The Cult - Sonic Temple (1989)

De nog ietsje stevigere opvolger van "Electric", met wat mij betreft als absoluut hoogtepunt de ballad "Edie (Ciao baby)", verder met "Fire Woman", "Automatic Blues", enzomeer, lekker smerige harde rock..

Is dit niet de Ex-band van Matt Sorum (drummer Guns 'N Roses, Velvet Revolver) en zo ja op welke platen speelde hij dan mee.

Niet de band VAN Matt Sorum, maar Sorum heeft inderdaad eventjes bij The Cult op de trommels geslaan, meer bepaald tijdens de "Sonic Temple" tour, dan bij de tour in '99 en op "Beyond Good And Evil" uit 2001 drumt hij mee...

Tijdend de Beyond Good and Evil Tour was ie ook van de partij

klopt, VanDeGriend!

Sun king is geweldig en tot track 7 is het goed tot acceptabel, daarna wordt het van dik hout en gaat die stem wat irriteren.

Ging iets mis in eerste instantie bij het geven van mijn punten. Dit album is erg sterk tot track no. 7. Daarna was de inspiratie bij de heren op en krijgen we nummers als Wake Up Time For Freedom en Soldier Blue voorgeschoteld.

t/m track 7 5 sterren 8 t/m 11 3 sterren.

Alleen voor de hoes zou ik deze al kopen ( lp dan ) Een en al gitaarrif en strak maar vooral hard percussiewerk. En dan natuurlijk het overspannen gegalm van Ian Astbury

Dit weet me uit de diepste dip te trekken.

Heerlijke rechttoerechtaan rock

vond en vind dit toch een van de meer geslaagde platen van the cult


Love is te gek, Electric ook maar daar heb ik toch snel het gevoel:hoeveel nummers kun je schrijven met 3 akkoorden in dezelfde reeks zonder dat het slap wordt

met deze herstelde the cult zich, daarna weinig boeiend meer

Nog altijd een favoriet album van The Cult voor mij. Meer gevarieerdere nummers als op Electric, maar toch heel strak gespeeld.

De sound is een stuk voller en de nummers zijn meer 'aangekleed' dan zijn voorganger Electric. Soms werkt dat, maar vaker niet. De plaat wordt gered doordat de songkwaliteit hoog is.

Alleen Wake Up Time For Freedom vind ik onder de maat, en naar de single Edie kan ik niet meer luisteren. Te drakerig. Mijn favoriet is Soldier Blue, een recht toe recht aan rockend nummer.

Redelijk goed album met m.i. als hoogtepunt die riff aan het einde van American Horse (geweldig!). Verder is de 2de helft nogal ondermaats.

De hoes van dit album spreekt boekdelen. Iemand die eind jaren 80, begin jaren 90 The Cult live heeft mogen meemaken zal bij het aanschouwen van de hoes de beelden van het desbetreffende concert terug kunnen halen. Wat een grootse rock maakten deze mannen. En over deze plaat kan ik niets anders dan enthousiast blijven.

Wat een geweldige sound, wat een heerlijk mokerdrumwerk en wat een fikse stapel 14 karaats killeriffs. Met uitzondering van de fraaie rockballad Edie dendert dit album maar door en knalt het als het ware uit je speakers. Samen met het onvolprezen Love het hoogtepunt uit het werk van The Cult

idd een hele lekkere plaat

doet mij altijd denken aan de zomer, want toe ie uitkwam de hele zomer gedraaid

edie vind ik dan weer erg mooi

ik ga um maar wer eens opzetten

ik vind deze plaat overigens zeer geschikt als automuziek

cruisinnn

De nummers live in '89 gehoord en ze tourden met Aeorosmith.
Je werd omver geblazen, wat een dynamiek en rauwe energie.
Ik vind hun titelloze plaat uit de jaren 90 ook zeer goed als is die juist ingetogen en persoonlijker.

Prachtige hoes idd.

idem, zag ze in belgie

aerosmith vond ik toen geen reet an, the cult des te meer

De plaat bevat met "wake up time for freedom" een van de mooiste singles die nooit op single verschenen is.

Sterk album van The Cult. Waarvan Jan Smeets ws. zo nu en dan nog in zweetdruppeltjes terug denkt aan hun optreden. Enigszins onder invloed van het Witte Poeder Des Doods sluitte zij in die periode de avond af, toen Pinkpop nog een eendags feest was. (en m.i ook had moeten blijven).

Kracht, Energiek, Power, Riffs, rammen met die hap. Lekker om voluit met de volume op te zetten en schijt te hebben aan je omgeving.

heerlijk album ,zoals eigenlijk alle albums van de cult, ik vind electric iets minder maar de manor sessions vond ik weer erg goed
manor sessions zijn 4 nummers van electric alleeen dan met een gepolijstere sound vooral electric ocean vind ik erg gaaf op dit album van de cult

manor sessions zijn wel eerdere opnames van wat later Electric zou worden. tis dat Rick Rubin die "Love" achtige sfeer eruit geramd heeft. Ik vind dat Sonic Temple eigenlijk de rauwe rock van Electric en de meer gelaagde, breed uitgemeten mystieke sound van Love goed combineert. Album is ook meer dan voorheen gericht op de Amerikaanse markt waar het ook goed aansloeg. Fire Woman kwam geloof ik zelfs op 10 op Billboard Hot 100.
Alleen Wake up time for Freedom vind ik echt verschrikkelijk. Op se Sweet soul sister single en 12" staat wel een prachtig nummer The River.

op de grens van het voor de The Cult toelaatbare. Zet het magistrale "Love" maar eens naast deze plaat. Overduidelijk gericht om het in de U.S. of A. te gaan maken, wat met deze plaat daar zeker ook gekund had maar wat achteraf niet wilde lukken. The Cult is een goede band die vrij snel haar beste plaat afleverde, het lef had te veranderen, en daarbij bijna de eigen identitiet op het spel zet waardoor de latere platen iets eigens mssen.

Van de 3 albums die ik van The Cult heb beluisterd (deze, Electric en Love) vind ik deze het beste.
Lekkere riffs, minder recht toe, recht aan als op Electric en toch goed.
Eigenlijk een beetje een kruising tussen zijn twee voorgangers, ook hoor ik hier en daar duidelijk White Snake terug.

4*

Voor mij is dit het beste Cult album! Heerlijke hardrock met catchy refreinen en melodieen. Fire woman is zó mega geweldig!! Wát een drive!! Sun king, Edie, NYC, Sweet soul sister, Soul asylum...het houdt gewoon niet op! De schitterende hoes maakt het helemaal af

mee eens, straffe plaat

minpunt dat zoveel nummers uit het hele ouvre zo ontzettend op elkaar lijken, al lijkt het amper te storen, men weet er iedere keer weer een net ff andere draai aan te geven

Da's grappig, want Soldier Blue was het eerste nummer dat ze schreven voor dit album. Er is een demo-versie van.

New York City en Soldier Blue zijn nog steeds favorieten van me. Lekkere uptempo rocknummers.

Na het geweldige Love is dit album minstens zo goed.
Heerlijke productie,gitaar, bas en drums klinken fantastisch, lekker vet.
Vooral Sun King,American Horse, Soul Asylum,Edie,Fire Woman en New York City zijn geweldig.

Waar "Electric" één snelle rush was, krijgen we hier meer uitgesponnen nummers, wat ook op de opvolger "Ceremony" te horen valt. Meer variatie, minder strak. Maar weer erg goed.

Na het voor mij toch tegenvallende ”Electric” is ”Sonic Temple” weer een stap in de goede richting. Na het geweldige ”Love” vond ik ”Electric” een erg standaard klinkend rockalbum met in ”Love Removal Machine” een aardige hit. Ik miste de spanning en mystiek van ”Love”. Op ”Sonic Temple” zijn daar weer flarden van te horen. De basis is classic rock, dus veel gitaren, stuwende riffs en gierende solo’s. De liedjes zijn echter sterk van opbouw en worden aardig opgerekt, zodat er toegewerkt wordt naar een mooie climax. Dit houdt de spanning er voor een groot deel van het album goed in. Het niveau van ”Love” wordt mijn inziens niet gehaald, maar ”Sonic Temple” is een goed album en houdt mijn aandacht van begin tot eind behoorlijk goed vast. Ik geniet van het goede gitaarwerk, zowel in de riffs als de solo’s. De stem van de zanger behoort niet tot mijn favorieten, maar het irriteert me ook niet. ”Love” blijft mijn favoriete album van The Cult, maar ”Sonic Temple” is vooralsnog een goede tweede.