Sly and The Family Stone - Stand! (1969)

sing a simple song, damn! nu weet ik waar dat riffje het laatste nummer van jimi hendrix' band of gypsys van is!
i wanna take you higher heeft wel veel minder energie dan de live @ woodtstock versie, maar blijft zeker solid!

Het fonkt als een malle.

Veruit de meest geslaagde plaat van dit soul/funk-collectief onder leiding van Sylvester Stewart, alias Sly Stewart.
Anti-racismesong Don't Call me Nigger, Whitey is top, alsook bijna ieder nummer hier; Everyday People, I Want to Take You Higher, You can make if if you Try en natuurlijk de titelsong.

Puik werk en funk van de bovenste plank!
4.5 ****1/2

Ik was helemaal vergeten hierop te stemmen. Erg goed album
favo's: Sing a Simple Song en I wanna Take you higher.

*4,5

Lenny Kravitz heeft voor dat hij het album 5 opnam veel naar deze plaat geluisterd... Deze rockt minder, maar klinkt beter!

Boom shaka-laka-laka Boom shaka-laka-laka, Higher!!!

Dit album kocht ik samen met There’s A Riot Going On en deze bevalt me wat meer dan die andere. Het is allemaal net dat beetje funkier, psychedelischer en soulvoller waarmee ik niet beweer dat de opvolger een slechte plaat is, verre van zelfs. Maar ik vind er geen ‘Don’t Call Me Nigger, Whitey’ of een ‘Sex Machine’ of het titelnummer zelf. De eerste 2 genoemde zijn zo lekker met die zalige solo’s, zompig en rockend en ‘Stand!’ is zo lekker gezongen, ik smelt er van weg. Puur. Ook tekstueel erg sterke plaat. Gewoon heel erg goed allemaal.

Tekstueel en muzikaal wereldtop. Vocaal was het wennen, maar ben nu ten volle overtuigd. Een waar meesterwerk van Sly & the Family Stone.

Terecht dat deze band/muzikant met terugwerkende kracht de laatste jaren (weet nog goed dat Mathijs en 'Don' Leo bij 1 van de eerste top 2000 A Go Go ' Skande' spraken dat er geen enkele nummer van deze geniale band in die zelfde top 2000 stond) de muzikaal-historische waardering krijgt die het verdient!

i want to take you higher wat een song zeg

.....komt ook voor in de film 'Talk To Me' zoals die nu ook in de videotheek beschikbaar is. Briljante film met weergaloze Motown Classics over de fameuze DJ Petey Green (from Washinton DC)!
AANRADER voor elke 'souldigger' or 'funkkikker'!

Beroepsgek Sly Stone heeft een bewogen carriere achter de rug. Maar plotsklaps stond deze man vorig jaar (2007) op het NSJ Festival te spelen. Naja, spelen? Hij was aanwezig en liet vooral veel door zijn achtergrondzangeressen doen.
Maar dan nu over dit album. Het is één van de klassiekers die Sly & the Family Stone in elkaar hebben gezet. Vooral tekstueel is dit een zeer opvallend album. Er wordt geen sociaal-kritisch onderwerp gemeden en dat voor die tijd van het jaar.
Muzikaal is het erg funky, catchy en soulvol. Ik heb altijd erg moeten wennen aan de vocals. Maar als dat er eenmaal inzit dan swing je als een gek mee op dit fantastische album. Een klassieker schijnt het te zien. En ik kan je vertellen: een klassieker is het!

Ja!! Die versie op Woodstock is helemaal gaaf.

Wordt beter en beter. Hikt nu al tegen de 4,5 aan.

Ja, inderdaad beetje vreemd om in de winter sociaalkritisch te zijn

Titelnummer op standje pompendhard en hop een half puntje erbij.

en stand dan? there is a midget standing tall and a giant beside him about to fall. everybody stand? lijkt me niet geheel onsociaal-kritisch. het hele nummer klinkt als een oproep om tegen onrecht in de wereld te demostreren?. of wat dacht je van het antidiscriminatie nummer don't call me nigger?

you've been sitting much too long. there is a purpentous increase in your right and wrong.

ik heb nog niet elk nummer van dit album beluisterd maar volgens mij kan er wel een lekker hoge score uitkomen

P.S ik schrijf direct neer wat ik hoor ik heb de songteksten er niet bij. wellicht kunnen er wat kleine fouten in zitten.

En Don't Call Me Niger, Whitey lijkt mij een keiharde aanklacht tegen racisme...

Ja, maar dat zeg ik toch juist. Dat het wel sociaal/maatschappij kritisch is.

ik zeg niks reijersen

Nee inderdaad. Er wordt GEEN onderwerp GEMEDEN.

ok heb daar overheen gelezen? ik was de afgelopen dagen erg druk dus heb dus zeer vluchtig alles neer moeten pennen. maar goed het is eigenlijk een briljante cd. mischien moet ik eens wat meer soul en funk op zoeken.

Nog nooit was er een mix gemaakt van rock, funk & R&B, maar Sly flikte het met deze mijlpaal!

Het is best knap als je hier drumpartijen, gitaarloopjes of refreintjes kunt vinden die NIET vereeuwigd zijn in bekende hiphop-albums...

Hét album waarmee Sly & The Family Stone definitief hun naam vestigden, en dus de doorbraak betekende voor deze groep. Het album is extreem funky, en sommige nummers hebben ook nog eens tekstueel een belangrijk onderwerp. Behalve dat, werd en wordt dit album door velen lovend ontvangen, staat dit album ook (nog) bekend als bron van inspiratie voor vele artiesten, en zijn er in de loop der tijd samples van Sly verwerkt in nummers van o.a. LL Cool J, Jodeci, TLC en vele anderen.
Ondanks vele luisterbeurten begrijp ik de status van dit album niet helemaal, ik vind het wel aardig maar verder dan dat kom ik (nog) niet. Er staan zeker een aantal uitblinkers op dit album, maar ook een aantal mindere nummers, waardoor ik dit album als geheel niet erg consistent vind overkomen (maar dat kan aan mij liggen). Mijn favoriete nummer 'Everyday people' is jammer genoeg het kortste nummer op dit album, juist die had van mij nog wel wat langer mogen duren. Voor de rest zoals gezegd, aardig. Misschien is dit een groeier, dus ga 'm zeker nog een aantal luisterbeurten geven.

Nummer 14 in het forumtopic 52 pop/rock klassiekers.

Sly Stewart, né Sylvester Stewart, was pas 25 toen hij Stand!, zijn vierde elpee al, opnam. Hij was er dan ook al vroeg bij, want als jonge knaap bracht hij al een single uit. Nu staat hij terecht te boek als een van de uitvinders van de funk, een gerne dat in handen van Sly & The Family Stone een symbiose is van venijnige rhythm and blues, vurige gospel en doorleefde soul. 'I Want to Take You Higher' is daarvan op deze plaat een van de beste voorbeelden. Het mag ook wat rustiger, zoals de halve ballad 'Somebody´s Watching You' aantoont. Het opvallendste liedje is wel 'Sex Machine', een bijna een kwartier durende instrumental, waaraan de tijd wel zoetjesaan begint te knagen. Sly & The Family Stone was een unieke groep: mannen en vrouwen, blank en zwart samen in een band - het mocht dan de verwezenlijking van het hippie-idiaal zijn, het was een uitzonderlijke situatie. In de Family Stone zaten wel degelijk familieleden van de groepsleider, zoals zijn zus Rose en zijn broer Freddy. Maar het belangrijkste lid naast Sly Stone was natuurlijk bassist Larry Graham Jr., de groove-motor van het gezelschap. Sly Stone verdedigde de love & peace-boodschap van van de Woodstock-generatie, maar liet - getuigen songs als 'Stand!' en 'Don´t Call me Nigger, Whitey' - niet over zich heen walsen. Deze plaat is zeker verplichte kost voor wie enkele jaren geleden dacht dat Arrested Development het warm water had uitgevonden. Niet dus, ze tapten uit het vaatje dat Sly Stone een kwart eeuw eerder had gevuld.
(bron: DM, De Cultuurkenner, 1999)

In het kader 52 pop/rock klassiekers wil ik stilstaan bij het album Stand ! Van Sly & the Familie Stone.

Ik denk ondanks het feit dat ik niet geweldig enthousiast ben over de geboden muziek, het wel terecht is dat dit album in deze lijst staat.
Dit album is naast een commercieel succes (een van de toppers uit de jaren 60) ook vaak terug te vinden in de best of lijstjes, daarnaast is het ook een maatschappij kritisch album.
Muzikaal was dit album ook nog behoorlijk invloed rijk (70 jaren soul en funk en zelfs hip hop).

Bij het uitkomen van Stand! Was Sly Stone nog niet zo'n gevierd artiest, dit album zou alles veranderen.

Kant 1 opent met de title track, mooi gezongen door Sly en ook een sterk einde.
Verder met Don't call nigger, Whitey , waar ik vooral de zang van de zangeres (Rose Stone?) sterk vind.
I want to take you higher, een van de hoogtepunten van dit album.
De zang van diverse solo maar ook achtergrondzangers (M/V) is zeer sterk.

Track 4 Somebody watching you, een enigszins vrolijk popdeuntje over een minder vrolijk onderwerp.
Ik vind dit weer een mindere track.
Kant 1 sluit af met, Sing a simple song, “Sing a simple song try a little do, re mi fa, sol.
Weer verschillende vocalisten, mooi gedaan.
Omdraaien.

Kant 2 opent met Everyday people, aardige single met een goed refrein (we gotta live together en different strokes for different folks).
Tja daar komt de jam (dertien minuten lang) genaamd Sex Machine het is geen James Brown cover en laat ik maar meteen met de deur in huis vallen ik vind dit nummer helemaal niets.
Omdat ik dit album afgelopen week diverse keren heb herbeluisterd heb ik het nogal wat keren doorstaan.
Ik kan mij voorstellen dat het op een dansvloer of live optreden aanslaat maar gewoon door de speakers luisteren boeit het mij helemaal niet.

Afgesloten wordt er met You can make it if you try, wat dan wel weer aardig is met weer sterke zang.
Met alle plussen en minnen ga ik zelfs in waardering terug van 3 naar 2.5 sterren.
Met name kant 2 valt mij toch wel zwaar op de maag.

Sly is geweldig op deze plaat komt het beste in hem naar boven, meer dan op de werkjes hierna. Dont call me nigger is een meesterwerk, een prachtige soul funk song. Perfecte cd dit! 4,0

Terecht wordt dit door velen bestempeld als een meesterwerk. Een erg fijn album van Sly & The Family Stone. Moeilijk om een favoriet nummer aan te wijzen, dus gewoon het album als geheel beluisteren.

Luister ook eens de woodstock cd van deze man. Geniaal.