menu

The Cult - Sonic Temple (1989)

mijn stem
3,77 (158)
158 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Beggars Banquet

  1. Sun King (6:10)
  2. Fire Woman (5:10)
  3. American Horse (5:18)
  4. Edie (Ciao Baby) (4:46)
  5. Sweet Soul Sister (5:08)
  6. Soul Asylum (7:25)
  7. New York City (4:41)
  8. Automatic Blues (3:51)
  9. Soldier Blue (4:36)
  10. Wake Up Time for Freedom (5:17)
  11. Medicine Train * (4:40)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 52:22 (57:02)
zoeken in:
avatar van Snakeskin
4,0
tegenvallende "Electric" na de release van "Love"? Hier ben jij wel erg mild. Electric is een flutplaat.

avatar van Ronald5150
3,5
Snakeskin schreef:
tegenvallende "Electric" na de release van "Love"? Hier ben jij wel erg mild. Electric is een flutplaat.


Ik zou "Electric" matig willen noemen, zo heb ik hem volgens mij ook beoordeeld. Maar ik kan me erg goed voorstellen dat je "Electric", zeker na zo'n klapper als "Love" slecht vindt. Ik kan me echter nog slechtere muziek voorstellen

avatar van vielip
4,5
Snakeskin schreef:
Electric is een flutplaat.



avatar van Edwynn
Electric was alvast wat beter dan die zweeftevenmeuk van Love. Sonic Temple is nóg beter. Spierballenrock om het asfalt mee op de proef te stellen.

avatar van Snakeskin
4,0
@vielip
hier kan ik niets mee.

avatar van vielip
4,5
Ik met die opmerking die je maakt ook niet...

avatar van Snakeskin
4,0
Jij pakt een fragment van waarvan ik aanneem dat jij het er niet mee eens. Jij wordt daardoor persoonlijk en dat moet jij niet doen. Probeer mij dan uit te leggen wat er zo goed aan de plaat is.

avatar van vielip
4,5
Leg jij dan eerst maar eens uit wat er zo 'flut' aan is.

avatar van Snakeskin
4,0
omdat ik The Cult hier vindt klinken als een derderangs hardrockbandje die ver verwijderd blijft van de "Love" vorm die ik hogelijk waardeerde. Het is inspiratieloos en het klinkt hier en daar zeffs een beetje sneu. De originele opnamen met Steve Brown hadden mij voorkeur boven deze meuk.

avatar van Edwynn
Het kan je stiel niet zijn maar Fire Woman of Sweet Soul Sister inspiratieloos noemen, vind ik wat overdreven. Ik hoor oplaaiend vuur dat knettert en schroeit.

avatar van Snakeskin
4,0
Sonic Temple is een prima plaat, zie ook mijn waardering. De kritiek betreft Electric.

avatar van Edwynn
Ok, maar dan geldt voor mij hetzelfde. Al vind ik Electric net wat onevenwichtiger. Kan komen doordat ie eerst een ander geluidje zou krijgen.

avatar van muismat
Ik vind alle 3 de platen top! 3 keer The Cult in topvorm, zij het in een verschillende vorm

avatar van gigage
4,5
Ik heb The Cult altijd moeilijk kunnen plaatsen. Het is geen reguliere hardrock band van oorsprong, maar hier komen ze daar wel heel dichtbij. Als zelfs de gitaar "talk-box" erbij wordt gehaald in Automatic Blues tja dan is de unieke combinatie van Cult-rock en hard-rock toch wel wat doorgeslagen naar het laatste. Maar bij Soldier Blue dreutelt er weer een lekker gitaartje door het linkerkanaal en komt Astburry toch het best tot zijn recht. Zijn stem blijft wel uniek en dus erg herkenbaar. Het "gevoeligere-emo" werk wat ze op Love in Europa tot zo'n succes maakte heeft meer plaats gemaakt voor wat stevigere riffs. Sowieso gebeurd er qua gitaarwerk erg veel op de plaat en de oortjes blijven wat dat gespitst. Yep , I like it

avatar van steve harris
4,5
Soul Asylum blijft echt een supernummer van het mooiste album op 1 na.

avatar van EttaJamesBrown
4,5
Vergeet Guns 'N Roses. Vergeet Aerosmith. Dit is de foute powerrock met verantwoorde kantjes.

Wijdbeens met een lichte erectie verscholen achter een iets te lage gitaar. De mooiste meisjes op de eerste rij kijken verwachtingsvol: die gitarist willen we allemaal zijn. Ik wel.

Kom maar hier Sweet Soul Sister!

avatar van luigifort
Fire Woman mijn fave van ze!

avatar van gigage
4,5
EttaJamesBrown schreef:
Vergeet Guns 'N Roses. Vergeet Aerosmith. Dit is de foute powerrock met verantwoorde kantjes.


The Cult neemt onverantwoord het risico om mee te liften op het succes van de twee eerder genoemde bands? Had zomaar verkeerd uit kunnen pakken. Maakt verder ook niet uit, ze hadden ook een ander voorbeeld kunnen nemen, hadden we hier zitten kniezen haha.

avatar van deric raven
Vervang het rockende gitaargeluid door de meer duistere wave van Love, en je hebt een album welke aardig in de buurt komt van deze klassieker.
Waarom zo nodig op het Amerikaanse publiek gericht werd, heb ik nooit helemaal begrepen.
Ook iets waar ik bij bands als U2 en Simple Minds tegen aan liep.
De Europese markt was nog lang niet verzadigd, en de Verenigde Staten hadden al Bruce Springsteen, Madonna en Prince.
Waarom je mooie eigen stijl zo totaal omgooien?
Love was uniek, opvolgers Electric, Sonic Temple en zelfs Ceremony deden het bij mij ook aardig, maar het heilige vuur werd vervangen door een vlammetje uit een zilveren Zippo aansteker.
Edie (Ciao Baby)is wel een van de mooiste rockballads die ik ken, maar ook wel het enige nummer welke het niveau van Love waardig is.

avatar van vielip
4,5
deric raven schreef:

Waarom zo nodig op het Amerikaanse publiek gericht werd, heb ik nooit helemaal begrepen.


Lijkt me voor de hand liggend; geld!
De USA veroveren levert in één klap (veel) meer op dan (blijven) ploeteren in Europa.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Eigenlijk is dit een uiterst frustrerende plaat. Hij begint zo ijzersterk met Sun king als de ultieme Cult-rocker met de definitieve riff van Billy Duffy (afgezien van het feit dat hij er zo wel meer heeft, zoals we in het daaropvolgende Fire woman meteen al horen), en dat enorm hoge niveau wordt eigenlijk de hele plaat door vastgehouden tot en met het denderende Soul asylum – en dan is het ineens afgelopen. Het wordt daarna niet meteen echt slecht, daarvoor is The Cult in deze fase teveel on a roll, maar het klinkt zo gewoontjes, dertien-in-een-dozijn, doorsnee; het intro van Automatic blues is bijvoorbeeld niet onaardig, en de akkoordenreeks onder "Brothers and sisters everywhere..." is best wel spannend, maar vooral klinkt dit als een anonieme Amerikaanse hardrockband die weet dat ze absoluut niet slecht zijn maar dat er nog honderd andere en nèt iets betere vissen in dezelfde vijver zwemmen. En dat is jammer, want het gotische / romantische / wijdse / aparte dat de Cult steeds heeft gekenmerkt verdwijnt daarmee een beetje. Ja, ook Electric klonk als het werk van een hardrockband, maar dan ééntje die de beste aspecten van een voorbij decennium nog eens samenbalde tot een krachtig statement tegen de synthetische produkties van de jaren 80, terwijl de tweede helft van Sonic temple vooral klinkt als een poging om in het kielzog van Guns n' Roses mee te komen.
        Maar goed, ik geloof dat ik hier geen bijzonder controversiële mening mee spui, getuige de berichten hierboven en de statistieken (waarbij de eerste zes plaatsen momenteel worden ingenomen door de eerste zes nummers van de plaat). Gelukkig kan ik hier op basis van de echt geweldige eerste helft nog wel 4* aan kwijt, maar na afloop blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten – lange tijd leek dit album zo'n perfecte mix tussen de sound van Love en de directheid van Electric te worden.
        Voor wie eigenlijk niet weet wie Edie Sedgwick is : zoek haar eens op Wikipedia op, en vergeet daarna vooral niet op Afbeeldingen te klikken – heel begrijpelijk dat zij zowel tijdens haar korte leven in de underground als postuum zo tot de verbeelding heeft gesproken.

avatar van Aazhyd
4,0
Mmmmm, ik vind New York City en Soldier Blue toch wel tot de betere nummers van het album behoren. Automatic Blues is inderdaad een beetje filler (was ook een B-kantje), en Wake Up Time For Freedom vind ik een vervelend nummer. Bonustrack Medecine Train (niet op de LP) is daarentegen weer prima.

Edie kan ik niet meer aanhoren. Die violen, dat sentiment, nee.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Het inderdaad flauwe Wake up time for freedom is ook het enige nummer dat hier (althans op het moment van schrijven) nog geen enkele voorkeursstem heeft gekregen. En Medicine train is inderdaad een sterk nummer, maar ik weet nooit precies of en hoe ik een bonustrack in mijn beoordeling mee moet nemen.

avatar van Aazhyd
4,0
Soldier Blue heeft mij een tijd op het verkeerde been gezet. Het is een heel energiek, positief klinkend lied, maar de tekst is juist het tegenovergestelde. Aparte ervaring toen ik me dat realiseerde.

Het nummer komt trouwens nog uit de nadagen van de Electric sessies en was nog in beeld als single. Er is zelfs artwork voor, in dezelfde stijl als de Electric hoezen. De art work is uiteindelijk voor Best of Rare Cult gebruikt.

Medecine Train valt ook nog wel wat over te zeggen. De titel van de CD komt uit dit nummer. Toch raar dat ze die dan niet op de LP hebben gezet. Kritiek op het nummer (oa van VPRO radio 3) was dat het toch wel erg veel op Led Zeppelin leek (m.n. Black Dog).

The Cult was in die tijd (1989) wel een melkkoetje. Als je alleen al alle nummers wilde hebben, moest je alle singles en maxisingles kopen, plus de CD. En toen kwamen er ook nog speciale uitvoeringen (deluxe versies enzo). Van de single Edie waren geloof ik 6 verschillende versies (met soms verschillende B-kanten). Vond ik destijds niet zo leuk, want ik studeerde nog. Mij gaat het sowiso alleen om de muziek, speciale hoesjes enzo doen me niet zoveel.

avatar van gigage
4,5
Halfje erbij voor Billy Duffy. Geweldige gitaarplaat.
New York City is vandaag mijn nieuwe favoriet, al is het maar om dat gemompel van ome Iggy Pop.

avatar van Pietro
4,0
Na het wat tegenvallende Electric, was Sonic Temple weer een stap terug in de goede richting. De sound is geëvolueerd van new wave en post punk naar een meer recht-toe-recht-aan geluid, wat al op de voorgaande plaat goed toe te horen was. Die lijn wordt op Sonic Temple doorgetrokken.

De ballad Edie (Ciao Baby) behoort onmiskenbaar tot de hoogtepunten in het oeuvre van de band en ook songs als Sun King en Sweet Soul Sister zijn prima in orde. De rest van de nummers luistert lekker weg zonder echt memorabel te worden. Geen schande natuurlijk, maar van een band met een klassieker als Love verwachtte ik wel wat meer: 4*.

avatar van Snakeskin
4,0
Er is recent een mooie nieuwe editie van de plaat verschenen. Dit om de 30e verjaardag ervan te herdenken. Ik schrok er een beetje van, niet van de nieuwe editie, maar van dat 30 jaar dat de plaat nu oud is. Toen ik het intensief volgde duurde de periode tussen de ene en de andere plaat een eeuwigheid en dan nu...30 jaar oud, en nog steeds klinkt het vitaal. Ik vond de plaat destijds erg Amerikaans en ik moest aan Asia denken, hoewel dat nergens opsloeg, toch kwam die band boven. Maar is het erg dat het op de Amerikaanse markt is toegesneden? Nee, natuurlijk niet, hoewel ik "Love" een stuk beter vindt en dat komt volgens mij omdat die Europees klinkt. Die plaat was fantastisch en alles erna kon alleen maar tegenvallen en dat gebeurde ook, want "Electric" was niet zo best. Maar ik was blij met deze omdat het bewijs geleverd was dat mijn helden van destijds er nog toe deden, goede uitschieters, meer dan degelijk, maar niet fantastisch.

avatar van milesdavisjr
4,0
Kijk zo blief ik ze graag. Vuig, bij vlagen lekker traag en smerig en verder verwijderd van het onvolprezen Love, het album wat zo hoog wordt aangeslagen door fans. Ik ben daar niet zo wild van, geef mij maar de ruige Rhythm & blues variant van Sonic Temple, wellicht wat toegankelijker en wat minder alternatief dan zijn voorgangers maar de grootse sound vergoed veel. Het opzwepende Fire Woman, de vuige krakers; American Horse en Automatic Blues, het fraaie Edie of het onweerstaanbare Sweet Soul Sister, stuk voor stuk heerlijke songs. Kortom, ruiger dan Love, beter geproduceerd dan het droge en magere Electric en het geluid dat de plaat meekrijgt past The Cult eigenlijk prima. Hoewel niet alle songs even sterk zijn kiezen de heren een duidelijke richting, doen niet moeilijker dan nodig, en dat maakt Sonic Temple wat mij betreft de beste schijf van de heren.

avatar van gigage
4,5
De 30ste verjaardag editie bevat een live setje uit 1989 op wembley maar echt een goed geluid is het niet.

avatar van vielip
4,5
Nee klopt. En een matig zingende Ian. Maar dat gebeurt wel vaker

Gast
geplaatst: vandaag om 02:52 uur

geplaatst: vandaag om 02:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.