Siouxsie & The Banshees - Once Upon a Time (1981)

Een verzamelaar met fantastische nummers.
Vooral 'The staircase mystery' en 'Love in a void' vind ik geweldig.

Beetje kort verzamelaartje, 10 nrs, 32 minuten. Moet ik concluderen dat de rest troep is?

Een verzamelaar waar nogal het nodige aan ontbreekt.

Dat lijkt me ook ja, Cities In Dust, Dazzle en Peek-a-Boo bijvoorbeeld. Zo ongeveer hun bekendste nummers, in ieder geval waren dat redelijke hits met regelmatige airplay.

Leve DE VERRUKKELIJKE VIJFTIEN! Dat waren nog eens tijden.

Precies, dat bedoel ik

Niet vergeten dat dit deel I is van een dubbel verzamelaar. Het tweede deel heet Twice Upon a time: http://www.musicmeter.nl/album/8268

Superplaat, dit. Geen zwak moment te bekennen tussen deze top-singles.

hoe is de geluidskwaliteit ? heb het op LP en dat vond ik niks qua geluidskwaliteit.

Echt een wereldverzamelaar . Christine, Israel, Spellbound blijven mijn favorieten. Een eervolle vermelding voor Hong Kong Garden. Had hem ook al op LP nu ook op CD heeft dan toch wat meer power heb ik gemerkt.

Dit is toch meer "Greatest Hits" dan "Best of". Die singletjes zijn nu niet bepaald het beste dat ze hebben gemaakt.
Als je trouwens een betere geluidskwaliteit wilt hebben, moet je de nummers gewoon van de geremasterde albums afhalen.

Als je deze plaat gaat veroordelen,doe het dan wel correct:
Dit zijn de 10 singles die zijn uitgebracht in de 'donkere jaren': 1978-1981. Deze verzamelaar is waardevol omdat er 4 singles opstaan die niet op studio-albums staan.
Zoals eyesolation aangaf, is er ook een deel. Die gaat over 1982 en de jaren erna.
Beide verzamelaars zijn aan te raden in het geval dat je een Banshee-verzamelaar wil.

Bent niet erg kapot van dit album, de nummers vanaf begin jaren 80 ( track 6 t/m 10 ) vind ik in ieder geval een stuk beter dan de rest. Hong Kong Garden uitgezonderd, dat vind ik een mooi nummer.
Het beklijft niet bij me, misschien ga ik wel eens wat andere albums van ze beluisteren.
Israel & Arabian Knights springen wat mij betreft bovenuit.

De albums van Siouxsie & the Banshees hebben zo allemaal wel hun zwakkere kanten (Juju en kiss into the dreamhouse zijn de meest constante). Daar staan dan altijd wel weer geweldigde nummers tegenover. Het voordeel van deze verzamelaar is dat er alleen maar hele sterke nummers op staan.

Wie mee wil stemmen, stuurt me zijn/haar Siouxsie And The Banshees Top 5 via privébericht voor maandag 24 januari 20.00u.

De uitslag vind je daarna hier:


Muziek >> Toplijsten en favorieten >> New Wave top 5 nummers

Ook mag je me 1 suggestie voor de volgende new wave top 5 sturen.

Deze artiesten zijn al geweest:

The Chameleons, The Cure, Talking Heads, The Sound, Echo And The Bunnymen, XTC, The Stranglers, The Smiths, Comsat Angels, Cocteau Twins, Wire, Dead Can dance, A Certain Ratio en Joy Division

favorieten voor mij zijn christine (simpel en toch heel degelijk & aanstekelijk) en dan zeker ook spellbound (opzwepend melodietje)

Ook deze ken ik al heel lang en het blijft voor mij ook een zeer prachtige vrouwenplaat. Dit is ook maar de enige van Siouxie and the Banshees die ik momenteel ken en gelijk ook al de verzamelaar. Stond ook op een ouwe cassettebandje, inc de nummer Switch, maar die schijnt dus niet op de plaat zelf te staan.

SatB is opzich wel opbeurende muziek, maar toch zitten er hier en daar wel zeer emotionele nummers waar je toch niet echt een gevoel bij kan beschrijven. Ik praat nu vooral over Israel. Wow! wat een nummer, maar daar ga ik het zo nog wel even over hebben. Eerst HK Garden, begint lekker opbeurend, vrolijk, gevolgt door Mirage, ook een lekker rustig nummer. Playground gaat alweer een beetje de chaotische kant op. Love in a Void is weer een lekkere typische jaren 70 punknummertje. Happy House is zoals gezegt: Happy. Lekker rustig en vrolijk. Christine vind ik de uitschieter. Prachtige ritme en het word ook lekker rokerig gespeeld. Subtiel gezongen ook maar de lyrics stralen niet echt wat vrolijks uit uiteraard. Daarna komen we bij Israel, en zoals gezegt vond ik dat ook echt iets van! Wow! Dat vond ik vroeger al en nu nog steeds en heb er ook echt een gevoel bij die ik moeilijk kan opschrijven. Vooral met die schreeuwende gladde gitaarklanken, die donkere bas er nog doorheen en dan die uitloper, met die koorgezang erdoorheen. Het tussenstuk is dan gewoon nog standaard maar het is en blijft gewoon een nummer die me kippenvel bezorgd. Spellbound is ook weer lekker punken, maar klinkt hier en daar ook nog een beetje grauw. Arabian Knights is een mooie afsluiter, rustig en subtiel maar dan ook weer niet rustgevend, ook mede dankzij die geflipte gitaarklanken.

Maar verder ook niet echt verder gekeken naar SatB en altijd maar bij deze single gehouden. Schande? In iedergeval was dit een hele mooie plaat en je zou ook zeggen: Wie zegt nou dat vrouwen geen pop/punk muziek kunnen maken.

4,0*

Een goede vriend van mij zegt mij dat ik eens naar Israel moet luisteren en dan naar de intro van het 7de nummer op Disintegration van The Cure. Nu ben ik vandaag naar MediaMarkt geweest want ze hadden daar Disintegration op lp maar een of andere flauwe plezante heeft hem voor mijn neus weggekaapt!

Stuk voor stuk geweldige singles

Ik weet wel dat Robert Smith (the Cure) op een LIVE album van Siouxie meespeelt

Hong Kong Garden heeft het zelfde gitaarriedeltje als Do The Strand van Roxy Music.

Goed uitgeplozen Deric raven (gaven nikck name

Op deze regenachtige pinksterdag wat oud vinyl te voorschijn gehaald, soms totaal onbekend en soms vol herinneringen. En dat is deze plaat zonder meer. Siouxsie & THe Banshees nog gezien op één van Pandora's Box festivals, volgens mij toen met Robert Smith van the Cure op gitaar. Maar zeker weten doe ik dat niet meer.
In ieder geval behoorde begin jaren 80 Siouxsie & The Banshees toch wel tot mijn helden (of moet ik zeggen heldin). Natuurlijk bleef Joy Division toen boven alles verheven, maar net daaronder zaten toch wel een aantal groepen die soms het niveau aan wisten te tikken. Cure, Bauhaus, Section 21 Danse Society etc etc. Dit album roept heel wat herinneringen op. Het week end ging ik nog terug naar mijn ouders en van daaruit vaak in het weekend allerlei concerten bezocht, vaak met een vriend die dezelfde smaak had. Andere vrienden hadden niets met onze veranderde muzikale smaak. Die vriend haalde me vaak op en bracht me zondag avond weer terug naar mijn kamer, omdat ook hij elders woonde en langs mijn woonplaats kwam. En ik geen auto had. Maar ik weet een aantal keer dat ik gewoon een tijd in de auto bleef zitten toen deze muziek uit de speakers knalde. Vanzelfsprekend was deze plaat op een cassette bandje gezet om het in de auto te kunnen beluisteren en het ene naar het andere pracht nummer was te horen. Ik snap dat het voor de spotify jongeren onder ons een wat vreemd verhaal begint te worden. (Cassettebandje, auto, overzetten ???)
En hoe kijk ik daar nu na 40 jaar op terug ? Ik denk dat vooral de energie van het album toen er voor zorgde dat het zo'n indruk heeft gemaakt. En natuurlijk speelt het ook mee dat ik de groep live heb gezien, hierdoor heb je toch een ander gevoel erbij.
Zeker kant 2 blijf ik prachtig vinden (ik draai de vinyl versie).
Op dat moment was Gothic nog niet aan de orde, deze benaming is pas wat later gekomen.
Ik denk nu meer met een bepaalde glimlach terug op deze tijd en muziek. Een explosie van nieuwe muziek, een no future gevoel, liefdes verdriet en deze muziek verwoordde al die frustratie, agressie, woede, neerslachtigheid in een brok energie. En door haar uiterlijk en performance was Siouxsie natuurlijk een onbereikbaar icoon. Ik sta nu te kijken naar de productiviteit van 1978 tot 1981 toch even 10 singles uitgebracht. NIet verkeerd.
Siuxsie is daarna geheel richting Gothic gegaan en om een 'kraai' te worden, nee dat was niets voor mij. Maar toch knap dat Siouxsie er voor kon zorgen dat twee 21 jarigen gewoon 20 minuten op een parkeerplek bleven zitten om te blijven luisteren naar muziek die ze al door en door kenden.
En ook nu hoop ik dat het avondeten nog even uit wordt gesteld, ik ben nu pas bij "Christine".
Ik zit nu ook maar alleen, mijn vrouw heeft helemaal niks met deze muziek. Maar één van mijn zonen, metal liefhebber kent Siouxsie in ieder geval wel. Vindt het wat te rustig en bejaard....

Ja, hij was erbij in 1983, de eerste editie in Rotterdam. Ik was er ook.

Heb er nog hele goede herinneringen aan, zeker ook aan het optreden van Siouxsie.

Moet al weer meer dan 30 jaar geleden zijn*, dat ik dit album uit de bieb leende om op een cassettebandje te proppen. Ik was net een beetje bekend met Siouxsie, wat wil zeggen dat ik Tinderbox kende.
Bij luisteren van dit werd ik bijkans gek. Dit vond ik nog veel beter dan Tinderbox.

Naderhand is het allemaal een beetje in balans geraakt.

*Met associëren kom ik er achter dat het in het najaar van '88 was, dus inderdaad (ruim) meer dan 30 jaar geleden.

De dorpsfonotheek was een toegangsdeur tot de namen die ik op de radio hoorde en in Oor las. Zoals bij deze verzamelaar Once upon a Time / The singles, een kennismaking met de vroege jaren van Siouxsie and the Banshees die ik niet lang na verschijnen deed. Alle nummers zette ik op cassette. Het bood deze tiener een boeiend overzicht van de eerste singles van de groep, de periode 1978 - 1981.

Nadrukkelijker dan bij andere frontvrouwen in de new wave die ik kende (Deborah Harry, Lene Lovich) klinken hier veel punkwortels. Of anders gezegd, dit is een zeer energiek plaatje met de nodige scheurende gitaren - al staat dat gescheur niet stijf van distortion.
Met name de A-kant met daarop de eerste singles laat Londense punk van de eerste golf horen. Van Love in a Void bijvoorbeeld was ik meteen gecharmeerd. Tegelijkertijd hoorde ik veel eigenzinnigheid, zoals in hun eerste single Hong Kong Garden, waarin prominent een xylofoon is te horen. Of de tweestemmige zang in Mirage, de zes achtste maat in The Staircase (Mystery) met bovendien de twee gitaarpartijen die vanuit beide boxen met elkaar converseren.

Als op de B-kant minder scheurende gitaren klinken, blijft de muziek energiek. Christine met zijn akoestische gitaarakkoord in het intro intrigeert. Op Israel klinkt dreigende wave, de non-album single bevat zelfs een zangkoor en Spellbound is als akoestische punk, gedreven en krachtig. Op Arabian Knights klinkt een indringende vraag in de eerste zinnen: ‘I heard a rumour, what have you done to her?’

Misschien is het vreemd om een compilatiealbum vijf sterren te geven. Ik doe het toch. Onverminderd wervelend, creatief en gevarieerd. Een ijzersterke samenvatting van de eerste jaren van de groep.