Nits - Ting (1992)

TING 1992

Dit album heeft me meteen gegrepen en nooit losgelaten.
Ik kocht het van bij de release en was verloren.

Kamerpopmuziek met de piano in de hoofdrol, hier en daar
een warm strijkje, werkelijk briljante percussie en steengruis.

Ik ben altijd al een groot fan geweest van Henks teksten.
De manier waarop hij met simpele metaforen een volstrekt
eigen, vaak surrealistisch wereldje opbouwt is werkelijk subliem.

Op Ting is het niet anders.
Zoals veel Nits albums bestaat de albumtitel uit een vierletter woord.
Henk heeft iets met vierletterwoorden zo blijkt.

De meest terugkerende metaforen in dit album zijn
fire - house - river - tree ... metaforen die in meerdere songs terugkeren.
De sfeer in elke song is reflecterend en melancholisch.

Ting is een herfstplaat met een optie op de winter.

Het titelnummer dat zowel de percussieve inslag
in de muziek als het druppen van de regen verpersoonlijkt
is eigenlijk een kerstsong in disguise .. heel surrelealistisch.

She is pregnant like a raindrop
And the donkey and the bull are standing next to me

I am walking with the blind man
I am talking to the deaf man

Here comes the rain
Here comes the bicycle
Here comes the girl
Here comes the child

Jezus in een notendop.

De fiets en de auto (Cars & Cars) zijn ook weer van de partij.
Hofstedemetaforen voor de jeugd (Bike in Head) en de volwassenheid.

Cars & Cars heeft een bijzonder sterk muzikaal thema
en keert in een andere vorm terug als Bus (track 7). Ook dat
is een heel leuke ontdekkingstocht op dit album. Heel wat
muzikale themaatjes lijken her en der terug te keren.

Voor een volledig plaatje heb je dan wel de CD singles
nodig waarop je in totaal 8 bonustracks uit dezelfde sessies
kan terugvinden, die allemaal stuk voor stuk even sterk zijn
als de albumtracks. En net iets experimenteler vaak.

Mijn favorieten op het album zijn Cars & Cars, Fire in My Head,
Christine, River en Yellow Boat. Ook de eerste single Soap Bubble Box
waarin Hofstede een bezoek aan het Museum Of Modern Art
(MOMA) beschrijft is heel goed vormgegeven. De enige songs
die mij iets minder bijblijven zijn All or Nothing en I Try.

Het laatste nummer heet volgens mij S L A (de afkorting dus
van de titel die nu op MuMe staat, maar da's voer voor discussie).

Robert Jan Stips en Rob Kloet musiceren als nooit tevoren.
Henk kleurt in op synths, maar gomt zich vooral een tekstueel
indrukwekkende weg doorheen het zachte grijs van de muziek.

Dit album staat ver van de radiohits van de groep,
al springen de singles Cars & Cars en Soap Bubble Box
er wel meteen uit door hun hitpotentie. De rest is voer
voor de ziel en de vermoeide geest op een grijze winteravond.

Vanavond nog maar eens beluisteren dus.

De band neemt toch een aparte plaats in het Nederlandse muzieklandschap. Ik ben zelf groot fan van deze artrockformatie. Koop trouw alle nieuwe albums en heb ze minimaal een handvol keer live mogen aanschouwen.

Op een of andere manier draai ik echter het oudere werk vrijwel nooit. Dat is absoluut niet terecht! Al helemaal niet bij deze plaat. Via een ander forum kreeg ik inspiratie om Ting weer eens op te zetten. Dat was echt al jaren geleden. Hoewel ik al de nummers natuurlijk nog wel kon verraste het me toch weer. Prachtige nummers met klassiek getinte arrangementen welke ontroeren. Henk Hofstede zingt de gehele plaat behoorlijk ingetogen en laat de uitspattingen over aan Robert Jan Stips die in elk lied wel iets verrassends stopt. Daar achter zit de beste drummer (percussionist) van Nederland dus dat zit sowieso wel goed. Nits heeft tijdens Ting aanvulling van allerlei strijkers om de boel nog meer cachet te geven.

De gele sterren zijn voor Ting, Fire in my Head en het meer dan fantastische Cars & Cars (al is de reprise tijdens Bus net zo mooi). Mocht ik nog een gele ster kunnen uitdelen dan ging deze naar Tree is Falling.

De plaat krijgt een 4,5!

Ik heb dit album waarschijnlijk honderden keren beluisterd.
Robert Jan Stips is sinds Supersister bij me in beeld.
Bezit daar overigens maar een paar albums van.. daarna zal ik zo ongeveer iedere soort drager van Nits muziek gehoord en gezien hebben.
Ting is voor mij zo uniek als welk ander Nits album, echter vanwege melancholie en sound engineering één van mijn favo-albums samen met Giant, Normal, Dwarf.
Ting wordt dit jaar verder live op Lowlands ten gehore gebracht.