Little River Band - Diamantina Cocktail (1977)

Euh..
Deze staat er toch al 86 jaar in of zo.

Dit is de Amerikaanse versie die zodanig verschilt met de oorspronkelijke Australische versie dat dat een extra album op de site rechtvaardigt. De andere heeft de toevoeging [AU] in de titel.

Het is meer de internationale versie, want met deze tracklist kwam de LP ook in Europa uit.
Er valt wat voor te zeggen, want zoals ik bij de (nu) Australische versie al meldde: de oorspronkelijke uitvoering krijgt van mij een 3,5, maar de internationale versie een 4.

Het idee vind ik op zich wel goed. Maar waar trek je dan de grens? Er zijn natuurlijk heel veel albums die een internationale versie hebben. De Beatles en de Stones natuurlijk (en die staan op MusicMeter ook afzonderlijk vermeld), maar ook bijvoorbeeld AC/DC en ik denk zelfs aan onze eigen Golden Earring, Focus en Kayak, waarvan ook internationale versies van albums op de markt gebracht werden in de UK en VS. Vaak ook met andere hoezen, wat eveneens heel gebruikelijk is. Wat zijn de criteria voor 'zodanig afwijken'? Meerdere verschillende tracks? Afwijkende mixen? Waar ligt precies de grens? Ik kan er op de MusicMeterWiki niet zo snel iets over vinden.

Nou, copy/paste dan maar. Want ik heb wel degelijk deze besproken toen. Mijn waardering is niet veranderd intussen:

geplaatst: 28 augustus 2012, 19:31 uur

Bekendste album van The Little River Band, tenminste in Nederland.
Komt natuurlijk door de 2 Top-20 hits die dit album najaar 1977 opleverde.
Dat zijn uiteraard Home On A Monday en Help Is On It's Way, beide inmiddels bonafide
Radio-2 liedjes.
Ook Happy Anniversary kreeg wel wat airplay destijds.
Keurige rockmuziek verpakt in smaakvolle arrangementen en gespeeld door topmuzikanten.
De vergelijking met The Eagles zie ik niet zo, daarvoor zitten er toch teveel strijkers en saxofoon in. Maar dat maakt niet uit, ze zijn zo ook goed genoeg.

Days On The Road en Another Runway zijn ook erg mooie nummers.
Op de andere kant zijn dat dan ook nog Everyday Of My Life en The Inner Light.
Als je houdt van rockmuziek met een countryrandje en mooie zang en gitaarwerk, en ook nog liedjes die bijblijven, dan heb je hier geen slechte aan.
En het klinkt zo heerlijk jaren 70. Bijna te keurig nog.
Minpunten kan ik aan deze plaat niet ontdekken.

Na deze plaat heeft de LRB in Nederland, behoudens een paar tipparade-noteringen nooit veel pannen meer kunnen breken.
Eens proberen of ik die paar andere die ik van hun heb, ook weer eens tevoorschijn kan toveren.
Ruim 3,5* voor dit bescheiden 70's-monumentje.
Op vinyl.

Nu weet ik alleen niet meer welke nummers ik destijds als favoriet heb aangesterd.

Kreeg de plaat onlangs cadeau van maatje JeKo, maar dan in de hoes van de Britse editie (eveneens 1977) gestoken: hij ontdekte bij thuiskomst dat hij 'm al had, zij het in de Nederlandse versie die MuMe hierboven weergeeft. Kortom, nóg meer verwarring rond Diamantina Cocktail, nadat ik bij de oorspronkelijke Australische editie lees dat die qua tracklist afwijst. Ondertussen was ik een elpee rijker.

Ik zou deze nooit hebben gekocht, maar eerlijk is eerlijk: de Little River Band biedt aangename jaren '70 pop en dat kan ik sinds drie jaar volop waarderen. Fijne popliedjes, goed geproduceerd en hetzelfde geldt voor de arrangementen. Closeharmonyzang die in warme, aangename luistersfeer worden opgediend, af en toe blazers of strijkers.
De twee hits Help Is on its Way (# 21 in september '77 in de Nationale Hitparade van de NOS, #20 bij de Top 40 van aspirantomroep Veronica, dat daarvoor één uur per week uitzendtijd had!) en Home on Monday (#12 in november '77 en bij de Top 40 drie weken #13 in oktober-november) zijn mijn favorieten, maar nergens zakt het beneden peil. Happy Anniversy haalde in januari '78 overigens nog de Tipparade bij de NOS.

Lekkere niks-aan-de-hand-luisterpop. Op Discogs en Wikipedia lees ik dat het laatste lid van deze bezetting, te weten drummer Derek Pellicci, de groep in 1997 verliet. Toch bestaat Little River Band bestaat nog steeds, wat wellicht opmerkelijk is maar daarvoor weet ik veel te weinig van de groepshistorie. Wat er wél toe doet, is dat ik een knus album heb ontdekt, uitermate geschikt bij een wijntje en kaasje.

Er zijn tegenwoordig - een flinke tijd al - zelfs twéé edities van de Little River Band: eentje die de naam draagt, maar waarin geen enkel origineel bandlid meer zit, en eentje die de bandnaam niet mag dragen, maar die wel bestaat uit de drie oorspronkelijke vocalisten en componisten. Dit is wel een van de meest ontluisterende voorbeelden van waar het mis kan gaan als rechtenkwesties gaan opspelen in de historie van een band...

Dat is ráárrr inderdaad.

Voor mij de beste plaat van Little River Band, ook wel de Australische Eagles genoemd vanwege de fraaie close harmony vocalen.
Dit is toch wel een van mijn favoriete jaren 70 platen die met enige regelmaat de CD speler weet te vinden.
Vooral Help Is On Its Way, Days On The Road & Home On Monday zijn juweeltjes.
De band heeft helaas nooit echt potten kunnen breken in Europa.
Ook live was de band echt de moeite van het beluisteren waard ( Vredenburg 1983).
Ondanks het feit dat het hart van de band ( Shorrock, Birtles, Goble) al jaren geen deel meer uitmaken van Little River Band is de band nog steeds actief.

Waarom een band als de Eagles wel wereldfaam kon oogsten en een collectief als Little River Band niet, is mij enigszins een raadsel.
Met een hele rits aan prima songs, fraaie samenzang en de nodige variatie had de band in mijn ogen ook kunnen/mogen proeven van groter succes.
Wellicht te weinig in de 'markt' gezet destijds, was Australie vanuit geografisch oogpunt niet ideaal om een groter deel van de wereld te bereiken of waren veel platen van de heren simpelweg te wisselvallig.
Wie zal het zeggen.
Ondanks enkele redelijke platen met zanger John Farnham, lag de charme en het creatieve hoogtepunt toch echt in de 2e helft van de jaren 70.
Het feit dat alle originele bandleden tegenwoordig geen deel meer uitmaken van de band maar er nog steeds nieuwe platen van dit collectief uitkomen is in mijn ogen lachwekkend en treurig tegelijk.
Rest nog dit plaatje: het is niet de beste van de mannen maar er staat genoeg fraais op om te spreken van een degelijke worp.

Dat Eagles wereldfaam oogstte vind ik ( het zal je wellicht niet verbazen) geen raadsel want dat is naar mijn mening buitencategorie.
De LRB niet de airplay kreeg die het verdiende vind ik zwaar onterecht, zeker albums als First Under The Wire, Time Exposure & The Net ( met John Farnham) zijn prima platen.
Vrij recent nog het Album I Dream Alone uit 1997 gekocht welke niet op musicmeter staat, ben er niet uit of dit overgebleven nummers zijn uit hun eerdere periode want Shorrock, Birtles & Goble spelen hier op mee en het titelnummer is echt een prachtige song.