The Smiths - The World Won't Listen (1987)

Wellicht ook door die prachtige mineurakkoorden die na het eerste refrein aanspoelen. En dan weeer die vrolijke akkoorden die weer terugkeren. Pure magie.

Die hoes heb ik ook.

Inderdaad eigenlijk een verzamelaar, heb ik ooit gekocht vlak nadat de single "bigmouth strikes again" van "the queen is dead" een hitje was. Tekstueel erg sterk, cynisch, en volgens mij bewust door morrissey "overdone" aangezet.

Beetje rare verzamelaar.
De eerste 3 nummers behoren tot hun betere werk, maar staan niet op een regulier album.

Bijna allemaal singles en b-kantjes met soms een albumtrack.

Mijn favoriete Smiths album, hoewel niet consistent
bevat het in mijn ogen de beste nummers van de band.

You Just Haven't Earned It Yet Baby is uniek aan deze verzamelaar.
Nochtans werd het nooit op single uitgebracht. Wie weet meer over dat nummer?

Dit staat in mijn geheugen:
Het nummer was wel bedoeld als single (rond kerst geloof ik, goede keuze qua sound), maar werd gecanceld door platenmaatschappij. Er zijn nog wel testexemplaren gemaakt. Voor de single kwam Shoplifters in de plaats.
De titel is afkomstig van een uitspraak van Rough Trade-eigenaar Geoff Travis (en werd herhaald in Paint a Vulgar Picture).

Verder weet ik dat het door Kirsty MacColl (bekend van duet met The Pogues' Fairytale of New York, zong ook mee op Ask, Golden Lights, Bigmouth Strikes Again en Morrissey-songs I'd Love To en Interesting Drug) gecoverd is. De cover staat op haar album Kite en bevat gitaarwerk van Johnny Marr.

Dit album heb ik indertijd gekocht en heeft wat weg van een soort Greatest Hits of The Smiths.
Het is een compilatie met non-album singles, b-kantjes, moeilijk te krijgen 12 inch-dingen en een paar albumtracks.
Money changes everything is later hergebruikt door Bryan Ferry als ondergrond voor zijn single The right stuff. Smiths-gitarist Johnny Marr speelde toen in de band van deze Roxy Music-held.
Mijn klasgenoten waren in die tijd in de weer met albums van Tina Turner en Alison Moyet en ik luisterde hier naar.
This charming man werd veel gedraaid door de VARA, omdat Elvis Costello die single meegebracht had en de VPRO draaide het depri How soon is now regelmatig. Aan het begin van de serie Charmed werd ooit een soort coverversie daarvan gebruikt.
Ik heb later nog het dubbel-album Louder than bombs gekocht (= een enkele CD), vanwege een heleboel interessante BBC-versies.
Hatful of hollow was ook al een interessante verzamelaar voor mijn oren. En wat dacht je van die John Peel-sessies uitgaven met o.a. Hand in glove.
Ik heb de eerste plaatkant meer gedraaid dan de nummers op de andere zijde.
Vanaf Unloveable op kant 2 worden de songs alsmaar deprier en deprier.
Ik ben altijd fan van (Stephen) Morrissey gebleven. Solo heeft hij een heleboel sterke albums afgeleverd die niets onderdoen bij zijn eerdere Smiths-werk!

Ik zou zeggen vanaf Asleep (maar ik weet niet op wat voor kant die staat, heb de cd zonder de tracks met een * ). De meest depri nummers zijn mijn favorieten van deze cd. Deze selectie draaide ik vroeger altijd als ik even lekker in zelfmedelijden wilde verdrinken:
There Is a Light That Never Goes Out
The Boy with the Thorn in His Side
Asleep
Unloveable
Half a Person
That Joke Isn't Funny Anymore

Wat een zaligheid...

THE WORLD WON'T LISTEN 1987

Een heel interessante en welgekomen verzamelaar in 1987
die zich concentreerde op het 7" werk uit de periode 1985-1986.

Welgekomen omdat de meeste Smiths singles los van de albums staan.

De oudste single op deze compliatie is Shakespeare's Sister.
Stretch and Wait is de bijhorende 12" b-kant. What She Said ontbreekt.

That Joke Isn't Funny Anymore was de enige single van Meat Is Murder (1985).
De b-kanten waren live versies van Smiths songs en ontbreken logischerwijze.

Dan volgen de beide singles van The Queen Is Dead (1986).
The Boy with the Thorn in His Side en Bigmouth Strikes Again.
De eerste had als extra nummers Rubber Ring en Asleep,
de tweede Money Changes Everything en Unlovable.

Deze vier nummers staan allemaal op The World Won't Listen
(al ontbreekt Money Changes Everything op de vinyl versie).

There Is a Light That Never Goes Out was oorspronkelijk geen single,
al wordt deze Smiths klassieker graag als dusdanig behandeld en mocht hij
bijgevolg niet ontbreken. In 1995 wel op single gezet nav The Singles compilatie.

In 1986 brachten The Smiths nog twee non-album singles uit.
Panic en Ask. Beide singles hadden een nummer van The Queen Is Dead als b-kant.
The Draize Train (een Marr instrumental en extra op de 12" van Panic) ontbreekt.
De extra song op de 12" van Ask staat enkel op de CD versie: Golden Lights.

Begin 1987 verscheen de single Shoplifters of the World.
London en Half a Person waren de bonus nummers.

Blijven over: Oscillate Wildly van de 12" How Soon Is Now uit 1985
en You Just Haven't Earned It Yet Baby dat eigenlijk bedoeld was om als single
deze compilatie te trekken, maar op een veto van de platenmaatschappij botste.

Na The World Won't Listen (1987) verscheen de single Sheila Take a Bow,
waarvan je de b-kanten moet zoeken op de US verzamelaar Louder Than Bombs (1987).
De singles die bij Strangeways Here We Come horen vind je enkel op latere compilaties terug.

Prachtige hoes natuurlijk, maar ook de achterkant met de girls is misschien nog wel beter dan de voorkant met de boys.
Mijn eerste kennismaking met The Smiths; wist toen nog niet eens van het bestaan van How Soon Is Now?
Dacht dat hier hun beste werk wel op stond, miste alleen Girlfriend In A Coma.
De laatste 2 maanden hoorde ik steeds in een andere platenzaak dat er een album van ze gedraaid werd (zelfs in de Free Record Shop).
Zeker 4x.
Blijkbaar is er nog steeds behoefte aan een band als The Smiths.
Het blijven dan ook tijdloze nummers.

Jep, en regen blijft altijd nat.

Ik heb deze ooit op elpee gehad, maar alleen om London twijfel ik al om deze op cd te kopen.
Geweldig nummer.
De rest staan ook wel op andere albums die ik van ze heb.

In 1987 ontvangen als welkomstgeschenk bij een abonnement op Muziekkrant Oor, toen de CD (en de elpee) nog maar 16 nummers telde. Het toenmalige boekje had een iets andere voorkant : een close-up van de centrale figuur met de titel van de band in grote letters bovenaan en de titel van het album in grote letters vanaf de kraag van de jongen tot onderaan.

Zoals Dazzler hierboven al aangeeft stonden ooit Rubber ring en Asleep samen op de B-kant van een (maxi)single. Sterker nog, de nummers liepen prachtig in elkaar over, zoals je nu nog kan horen tijdens de laatste seconden van Rubber ring : "You are sleeping… you do not want to believe…" Maar voor The world won't listen zijn deze twee nummers dus jammerlijk gescheiden – een gemiste kans waar ik me altijd aan ben blijven storen (en die het einde van Rubber ring nu voor de argeloze luisteraar eigenlijk vrij onbegrijpelijk maakt).

Nog een prachtige herinnering : een héle televisiedag aan muziek gewijd, ik denk van Veronica, of was dat toen nog geen TV-zender? In ieder geval allemaal (fragmenten van) concerten en clips, in de tijd dat popmuziek op televisie nog heel bijzonder was – en plotseling een clipje van een Engels televisie-optreden van de Smiths, Panic, toch al zo'n briljant nummer, en het ging maar door en door, met het "Hang the DJ"-outro dat misschien wel twee of drie minuten lang aanhield, gezongen door Morrissey samen met een jongetje in kostschoolpakje. I was blown away. Later nooit meer terug kunnen vinden – totdat op een goede dag op YouTube : Panic . Natuurlijk duurt dat slot helemaal geen twee of drie minuten… maar het blijft indrukwekkend.
 

Aardige verzamelaar die naast een paar leuke B-kantjes flink wat singles uit hun middenperiode bevat.Tegenwoordig vrij overbodig behalve voor de echte Smiths fan natuurlijk.

De meeste verzamelaars zijn vrij duidelijk. Een greatest hits of een verzameling B-kantjes. Deze lijkt in retrospectief toch precies daartussen te vallen. Ergens oogt het als Best Of (There is a Light, Asleep, Bigmouth, That Joke Isn't..), maar daarvoor ontbreken er dan weer te veel klassiekers. Aan de andere kant heb je de nog nooit eerder verschenen nummers die dan weer maken dat dit een soort rariteitenverzamelaar lijkt.

Het beste is denk ik om The World Won't Listen te zien als tijdsdocument zo rond The Queen Is Dead, kijkend naar het songmateriaal en vergelijkend met de overige verzamelaars toch wel hun beste periode als je het mij vraagt.

Minder depri dan hun beginperiode, beter (harmonieuzer) geproduceerd en bovenal diverser.

London heeft best veel weg van de Pixies, veel harder dan het overige The Smiths werk.

Zo goed the Smiths waren in het maken van geniale liedjes zo slecht waren ze in het maken van een ultieme verzamelaar.

Dit is ook een verzameling singles en B-kantjes ter aanvulling op de reguliere albums.
Probeer The Sound Of The Smiths, dan heb je een wat meer volledig overzicht.

Heeft t voor mij zin deze plaat te kopen, als ik de reguliere albums ook heb (of deels nog wil hebben)?

In plaats van deze zou ik Louder Than Bombs kopen. Je mist dan alleen Money Changes Everything van deze (en de nummers die al op een studioplaat staan) maar je krijgt er veel andere nummers voor terug.

En die heb ik, dus ik zit goed! thanks!

Door z'n compactheid vol met goede nummers net iets beter dan US-tegenhanger Louder Than Bombs. Dit album heeft enkele nummers die niet op dat album staan, dus de echte fan zal ze beiden moeten hebben.

Welke nummers staan dan alleen op The World Won't Listen (t.o.v. Louder Than Bombs):
'Money Changes Everything', 'The Boy with the Thorn in His Side', 'Stretch Out and Wait' (different version), 'That Joke Isn't Funny Anymore', and 'You Just Haven't Earned It Yet, Baby' (different version).

Overigens heeft de basismelodie van 'Money Changes Everything' wel veel gelijkenis met 'Voices Inside My Head' van The Police.

Weer eens gedraaid. Het is wonderlijk hoe goed de muziek van The Smiths de tand des tijds heeft doorstaan. Nog even fris en fijn als destijds.

Overigens doet zich bij dit album iets vreemds voor, althans bij mij. Met sommige bands en artiesten heb ik vaak voor het eerst kennis gemaakt via een verzamelalbum, zoals bijvoorbeeld bij Richard Thompson, John Cale, Warren Zevon. In (bijna) alle gevallen leidde dit tot een uitgebreide verkenning van hun gehele catalogus. En dan leerde ik de eigenheid of schoonheid van de reguliere albums kennen. En draaide ik de verzamelalbums nagenoeg niet meer.

Bij The Smiths verliep dit anders. Na The World Won't Listen leerde ik de vier reguliere albums heel goed kennen. En zeker, allemaal fraaie albums. En toch, op de een of andere manier grijp ik na al die jaren toch eerder terug naar dit album. En ondanks dat dit een combi is van (sommige) hits en minder bekende B-kantjes vind ik dit album een stuk coherenter dan de genoemde vier reguliere albums.

En gek genoeg heb ik dat bij Hatful Of Hollow ook. Zal wel aan mij liggen ...

Half a Person is echt mijn favoriete Smiths nummer

check deze maar eens

https://www.youtube.com/watch?v=Z0eQnl2nZOo

Stretch out and wait is prachtig.
Half a person is zeker ook goed!!

Weer eens beluisterd. Niets van zijn glans verloren. En hoe meer jaren verstrijken, hoe meer het opvalt welk een grote invloed The Smiths hebben gehad op de ontwikkeling van de rock- en popmuziek.