik met mijn oudere broer in een hardrockcafé in Eindhoven was en hij me daar vertelde dat er onlangs een documentaire van The Nits op televisie was geweest.

Deze EP is kort maar krachtig! Er staan bijna enkel sterke nummers op. 'The Train' is meteen een pakkende starter op de A-kant, en de derde track: 'The Dream' heb ik altijd een prachtig nummer gevonden. Dat is het nog steeds. Ook 'The Bauhaus chair' is prachtig om te horen. Misschien zijn The Nits op muzikaal gebied wel een van de beste bands die ik in Nederland ooit heb gekend.

Daarnaast ontdekte ik op dit album, dat de Heideroosjes waarschijnlijk beïnvloed zijn door 'The House'. In dat nummer wordt de zin 'Time is slipping away' herhaald. Het refrein van 'Time is ticking away' op Schizo uit 1999 van de Heideroosjes klinkt melodieus nauwelijks anders.

De laatste tijd luister ik weer erg vaak naar The Nits. Gelukkig heb ik nog niet al hun albums kunnen bemachtigen - "gelukkig" omdat er dan nog iets te wensen overblijft . Dit album is ondertussen één van mijn Nits-favorieten. Inderdaad, die melancholie. Maar ook die prachtige liedjes die mij nooit gaan vervelen. Henk Hofstede is bovendien een uitstekende zanger. Maar ook de instrumentatie is werkelijk verbluffend. The Nits behoren tot het allerbeste wat Nederland in muzikaal opzicht heeft opgeleverd. Punt uit.

Ook een van mijn favoriete Nitsalbums, werkelijk grijsgedraaid. Het enige nadeel is, dat het maar zo'n kort album is. Vanmorgen maar weer eens draaien. Bedankt voor onder de aandacht brengen, heartofsoul

Door de updates ook weer onder mijn aandacht gebracht. Waarvoor dank. Deze band blijft toch een speciaal plekje in mijn hart houden . Op het oog zijn het allemaal eenvoudige composities ,maar juist het minimale ervan maken ze zo bijzonder . Hat is een warme deken waaronder het goed toeven is. Kneuterig ,met beide poten in de Hollandse klei ,maar met een internationale allure. Domweg prachtige E.P. die meer dan 1 pagina waardering verdient hier . 4 en halve ster .

Nou, kneuterig lijkt me niet helemaal de juiste benaming. Maar ze hebben wel een heel eigen geluid ontwikkeld, dat mede door de tekstuele invalshoeken typisch Nederland genoemd kan worden.

Ik vind deze mini-LP, net als de meeste posters hierboven, behoren tot het beste werk van de groep. Minstens de helft (The train, The dream en The Bauhaus chair) behoren tot de absolute Nits-klassiekers, die ook live nog vaak gespeeld worden, en de andere drie nummers doen daar weinig voor onder.

Ook mooi is dat de muziek van de Nits een weinig 'geproduceerde' indruk maakte (voorganger In the Dutch mountains was zelfs helemaal 'not produced' volgens de hoestekst), maar toch voortreffelijk klinkt: mooi open en ruimtelijk, waarbinnen je elk detail kunt horen. Al komt dat ook een beetje door de spaarzame instrumentatie en het feit dat deze plaat aan beide kanten slechts ruim tien minuten speelduur heeft. Dat levert dankzij de bredere groeven op zichzelf al een bovengemiddelde geluidskwaliteit op voor een plaat van 30 cm doorsnee (12 inch dus).

Toch laten de overige (reguliere) vinyl uitvoeringen van the Nits datzelfde geluid horen. Dat is echt goed gedaan en wil me nog eens verdiepen in wie, wat en waar daar verantwoordelijk voor was. Audiofiele perfectie zonder (volgens mij) die prententies te hebben gehad. Gewoon zo zuiver mogelijk op de plaat gezet. Vinyl Juweeltjes in mijn collectie. Ik heb ook Nits - Hotel Europa (2015) op vinyl. Waanzinnig goed gedaan. Die jongens houden dat al lang vol zo