The Cult - Sonic Temple (1989)

De sound is een stuk voller en de nummers zijn meer 'aangekleed' dan zijn voorganger Electric. Soms werkt dat, maar vaker niet. De plaat wordt gered doordat de songkwaliteit hoog is.

Alleen Wake Up Time For Freedom vind ik onder de maat, en naar de single Edie kan ik niet meer luisteren. Te drakerig. Mijn favoriet is Soldier Blue, een recht toe recht aan rockend nummer.

Na het voor mij toch tegenvallende ”Electric” is ”Sonic Temple” weer een stap in de goede richting. Na het geweldige ”Love” vond ik ”Electric” een erg standaard klinkend rockalbum met in ”Love Removal Machine” een aardige hit. Ik miste de spanning en mystiek van ”Love”. Op ”Sonic Temple” zijn daar weer flarden van te horen. De basis is classic rock, dus veel gitaren, stuwende riffs en gierende solo’s. De liedjes zijn echter sterk van opbouw en worden aardig opgerekt, zodat er toegewerkt wordt naar een mooie climax. Dit houdt de spanning er voor een groot deel van het album goed in. Het niveau van ”Love” wordt mijn inziens niet gehaald, maar ”Sonic Temple” is een goed album en houdt mijn aandacht van begin tot eind behoorlijk goed vast. Ik geniet van het goede gitaarwerk, zowel in de riffs als de solo’s. De stem van de zanger behoort niet tot mijn favorieten, maar het irriteert me ook niet. ”Love” blijft mijn favoriete album van The Cult, maar ”Sonic Temple” is vooralsnog een goede tweede.

Vervang het rockende gitaargeluid door de meer duistere wave van Love, en je hebt een album welke aardig in de buurt komt van deze klassieker.
Waarom zo nodig op het Amerikaanse publiek gericht werd, heb ik nooit helemaal begrepen.
Ook iets waar ik bij bands als U2 en Simple Minds tegen aan liep.
De Europese markt was nog lang niet verzadigd, en de Verenigde Staten hadden al Bruce Springsteen, Madonna en Prince.
Waarom je mooie eigen stijl zo totaal omgooien?
Love was uniek, opvolgers Electric, Sonic Temple en zelfs Ceremony deden het bij mij ook aardig, maar het heilige vuur werd vervangen door een vlammetje uit een zilveren Zippo aansteker.
Edie (Ciao Baby)is wel een van de mooiste rockballads die ik ken, maar ook wel het enige nummer welke het niveau van Love waardig is.

Eigenlijk is dit een uiterst frustrerende plaat. Hij begint zo ijzersterk met Sun king als de ultieme Cult-rocker met de definitieve riff van Billy Duffy (afgezien van het feit dat hij er zo wel meer heeft, zoals we in het daaropvolgende Fire woman meteen al horen), en dat enorm hoge niveau wordt eigenlijk de hele plaat door vastgehouden tot en met het denderende Soul asylum – en dan is het ineens afgelopen. Het wordt daarna niet meteen echt slecht, daarvoor is The Cult in deze fase teveel on a roll, maar het klinkt zo gewoontjes, dertien-in-een-dozijn, doorsnee; het intro van Automatic blues is bijvoorbeeld niet onaardig, en de akkoordenreeks onder "Brothers and sisters everywhere..." is best wel spannend, maar vooral klinkt dit als een anonieme Amerikaanse hardrockband die weet dat ze absoluut niet slecht zijn maar dat er nog honderd andere en nèt iets betere vissen in dezelfde vijver zwemmen. En dat is jammer, want het gotische / romantische / wijdse / aparte dat de Cult steeds heeft gekenmerkt verdwijnt daarmee een beetje. Ja, ook Electric klonk als het werk van een hardrockband, maar dan ééntje die de beste aspecten van een voorbij decennium nog eens samenbalde tot een krachtig statement tegen de synthetische produkties van de jaren 80, terwijl de tweede helft van Sonic temple vooral klinkt als een poging om in het kielzog van Guns n' Roses mee te komen.
        Maar goed, ik geloof dat ik hier geen bijzonder controversiële mening mee spui, getuige de berichten hierboven en de statistieken (waarbij de eerste zes plaatsen momenteel worden ingenomen door de eerste zes nummers van de plaat). Gelukkig kan ik hier op basis van de echt geweldige eerste helft nog wel 4* aan kwijt, maar na afloop blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten – lange tijd leek dit album zo'n perfecte mix tussen de sound van Love en de directheid van Electric te worden.
        Voor wie eigenlijk niet weet wie Edie Sedgwick is : zoek haar eens op Wikipedia op, en vergeet daarna vooral niet op Afbeeldingen te klikken – heel begrijpelijk dat zij zowel tijdens haar korte leven in de underground als postuum zo tot de verbeelding heeft gesproken.

Stadionrock zoals het hoort. Ik zie hier vergelijkingen met Aerosmith en Guns N' Roses in het voordeel van The Cult en ik onderschrijf dat wel. Waar Electric iets teveel de AC/DC-boerenlullenhardrockkant op ging, hoor ik op Sonic Temple een band die de perfecte combinatie van de melodieuze/mysterieuze en hardere sound heeft gevonden. De tweede helft van het album vanaf New York City bevat de mindere goden van het album, maar nog steeds kan ik lekker meebleren met NYC of Soldier Blue. De beste tracks zijn echter in het midden te vinden. Edie (Ciao Baby) heeft prachtige gitaarpartijen, Sweet Soul Sister is een meezinger die wat mij betreft veel meer aandacht in de mainstream zou moeten krijgen en die Kashmir-achtige riff van Soul Asylum is heerlijk krachtig.

Sonic Temple is een fantastische hardrockplaat van een band die op dit moment perfect door had hoe commercie en creativiteit hand in hand konden gaan. En wederom is het hier ook het gitaarwerk van Duffy dat het album naar grote hoogtes stuwt. Slash wie? Duffy voor mij. Ik ben nu heel benieuwd hoe de sound zich verder gaat ontwikkelen, want de band had op dit moment duidelijk een gouden combinatie in pacht.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Electric

Hoewel ik het allemaal wel lekker vind klinken met smaakvol gitaarwerk en een uitstekende zanger, moet ik wel echt bekennen dat het me verder echt niets doet. Het probleem dat The Cult uiteindelijk toch lijkt te volgen, is dat de band, op uitzonderingen na, eigenlijk niet heel begaafd is als het gaat om het schrijven van memorabele liedjes. Daar valt of staat een band uiteindelijk mee in de meeste gevallen. Ik kan me een zekere mate van populariteit van The Cult wel voorstellen, maar mijn milde enthousiasme is na Love eigenlijk wel weer verdwenen. Ondanks dat Sonic Temple wel weer beter is dan Electric, zou ik zijn afgehaakt, met dit album. Zeker eind jaren tachtig wanneer er nog talloze bands rondlopen die duidelijk beter zijn. Het is niet slecht, maar het moet echt beter.

Tussenstand:
1. Love
2. Sonic Temple
3. Dreamtime
4. Electric