Deafheaven - 10 Years Gone (2020)

De huidige pandemie heeft ons allen in een maalstroom met focus op de aardedonkere bodem gebracht, maar af en toe ontwaar je een lichtpuntje in de duisternis, iets goed wat uit de hele misère voortkomt. 10 Years Gone is absoluut één van die producten.

Dat Deafheaven een band is met een arendsoog voor detail, is algemeen geweten. De Amerikanen steken heel wat energie, toewijding en tijd in hun muziek, wat tot nu toe heeft geresulteerd tot 4 straffe platen, gaand van "geweldig" tot "ronduit verbluffend". Dat ze nu hun beoogde tourset (of toch een deel daarvan, op z'n minst) live in de studio hebben opgenomen en uitgebracht, daar was ik al erg blij om vooraleer ik een noot had gehoord. De tracklist leert ons namelijk dat dit een eerlijke greep is uit het oeuvre van de band. Maar liefst drie van de acht songs komen van Sunbather, dat klopt, maar dat is dan ook hun opus magnum.

De andere tracks zijn afkomstig van de EP Libertine Dissolves (het kort maar krachtige Daedalus), langspeeldebuut Roads to Judah (verrassend genoeg geen Violet, wel Language Games!), New Bermuda (het mooie Baby Blue) en Ordinary Corrupt Human Love, hun meest recente worp. Van die plaat ook een verrassende keuze, vind ik, maar Glint pakt heel erg goed uit in deze uitvoering. Ik vind 'm dubbel zo mooi als de reguliere versie!

De plaat trapt overigens af met From the Kettle Onto the Coil, dat niet op een reguliere release terug te vinden is, maar gewoon één van hun strafste, meest intense songs is. Samen met de Sunbather-tracks scheert deze song enorm hoge toppen in een toch al fel opgeschoten, overweldigend prachtig woud!

4,5 sterren