Sly and The Family Stone - Stand! (1969)

In het kader 52 pop/rock klassiekers wil ik stilstaan bij het album Stand ! Van Sly & the Familie Stone.

Ik denk ondanks het feit dat ik niet geweldig enthousiast ben over de geboden muziek, het wel terecht is dat dit album in deze lijst staat.
Dit album is naast een commercieel succes (een van de toppers uit de jaren 60) ook vaak terug te vinden in de best of lijstjes, daarnaast is het ook een maatschappij kritisch album.
Muzikaal was dit album ook nog behoorlijk invloed rijk (70 jaren soul en funk en zelfs hip hop).

Bij het uitkomen van Stand! Was Sly Stone nog niet zo'n gevierd artiest, dit album zou alles veranderen.

Kant 1 opent met de title track, mooi gezongen door Sly en ook een sterk einde.
Verder met Don't call nigger, Whitey , waar ik vooral de zang van de zangeres (Rose Stone?) sterk vind.
I want to take you higher, een van de hoogtepunten van dit album.
De zang van diverse solo maar ook achtergrondzangers (M/V) is zeer sterk.

Track 4 Somebody watching you, een enigszins vrolijk popdeuntje over een minder vrolijk onderwerp.
Ik vind dit weer een mindere track.
Kant 1 sluit af met, Sing a simple song, “Sing a simple song try a little do, re mi fa, sol.
Weer verschillende vocalisten, mooi gedaan.
Omdraaien.

Kant 2 opent met Everyday people, aardige single met een goed refrein (we gotta live together en different strokes for different folks).
Tja daar komt de jam (dertien minuten lang) genaamd Sex Machine het is geen James Brown cover en laat ik maar meteen met de deur in huis vallen ik vind dit nummer helemaal niets.
Omdat ik dit album afgelopen week diverse keren heb herbeluisterd heb ik het nogal wat keren doorstaan.
Ik kan mij voorstellen dat het op een dansvloer of live optreden aanslaat maar gewoon door de speakers luisteren boeit het mij helemaal niet.

Afgesloten wordt er met You can make it if you try, wat dan wel weer aardig is met weer sterke zang.
Met alle plussen en minnen ga ik zelfs in waardering terug van 3 naar 2.5 sterren.
Met name kant 2 valt mij toch wel zwaar op de maag.

Tja, funk dus, niet direct een genre waar ik erg bekend mee ben, op wat losse gerelateerde dingen als Herbie Hancock en Breakestra na. Maar met funk zoals hier ten gehore wordt gebracht, is alleen Maggot Brain van Funkadelic te vergelijken als het gaat om wat ik zelf al ken (nee, beste kenner, het is inderdaad niet precies hetzelfde, maar ik neem aan dat je snapt wat ik bedoel). En dat vind ik een geweldige plaat.

Wat we op Stand! vooral horen zijn vrolijke ritmes, een keur aan energieke vocalen, overduidelijk speelplezier en gedeeltes waarin het brede pallet aan instrumenten zijn gang kan gaan, terwijl er in de teksten een serieuze onderlaag aanwezig is. Het 'jamgehalte' is vrij hoog: niet alleen maar in het lange Sex Machine (wat gewoon een jamsessie is), elk nummer heeft een losjes gevoel en bevat stukken waarin instrumenten lekker los kunnen gaan. Dat werkt op zich goed: ik vind het dan ook fijne muziek met een goede drive en een fijn sfeertje, dat lekker doorrammelt.

Toch is er wat mij betreft ook een nadeel, en dat is dat de songwriting niet altijd even sterk is. In dat opzicht vind ik het titelnummer, met die waarlijk pakkende zanglijnen, nog het meest geslaagd. De rest steunt net iets te vaak op dat jamgevoel en de energie van de muziek, maar gaat niet echt ergens heen. Hierdoor is het allemaal 'gewoon' erg lekker maar nauwelijks meer, waardoor dit album geen topper is voor mij, daar waar Maggot Brain, dat voor mijn gevoel veel sterkere nummers bevat, dat veel meer is.

Neem nu het befaamde I Want to Take You Higher: dat ontleent zijn charme wat mij betreft grotendeels aan de blazers. Dit is prima gedaan, want het is een erg fijn nummer en zonder meer een hoogtepunt. De rest doet me muzikaal gezien echter gewoon minder, meestal, en daarom gaat alles ook erg op elkaar lijken op gegeven moment. Het zal niemand dan ook verbazen dat het eerder genoemde Sex Machine me niet bepaald wegblaast. Dit is vooral leuk voor iets vrolijks op de achtergrond of om af en toe eens een los nummer van te beluisteren, maar als geheel grijpt het me gewoon niet genoeg om me bij de les te houden.

Overigens denk ik door dat gezoem in I Want To Take You Higher telkens dat mijn telefoon afgaat.

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

Na een aantal albums komt de stijl van Sly & the Family Stone dan echt tot zijn grote uitbloeiing. Met dit album zet Sly & the Family Stone neer waar ze bekend om zijn geworden. Funky, psychedelisch, sociaalkritisch en ijzersterk. Ook het prettig gestoorde ingrediënt is nooit ver weg bij deze artieten, net als de absolute topkwaliteit.
1. Stand! – sociaalkritisch nummer verpakt in een cryptische tekst en vooral geweldige muziek. Wat een nummer!
2. Don’t Call Me Nigger, Whitey – discriminatie is van alle tijden. Het dan zo muzikaal sterk verpakken is een grote muziekkunst.
3. I Want to Take You Higher – dit grooved natuurlijk als een malle. Ook het spel tussen de vocalen is erg cool gedaan. Verder barst dit nummer bijna uit zijn voegen van de energie.
4. Somebody’s Watching You – vrolijke tonen komen naar je toe. Dit nummer blaast altijd wel lekker op weg en ervaar ik altijd als een rustpunt in dit zo energieke album.
5. Sing a Simple Song – nu heeft Sly vaker vreemde nummers, maar dit is er toch wel eentje die nog extra opvalt. Grooved als een malle en is een heerlijke track natuurlijk, met die gekke do-re-mi er doorheen
6. Everyday People – dit is toch wel mijn favoriete song uit hun gehele repertoire. In alles een geweldig nummer. Van de tekst naar de groove, van de energie naar de zang, alles klopt.
7. Sex Machine – breed uitgesponnen funkorgie die je verrassing na verrassing brengt.
8. You Can Make It If You Try – het zou toch bijzonder zijn als na het beluisteren van dit nummer de titel niet de hele dag nog in je hoofd door blijft spoken