Architects - For Those That Wish to Exist (2021)

"For Those That Wish To Exist" is als een debuutalbum, zo hoorde ik zanger Sam in een interview zeggen. En in dit geval snap ik de vergelijking. Het album ziet een grote verandering ter overstaan van het oude werk. Een welkome verandering. Het drieluik "Lost forever to Holy Hell" was bijzonder sterk maar de spanning was er wel een beetje vanaf. De groep gooit het over een andere boeg. Maar is de dit succesvol gebleken?

Mijnzins wel! Het album zit, ondanks dat het een stuk softer is geworden nog steeds vol lekkere beukers. Nummers als "Black Lungs", "An Ordinary Extinction", "Impermanence" en "Goliath" knallen uit de speakers. Echter vernieuwd zijn nummers als "Little Wonder" en "Meteor" waarbij de band een meer catchy, synthetische geluid laat horen. Voor fans van het eerste uur wellicht een afslag te ver maar ik kan er behoorlijk van genieten.

Enige probleem is dat het album muzikaal wat vlak klinkt, de riffs zijn minder memorabel en er is gekozen voor een meer compact geluid. Hierdoor blijven Nummers lang niet altijd hangen en lijkt het album het met name van de zanglijnen te moeten hebben. Dit pakt niet altijd even goed uit. Nummers als "Flight Without Feathers" en "Dying is Absolutely Safe" bijvoorbeeld willen door mij nog wel eens vergeten worden.

Toch is dit een geslaagd album en ligt volledig in mijn straatje qua muziek. Voor het volgende album mogen ze deze trend voortzetten, hopelijk met meer memorabele riffs en zanglijnen!

Het is even wennen aan de zware electronica en de overwegend poppy zanglijnen, maar damn, dit is echt wel een fijn album. Het songmateriaal is belachelijk aanstekelijk en door het loodzware gitaarwerk wordt het nergens al te zoetsappig. Op een paar zweverige ballads na dan. Architects volgt hier duidelijk de koers van het bevriende Bring Me The Horizon, maar weet hier veel beter een brug te slaan tussen woeste metalcore en toegankelijke electronische stadionrock. Knap gedaan.