Deafheaven - 10 Years Gone (2020)

Geen Honeycomb ?!?

maar ondanks dat toch een fantastisch album

Deafheaven zou in het kader van het tienjarig bestaan van de eerste demo een "anniversary tour" doen, tijdens deze tour zou een liveplaat opgenomen worden. Door de huidige situatie ging dit allemaal niet door en besloot de band de set van de tour live in de studio op te nemen. 10 Years Gone is het resultaat daarvan.

De band heeft een fantastische setlist neergezet. Wat opvalt is dat de laatste plaat maar met één nummer vertegenwoordigd is. Glint is dan ook het enige nummer dat naadloos aansluit bij het eerdere werk van de band. De versies van From the Kettle Onto the Coil, Daedalus en Language Games blazen de studioversies nieuw leven in. Vooral Daedalus en Language Games klinken aanzienlijk beter dan de originelen, wat vooral komt door het waanzinnig goede drumwerk van Daniel Tracy. Ook de Sunbather-tracks klinken een stuk helderder dan op de studioversies en de gitaarsolo in Vertigo is een stuk beter uitgevoerd dan op de studioplaat. Wie niet zo goed met de ruwere productie van Sunbather overweg kon zal hier wel heel blij van worden.

De productie van de plaat is fantastisch: je hoort echt een band live spelen, maar de studio-omgeving zorgt ervoor dat iedere detail in zijn volle glorie te horen is. Daarmee is 10 Years Gone een hele mooie toevoeging aan de Deafheaven-discografie voor de fan, maar dit zou ook een goed instappunt kunnen zijn voor nieuwe luisteraars van de band.

Uitstekende sound en een goeie setlist, volgens de band geen best of (daarmee dus pakweg Honeycomb die ontbreekt). Mits wat puzzelen had mss ook Black Brick hier ook opgepast?

De huidige pandemie heeft ons allen in een maalstroom met focus op de aardedonkere bodem gebracht, maar af en toe ontwaar je een lichtpuntje in de duisternis, iets goed wat uit de hele misère voortkomt. 10 Years Gone is absoluut één van die producten.

Dat Deafheaven een band is met een arendsoog voor detail, is algemeen geweten. De Amerikanen steken heel wat energie, toewijding en tijd in hun muziek, wat tot nu toe heeft geresulteerd tot 4 straffe platen, gaand van "geweldig" tot "ronduit verbluffend". Dat ze nu hun beoogde tourset (of toch een deel daarvan, op z'n minst) live in de studio hebben opgenomen en uitgebracht, daar was ik al erg blij om vooraleer ik een noot had gehoord. De tracklist leert ons namelijk dat dit een eerlijke greep is uit het oeuvre van de band. Maar liefst drie van de acht songs komen van Sunbather, dat klopt, maar dat is dan ook hun opus magnum.

De andere tracks zijn afkomstig van de EP Libertine Dissolves (het kort maar krachtige Daedalus), langspeeldebuut Roads to Judah (verrassend genoeg geen Violet, wel Language Games!), New Bermuda (het mooie Baby Blue) en Ordinary Corrupt Human Love, hun meest recente worp. Van die plaat ook een verrassende keuze, vind ik, maar Glint pakt heel erg goed uit in deze uitvoering. Ik vind 'm dubbel zo mooi als de reguliere versie!

De plaat trapt overigens af met From the Kettle Onto the Coil, dat niet op een reguliere release terug te vinden is, maar gewoon één van hun strafste, meest intense songs is. Samen met de Sunbather-tracks scheert deze song enorm hoge toppen in een toch al fel opgeschoten, overweldigend prachtig woud!

4,5 sterren

Weergaloze plaat.
Vertigo, die komt ff binnen en doet dan de deur dicht, bam!
Gekocht op vinyl uiteraard, leuk geel/groen swirl.
Vind ik sowieso fijn van Deafheaven dat ze veel aandacht aan hun hoezen schenken, toch wel een statement toen met Sunbather, roze hoes en roze vinyl en dat in de "donkere" metal wereld.
Yes I know ze worden daar door sommigen verketterd.

Mooi dat Kettle er op staat.
Heb ze 3x live gezien, vanaf de Sunbather tour.
Ik mis Brought to the water maar goed je kan niet alles hebben.