Foo Fighters - Medicine at Midnight (2021)

Shame Shame is een erg saai en kleurloos nummer. Kabbelt eigenlijk het gehele nummer voort met weinig verandering. Vooral de drumbeat is waanzinnig monotoon en je zou denken dat met drie gitaristen je ook wel met zo'n statische song er interessante details in zou leggen, maar dat gebeurt niet.

Dat nummer klinkt niet best inderdaad. Man man waar zijn nummers als White Limo of The Pretender gebleven ... En wat een fucking afgrijselijke hoes zeg, mijn hemel..

Ach als ze iedere keer hetzelfde doen is het niet goed, als ze eens wat anders proberen is het ook niet goed. Ik vind Shame Shame goed te doen, niet hun beste nummer maar wel fijn ter afwisseling. Er zullen nog genoeg nummers op het album staan die vintage Foo Fighters zijn hoogst waarschijnlijk.

Geweldig, dat Shame Shame. Heerlijk die voortkabbelende beat. Hoe simpelheid vaak zo goed kan zijn!

Tja, ik heb niets tegen simpelheid. Dat kan prachtig zijn in al zijn eenvoud. Maar Shame Shame neigt meer naar saaiheid dan pracht. Maar goed, sinds Echoes is elk album van de heren bij mij wat minder goed binnengekomen dan de vorige. Dus veel verwacht ik er sowieso al niet van.

Vast weer een plaat wat aan saaiheid niet te overtreffen valt, want dat is in heel hun ouvre het geval
Nooit begrepen wat mensen in deze band zien of horen, muziek zo saai en zonder enige vorm van agressie dat al hun nummers die ze maakten op Sky radio zouden kunnen worden gedraaid.
een Drama met hoofletter D deze groep.

Ik dacht bij het horen van Shame Shame even 'heeft Lenny Kravitz nou een nieuwe?' Maar dat was 'ie dus niet. Slécht vind ik het trouwens niet, verre van zelfs. Als het nummer ooit op de Sky Radio-playlist zou verschijnen is dat wmb meteen een opwaardering ervan. Het is niks moeilijks of experimenteels of zo, maar dáár heeft het toch net wat teveel bite voor.

Dan is No Son Of Mine wel fijn

Vind ook dat nummer eigenlijk niet echt een hoogvlieger. Flets.

Nog een nieuwe clip : Waiting On A War

Foo Fighters - Waiting On A War (Official Video) - YouTube

Geen plaat om vrolijk van te worden.... experimenteer zoveel je wil als je maar goeie songs hebt (wtf nanananan woh woh nananan in het openingsnummer alleen al)

Cloudspotter doet de (zwakkere)QOTSA sound tevergeefs na, Waiting On A War hebben we muzikaal al genoeg gehoord van de Foo's, de titeltrack vat de sound samen van 90% van de muziek die nu op de (mainstream) radio door je strot wordt geramd...

No Son Of Mine mixt Motorhead met early b-kantjes sound (de groove is toch ergens van gejat maar ik kan er nog niet opkomen), de laatste 3 nummers zijn voor mij onderling inwisselbaar... erg dat Shame Shame dan opeens het "beste" nummer lijkt te zijn...

Is dat niet eigenlijk een omschrijving van alle foo fighters nummers uit hun hele ouvre?

Bij de eerste klanken van Making a Fire was ik even aan het twijfelen: dit lijkt Lenny Kravitz wel!

Laat ik eerlijk zijn: ik ben na het debuut al afgehaakt. Het is me telkens te veel net niet, dus de interesse is er ook nooit meer gekomen van mijn kant.

Inmiddels negen albums verder en ik beluister weer eens een Foo Fighters album. De reden? Een vriendin die helemaal weg is van Waiting on a War en ik moest daar toch echt even naar luisteren. En verdomd: dat klonk lekker, dus waarom de rest niet eens proberen.

Voordeel van heel vroeg afgehaakt zijn is dat ik nogal onbevooroordeeld aan dit album begon. Ja, ik kan me voorstellen dat dit Foo Fighters-light is. Makkelijk hap-slik-weg en salonfähig. En meestal is dat vies voor de 'echte liefhebbers'. Ik snap het echt wel. Maar als je net als ik eigenlijk maar bitter weinig kent van de band valt het allemaal wel mee.
Het is een beetje partyrock. Rock waarop gedanst kan worden. Weinig scherpe randjes en wellicht wat inwisselbaar, maar het kan niet altijd haute cuisine zijn, soms is lekker snacken ook heerlijk.

Dat openingsnummer, dat koortje met nanananana, dat vergeet ik niet snel meer. Verschrikkelijk, het haar recht op m’n armen. Hoop dat ik dat nooit meer moet horen. Dat kan toch echt niet, en dat op een Foo fighters plaat.
Nu goed, de rest vd plaat is ook niet geweldig, de singles zijn nog de betere nummers. Ook het titelnummer en cloudspotter gaan nog wel. Maar dat openingsnummer verpest meteen de gehele plaat, dat gevoel kom je niet meer te boven.

Haha ik vraag me dat ook altijd af. Ik hoor vrijwel nooit bezieling, rauwheid, seks of wat dan ook in de muziek van FF. Toch vinden kennelijk miljoenen mensen het wel leuk.

Heel veel mensen vreten de muziek voor de massa. Kings o f Leon. Ook zo'n zouteloze meuk.

Heel jammer, het valt inderdaad meer richting de zoutloze rock. Vroeger was ik enorm fan van de Foo's, maar inmiddels is het zo voorgekauwde stadionrock te noemen dat het absoluut niet meer om aan te horen is. Live blijven ze nog wel staan, maar het zou toch fijn zijn dat ze daar ook leuk materiaal laten horen.

Nu 1 keer beluisterd, maar ik betwijfel of ik überhaupt de moeite nog ga nemen om dit vaker te horen en te beoordelen. Dit nodigt in ieder geval niet uit.

Ik was voorbereid op een Deception at Midnight maar vind het nogal meevallen eerlijk gezegd. Ben geen fan van het eerste uur en nooit geworden, Foo Fighters was het voor mij altijd net niet, maar altijd een voldoende. Nu ook. Fijne stem ook, die Dave. Dat helpt.

Als je geen White Limo-achtige nummers verwacht is het, zoals aERodynamIC treffend benoemt, best lekker snacken.

Zoutloos plaatje, mist gewoon de pit van vroegere Foo Fighters. Steeds meer focust de band van Dave Grohl op makkelijke popmuziek (waarmee ik niet wil zeggen dat popmuziek per definitie makkelijk klinkt, zeker niet!), erg veilig en radiovriendelijk. De bijzonder slappe opener is getiteld Making a Fire; ik word er helaas niet warm van.

1,5 sterren

Best wel jammer... maar eigenlijk vond ik slechts de eerste 2 albums echt goed. Foo Fighters leuke rockband. Maar nooit echt een spannende band geweest. Misschien dat ze daarom het grote publiek hebben weten te bereiken.

En dit album is dan nog weer verder een stapje terug. Er staan te veel saaie nummers op. Maar het is nog best te beluisteren. No Son Of Mine vind ik dan weer de beste. En Shame Shame is wat mij betreft ook een ruime voldoende. Gelukkig zijn ze niet zo "creatief" als The Smashing Pumpkins. Goed zo, 9 nummers zijn genoeg nummers.

Eerste snelle beluistering van de oranje vinylversie en het is tot nu toe wat ervan verwacht kon worden: goed geproduceerde solide niks-aan-de-hand-stadionrock voor jong en oud. Geen innovatie, maar een album volgens het beproefde format. Natuurlijk geen album dat over 50 jaar een iconische status zal bereiken, maar van welk album kun je dat tegenwoordig wél zeggen? En hier en daar wordt geklaagd dat de speelduur maar 36 minuten is .. Die speelduur is gewoon gekoppeld aan de geluidsdrager: in het vinyltijdperk was dat nog geen 40 minuten voor een enkel album en in het CD-tijdperk zijn wij gewend geraakt aan 70+ minuten. Er zijn maar weinig artiesten die zo lang weten te boeien. Liever een compact album dan een verzameling vullers om die maximale speeltijd vol te maken. En wat maakt die speelduur nu uit bij streaming? Helemaal niks. En Medicine At Midnight wordt nog maar weer eens omgedraaid. Korte speelduur en vinyl hè .... dan krijg je dat.

Ik ga dit zelfs geen stem geven want het is misschien niet eerlijk als niet-fan, maar goddomme wat is die een slappe zooi. Wegwerpmuziek die me doet denken aan die laatste rotzooi van Green Day en Kings of Leon. Niks mis met poppy, makkelijk en supertoegankelijke muziek, maar dit is wel heel plattekes allemaal.

Heel lelijk geproduced ook, je hoort dat dit qua sound gericht is naar de joelende MOR-muziek luisterende papas die nog eens willen 'rocken'. Deze band is heel lelijk oud geworden.

De riff is direct overgenomen van 'Du Hast', maar dan een totaal karakterloos en lamlendige variant.

SimonSweaty aha bedankt, ik kon er maar niet opkomen en heel veel zin om nog veel meer naar dit gedrocht te moeten luisteren heb ik momenteel niet

Zelfs m’n favo-site Geen Stijl vindt het stront met een strik erom. Of iets van die strekking (maar wel een lang artikel op de voorpagina).

Volgens mij zijn de Foo Fighters een kant op gegaan die het tegenovergestelde is van wat de meesten hier graag hadden gewild. Maar het is meer pop geworden, en daar worden ze voor afgestraft. Volgens mij doen ze echter niet veel anders dan ze altijd gedaan hebben: toegankelijke maar 'harde' stadion rock. Ik vind juist dat ze hier iets meer experimenteren binnen een meer poppy sound. Dat het dan niet aanslaat bij het publiek dat juist een harder geluid wil, so be it. Slecht vind ik het niet, zeker niet in vergelijking met andere soortgelijke pop-rock acts.

Bijzonder, op albumoftheyear zie ik 7 reviews met een 8 en 2 reviews zelfs met een 9. Das toch we erg ruim toebedeeld

Ik vind dit plaatje veel beter dan verwacht... perfecte speelduur... veel variatie in de nummers... goede groove... goede swing... Dave die meer zingt dan schreeuwt... er zit meer balans in... af een toe een duidelijke knipoog naar zijn helden Hendrix, Bowie...

Kan er wel van genieten... Toch wel mooi werkstukje...