Morrissey - Viva Hate (1988)

Thank you!

geen probleem

Deze heb ik op lp dus al die sterretjes heb ik niet, maar hij is gewoon af zoals die is en het is een meesterwerkje.
Ik heb zijn latere albums niet meer zo goed gevonden als deze eerste van Morrissey solo.
Break Up the Family en The Ordinary Boys zijn trouwens ook prachtige nummers; die had niemand nog genoemd...

Ik heb deze 16 jaar alleen als lp gekend, en later als CD, en geloof me: zoals zo vaak doen de extra liedjes (tracks) eerder afbreuk aan het origneel dan dat ze iets toevoegen. Na 'Margaret' moet dit afgelopen zijn, dan is het compleet, en de rest is vulsel!

En een meesterwerk is het, absoluut!.

Ik heb dit album gekocht toen het uitkwam en het geluid van de guillotine is natuurlijk een ultiem einde van een plaat. Ik hoef ook geen cd met die andere nummers erachter, heb dit album zelf al op cd gebrand zonder die extra nummers uiteraard.

Ja, ik had hem ook gekocht direct na uitkomst. Eigenlijk verwachtte ik er niet veel van, vaak zijn soloalbums na het uitéénvallen van een goede groep teleurstellend, maar ik moest en zou deze hebben.
En wat een prachtelpee! Morrissey bleek het te kunnen zonder Johnny Marr!
Een paar jaar geleden eindelijk eens op CD aangeschaft, want de plaat was stukgedraaid, maar behalve dat de CD-hoes stukken minder mooi is dan de LP-hoes, zijn die extra nummers ergerlijk. Kwalitatief vindt ik ze niet echt minder, maar het is net alsof boek koopt dat je kent en dat er dan opeens een paar hoofdstukken achteraan geschreven zijn.
Ik moet ook maar eens een brandertje maken, twee cd's: eentje met het origineel, en eentje met de rest.

Ik heb hem destijds in de eerste plaats gekocht omdat ik Suedehead echt een geweldig nummer vond. In die tijd kocht je ook veel sneller een lp; tegenwoordig download ik en dan komt er vaak niks meer van kopen.

Het rare is overigens dat ik de eerste paar seconden van het begin, van Alsatian Cousin, vreselijk lelijk vind. (Dat hele nummer doet me niet veel) maar daarna komen de parels je om de oren vliegen.

Ik vind Alsatian Cousin juist weer een echt topnummer, maar het is idd niet echt een 'Morrissey-nummer', qua geluid dan.

Ik vind die extra nummers echt een drama. Die slaan helemaal nergens op. Ik vind ook dat ze hier eigenlijk niet vermeld moeten worden. Op zich zijn ze natuurlijk niet slecht, maar ze zijn helemaal niet uit die periode, maar uit de periode 1992-1994.

Had er dan de b-kantjes van Suedehead en EILS op gezet.
Ik ben blij dat ik de cd al in huis had voordat die extra nummers erbij werden gezet.

Ik heb ook nooit zoveel met Alsatian Cousin gehad, wel heb ik ontdekt dat het een goed frustratie-nummer is. De eerste 2 nummers waren voor mij destijds meer een soort aanloop naar Everyday Is Like Sunday, wat ik een briljant nummer vind.

Zoniet zijn mooiste!

Heerlijke sfeer in dat nummer. Ook maar eens achter dit album aan dan

Zoals Morrissey zelf zei 20 december: "This song really isn't that good"

Heerlijke plaat ik heb deze nog zelf in de 'Education in reserve' versie ipv 'Viva hate'.

Misschien wel het beste solo album wat Morrissey gemaakt heeft samen met 'Vauxhall and I'.

Persoonlijke favorieten 'Everyday is like sunday' en 'I don't mind if you forget me'

IK noem saaiheid op.

Wat een loos gehuil over die extra nummers. Ik vind het totaal niet storend. Daarbij hoort The Girl Least Likely To bij de vijf beste Morrissey-songs ooit.

Ach ja... een betere afsluiter voor een album dan het geluid van een guillotine heb ik zelden gehoord, maar meningen zullen altijd blijven verschillen. Ik ken de andere nummers ook niet. Heb de lp gekocht toen die uitkwam en die was voor mij gewoon af dus dan zit je niet te wachten op aanvullingen op een zelfde cd.

Ik vind dit tot nu toe toch zijn beste solo-album, ik twijfel tussen een 4 en een 4,5. Echt heerlijk, veel afwisseling in de nummers maar toch een warm geheel, ook de laatste 2 nummers vind ik erg goed, van die wegdromers en everyday is like sunday, dat is natuurlijk een top nummer, hopelijk ook nog op lange termijn.

een van de beste soloplaten van morrissey (alleen vauxhall and I wint het van deze)...verder zijn de extra nrs overbodig op een nr na: I've Changed My Plea to Guilty , dat is toch echt een meesterwerkje!

verder zoek ik alle morrissey dingen nog op lp maar die solo dingen zijn lastig te vinden

Ik ga hier vooral voor 'Suedehead' en 'Everyday is like sunday'.

Geweldig album, na aankoop heb ik deze heel lang laten liggen en achteraf gezien heb ik 'm ook bijna geen kans gegeven, pas geleden op een afterparty opgezet omdat ik iemand anders bij een andere afterparty een Smiths cd opzette.. ik dacht maar wat vaker draaien en tegenwoordig zet ik deze cd ieder weekend wel even op, lekker laten draaien, geen enkel nummer dat me stoort en zeker de extra nummers zijn een mooie aanvulling, ik stoor me er zeker niet aan.

Misschien nog wel leuker dan Your my Quarry.. Vauxhall and I wil ik ook nog wel beluisteren.. als die echt zo goed is.

En inderdaad, eigenlijk is het een beetje saaie muziek, maar heerlijk voor op de achtergrond, en nog heerlijker om keihard mee te zingen en je zusje dan boos wordt en naar boven gaat.

Ik denk mijn tweede jaren '80 album wat ik heb gekocht, vandaag voor 5 euro (inclusief de bonustracks). Ben benieuwd

Wel jammer dat ik een hele foute hoes heb, alsof het hier een exboybandgay betreft. klikjeNou ja is het ook wel

ahh die heb ik ook Hill, hardstikke gangster juist

Die foto is echt inderdaad. Ik ben blij dat ik ook de LP met deze mooie foto heb

Vind het echt een heerlijke plaat, mooi solodebuut. Hoogtepunten zijn voor mij (en voor vele anderen) Everyday Is Like Sunday en Suedehead. 4,5*

Angel, Angel, Down We Go Together is overigens ook geweldig.

Er zit zoveel cynische humor in deze nummers. Every day is like Sunday (de titel spreekt voor zich) en Suedehead, (over een 'gevoelige' hooligan met stalkerneigingen?) Pashernate (verbastering van passionate) love...("It still doesn't understand me" lekker Mozziaans).

Het enige minpunt is dat de nummers niet overlopen voor mijn gevoel. Het komt bij mij niet over als een chronologisch geheel. Het lijkt net of de nummers apart van elkaar zijn geschreven zonder een opbouw. Dat is dan ook het enige minpunt dat me te binnen schiet.

Het thema depressie / zelfmoord komt ook terug in een aantal nummers.
Late Night, Maudlin street, is misschien ook een biografisch verhaal. Het lijkt een filmscene.
Angel, Angel, Down we go together. Zingt Morrissey over zichzelf als tweede persoon? Als een terugblik op moeilijke tijden. Een zeer pakkend emotioneel nummer.

En I've changed my plea to guilty is ook prachtig. Heerlijk emotioneel album.

Ik heb pas de cd gekocht (inderdaad, met die slechte hoes. dramatisch), en ik hoop zo dat ik de LP ooit nog eens tegenkom. En dan wel met de Corbijn-hoes.
Geweldige plaat, die hoort te eindigen bij Margaret. Hoe goed die andere nummers ook zijn (want ze zijn heel goed). Ze horen daar niet. Stop ze dan op een ander schijfje en lever die bij Viva Hate. En dan komen ze ook nog eens uit een andere periode. Jammer!

Vini Reilly, de gitarist op deze plaat, levert, samen met Morrissey en Stephen Street, fantastisch goed werk. Zijn trouwens wel door meningsverschillen uit elkaar gegaan.

Hoogtepunten zijn voor mij het sferische Little Man What Now?, het epische Late Night Maudlin Street en het hemelse Everyday Is Like Sunday.
Qua productie viert dit album echt hoogtij.

eerste solo en gene vette morris , we hadden meer van je verwacht , t'is duidelijk dat je maatje , de heer marr er niet bij was

Maar tekstueel gezien weet hij er een mooi verhaal van te maken. Ik weet niet, maar Morrissey kan in je kop gaan zitten. Zn woorden blijven hangen, althans bij mij. Ok, de liedjes zijn -muzikaal gezien- zonder Marr mischien iétwat simpeler, maar ik vind elk nummer eigenlijk geslaagd. Minpunt is uiteraard de spuuglelijke hoes.

Die LP ligt in zoveel tweedehandsplatenbakken voor een prikkie!