Epica - Omega (2021)

Het is natuurlijk bespottelijk om een band met de naam Epica ervan te beschuldigen te bombastisch en te sprookjesachtig te klinken, maar toch dacht ik dat herhaaldelijk tijdens het beluisteren van dit album. Het gaat hier een beetje ten koste van de heaviness van het songmateriaal, vooral in de eerste helft van de plaat. Het klinkt allemaal iets te bedacht en vooral te gelikt, hoe knap alles ook wederom in elkaar steekt. Er is duidelijk veel werk gaan zitten in de productie van het geheel. Pas vanaf het geweldige (en erg lange) Kingdom of Heaven Prt. 3:The Antediluvian Universe viel bij mij het kwartje en begon het album te leven. Het daarop volgende ingetogen Rivers is ook erg mooi. Het album eindigt vervolgens sterk met nog eens drie prima tracks. Al met al een beetje een dubbel gevoel dus. Blijkbaar kun je met bombast ook te ver gaan. Maar ja, de band heet dan ook niet Subtilica.

Epica klinkt op papier echt als mijn band. Ik hou best van bombast, maar niet te clean. De stem van Simons vind ik prachtig, en de stijl van Epica matcht een beetje met het oudere Nightwish, waar ik erg fan van ben. Maar ondanks dit alles heeft het nooit helemaal geklikt.

The Divine Conspiracy vond ik een interessante plaat, naar mijn idee was de songwriting van Epica daar op zijn hoogtepunt. Maar het kan ook puur toeval zijn dat die plaat net wel beviel. Alle opvolgers die ik heb gehoord, en nu ook Omega, doen me vrij weinig. Is het te weinig substantie achter de bombast? Is het de te lange speelduur? Ik kan er de vinger niet op leggen, want objectief kan ik ook vrij weinig kritiek hebben op deze plaat. Het zit gewoon zeer goed in elkaar. Maar ik kan er toch niet meer dan 3 sterren aan geven, want er blijft vrijwel niets van bij me hangen. Misschien kan iemand anders er beter woorden aan geven, maar ik lees in de reacties van anderen in ieder geval dat ik hier niet alleen in sta.

Ik maak een diepe buiging voor Epica. Dat een band zo ongelooflijk kon groeien tot een absolute klasbak. Begonnen als een bakvissenbandje dat ik ooit nog in een lokale OJC zag spelen en nu wereldklasse. Epica is natuurlijk al veel eerder dan dit album volwassen geworden, maar het lijkt hier allemaal net wat beter gerijpt te zijn dan op uitstekende albums als Requiem For The Indifferent en The Quantum Enigma. Wat ik hier zo geweldig vind is juist de mix van de nieuwe en oude elementen. De band heeft vooral het goede van beide gepakt. Met name de keyboards brengen me weer terug naar 2004. Een nummer als Rivers doet dat echt heel goed. Wat geweldig dat daar een (kinder?)koor te horen is. Code Of lIfe heeft weer de klassieke Oosterse sound. Ik geniet evengoed van een nummer als Synergize - Manic Manifest waar dan de recentere sound de overhand heeft.

Het vakmanschap druipt ervan af. De zangpartijen zijn ge-wel-dig. Dat Epica met de achtste plaat nog gewoon even een van mijn favorieten van de band aflevert, verdient respect. Meer dan 99% van de metalbands heeft dan allang niks meer te vertellen. Epica eindigt anno 2021 met gemak in de top 3 van mijn jaarlijst. Waarschijnlijk dan, haha.

Eindstand:
1. Design Your Universe
2. Omega
3. The Solace System
4. Requiem For The Indifferent
5. The Quantum Enigma
6. The Divine Conspiracy
7. The Holographic Principle
8. Consign To Oblivion
9. The Phantom Agony

Ik heb me onlangs toch laten verleiden om dit album op CD in huis te halen. Van mijn aanvankelijke bedenkingen is weinig meer over. Abyss Of Time blijkt een van de minste nummers op dit album en met name op het tweede gedeelte van de CD haalt de band een hoog niveau. De productie van deze bombastische symfonische power metal is ook nog eens om door een ringetje te halen.