shame - Drunk Tank Pink (2021)

Precies drie jaar terug verscheen het debuutalbum Songs of Praise van de jonge Zuid-Londense postpunkband shame. Misschien heb ik het album toentertijd niet goed genoeg beluisterd, want het kon mij maar matig bekoren. Op het muziekforum MusicMeter en in de muziekbladen waren de reacties echter veelal positief. Hun doorbraakjaar was 2019, wat hun optredens bracht op het vasteland van Europa, maar ook op IJsland, Brazilië en Japan. Hierna zat men bepaald niet stil en werd reeds januari vorig jaar aangekondigd dat hun tweede, in Frankrijk opgenomen, album Drunk Tank Pink af was. Reden dat het nu pas uitkomt zal ongetwijfeld te maken hebben met de Coronapandemie. In tegenstelling tot de voorganger weet Drunk Tank Pink me meteen wel te boeien. Shame is een band waar de energie vanaf spat, vooral door het stuwende spel van drummer Charlie Forbes. Stiff Little Fingers blijkt een belangrijke invloed te zijn geweest voor de band. Zanger Charlie Steen luistert vooral graag naar hedendaagse bands als Parquet Courts, Idles, Girl Band en Rolling Blackouts Coastal Fever. Hij vindt muzikaal gezien het nummer Snow Day een van hun meest geslaagde nummers en ziet het als de spil van het album. Belangrijke thema’s op het album zijn dromen, gebroken harten en het onderbewustzijn. Het vastleggen van de nieuwe songs ging niet altijd van een leien dakje. Zo kostte het bij Born in Luton veel tijd de juiste groove te vinden. Heel direct en urgent is de single Water in the Well. Het gaat grotendeels over de plekken waar ze geweest zijn, de mensen die ze tegenkwamen en de invloed die dat allemaal op hen heeft gehad. Op het nieuwe album wordt meer geëxperimenteerd. Het absolute hoogtepunt is afsluiter Station Wagon, waarin naar een grote climax wordt toegewerkt. Drunk Tank Pink is weer een stap voorwaarts. Het enige wat nu echter nog een beetje ontbreekt is een eigen signatuur.

OOR is alvast positief over deze tweede:
"(...) Drunk Tank Pink is donkerder, heftiger, dynamischer én dansbaarder dan het debuut. Keihard en swingend - dat moet de gemiddelde OOR-lezer toch aanspreken."
- John Denekamp

De eerste van 2021 waar ik echt benieuwd naar ben.

Drie jaar en drie dagen nadat de debuutplaat uitgebracht werd, ziet Drunk Tank Pink het leven. In mijn ogen veel te lang voor een beginnende band. Die tien nummers van 'Songs Of Praise' moet ze de neus en oren uitkomen ondertussen. Corona of niet, het is te lang om een snelle, echte ontwikkeling door te maken als songschrijvers.

Die ontwikkeling is er overigens volkomen, zo blijkt al uit de eerste vier singles die de plaat voorgingen. Dit is niet meer de band die mij heerlijk overrompelde begin 2018 en nog steeds mijn favoriet is van wat ik gemakshalve maar de postpunk revival bands van de generatie 2018 noem. Ik ken nog steeds geen betere, maar smaken verschillen.

Die eerste singles deden mij ernstig twijfelen. 'Alphabet' klonk mij zo bekend in de oren, dat ik even dacht met een tweede versie van een nummer van plaat een te maken te hebben. 'Water In The Well' was vreemd, en een beetje lusteloos in mijn oren. 'Snow Day' een return to form, maar 'Nigel Hitter', inderdaad zoals Germ schrijft, door Gang of Four beïnvloed. Maar net als bijvoorbeeld Franz Ferdinand voorzien van een melodie, waardoor het nummer zeer te genieten valt. Kortom, een zeer gemêleerd muzikaal zooitje eigenlijk, wat me deed afvragen wat de hele cd zou worden.

Die vraag werd eigenlijk heel simpel en overtuigend beantwoord door Shame. Drunk Tank Pink is opnieuw een brok energie, die als een geheel beluisterd moet worden. Een plaat om op te dansen, mee te brullen en om naar te luisteren. Het beste van alle muzikale werelden. De nieuwe invloeden uit de Engelse en New Yorkse new wave/postpunk zijn prima ingebouwd, waarbij de drums, inderdaad Lura, heel erg opvallen. Shame is het gelukt om nieuwe invloeden in de muziek te verwerken, zonder de energie van hun eerste plaat te verliezen. Daarbij valt de de touch van producer James Ford wel op. Er zitten zeker vroege Arctic Monkeys elementen in Drunk Tank Pink, maar Shame is zoveel ongepolijster dan die band, dat het bijna geen naam mag hebben.

Drunk Tank Pink is voor mij de eerste grote release van 2021. Ik ben heel benieuwd of de plaat kan groeien naar 5*. Dus, als het dan drie jaar en drie dagen moet duren om tot zo'n resultaat te komen, dan moet dat maar.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG:.

Songs of Praise wist in 2018 met gemak mijn top 10 over dat jaar te halen. Misschien niet opvallend, omdat ik daar niet alleen in stond. Toch was het wel degelijk bijzonder, daar ik eigenlijk al lang niet meer om dit soort opzwepende punk/rock bandjes geef. Been there done that, en de ouderdom slaat waarschijnlijk toe.

Vooral het kolkende optreden in Rotow (Rotterdam) zorgde ervoor dat dit album het zo goed deed bij mij. Het was lang geleden dat ik zo'n energie meemaakte in een ontploffende zaal. En gek genoeg waren het veel leeftijdsgenoten van mij die helemaal uit hun dak gingen daar. Een optreden om nooit te vergeten en daar zal dat album altijd wel de soundtrack van zijn.

Zou de band nieuwe wegen bewandelen? Zou het volwassener klinken? Nu ik Drunk Tank Pink gehoord heb durf ik wel ja te zeggen. Ik hoor wat scherpere nummers en hoor een band als Talking Heads er soms in terug (maar dan met wat meer lawaai). Het is hoekiger en wat nerveuzer allemaal, vandaar misschien ook wel de associatie, en ik begreep dat gitarist Sean Coyle Smith er intensief naar geluisterd schijnt te hebben. Dat is dan terug te horen in elk geval. Verder hebben sommige nummers wat lichte Sonic Youth-trekjes. Franz Ferdinand is ook niet ver weg, maar ook die weten wel waar ze hun invloeden vandaan moeten halen.

Qua zang blijft het voor mij allemaal niet zo spannend en eerlijk is eerlijk: ik heb gewoon niet zo heel veel meer met een flinke bak noise. Drunk Tank Pink, met op de hoes Lenin Forbes, de vader van drummer Charlie, klinkt volwassener en is wat spannender dan het debuut, maar ook nu is er misschien een bijzonder optreden voor nodig om net dat halfje extra er nog bij te frutten. Tegelijkertijd zou het me ook niet verbazen als dit album op eigen kracht nog wat in waarde gaat stijgen bij mij, want dit is toch wel weer heel lekker allemaal.

En dat optreden? Laten we het hopen, maar dat zal nog wel even op zich laten wachten vrees ik.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Shame - Drunk Tank Pink - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Shame - Drunk Tank Pink
Shame heeft zeker geen last van het “lastige tweede album syndroom”, want album nummer twee is nog een stuk indrukwekkender en spannender dan het drie jaar geleden terecht zo geprezen debuut

Voor het beluisteren van Drunk Tank Pink van Shame is een waarschuwing wel op zijn plaats. Het tweede album van de band uit Londen raast immers met orkaankracht over je heen en vermorzelt het al zo goede debuut van de band. In muzikaal opzicht is enorme groei te horen en die hoor je ook in de songs, die stevig kunnen uithalen, maar ook kunnen verrassen door alle nieuwe invloeden die Shame heeft verwerkt op haar tweede album. Gelukkig hoor je nog steeds een stel jonge honden aan het werk, maar het zijn inmiddels wel jonge honden die weten hoe een baanbrekend album moet klinken. Het debuut van Shame was heel erg goed, Drunk Tank Pink is nog veel beter.

De Britse Shame bracht helemaal aan het begin van 2018 haar debuut Songs Of Praise uit en zag het album aan het eind van het jaar opduiken in menig jaarlijstje, waaronder die van mij. Songs Of Praise was dan ook een geweldig debuut van een stel jonge honden uit het Londense Brixton.

Het was een debuut dat begon bij de Britse punk uit de tweede helft van de jaren 70, vervolgens uitkwam bij de Britse postpunk uit de vroege jaren 80, om vervolgens nog te reiken tot de Britpop van de vroege jaren 90.

Het leverde een waslijst aan vergelijkingsmateriaal op, variërend van Gang Of Four tot Joy Division, van The Fall tot The Stranglers en nog veel en veel meer, maar Shame slaagde er ook in om een eigen geluid neer te zetten.

Precies drie jaar na het terecht zo geprezen debuut is Shame terug met een nieuw album, het altijd moeilijke tweede album na een stevig bewierookt debuut. Shame blijkt weinig last te hebben van dit “lastige tweede album syndroom”, want Drunk Tank Pink maakt de enorm hoge verwachtingen vrij makkelijk waar.

Songs Of Praise kwam drie jaar geleden aan als een goed gemikte vuistslag, maar Drunk Tank Pink is de spreekwoordelijke mokerslag. Shame was waarschijnlijk goed weggekomen met Songs Of Praise deel 2, maar dat is Drunk Tank Pink zeker niet en dat is knap.

Ook op haar tweede album put Shame uit de archieven van de punk en de postpunk, maar het slaat ook nadrukkelijk de vleugels uit. Twee namen die nog niet bij me op kwamen bij beluistering van het debuut van de band uit Londen, kwamen nu nadrukkelijk als eerste op en het zijn de namen van Talking Heads en The Clash, hier en daar aangevuld met King Crimson Mk II.

Hier blijft het zeker niet bij, want ook Drunk Tank Pink is een album dat uitnodigt tot het noemen van namen, al blijft er uiteindelijk maar één naam over: Shame. Het is indrukwekkend hoe de Britse band de afgelopen drie jaar is gegroeid. Het geluid van de band heeft op Drunk Tank Pink enorm aan kracht gewonnen, maar ook qua muzikaliteit is de band er enorm op vooruit gegaan.

In veel tracks op het album klinkt Shame een stuk volwassener dan op het debuut, maar gelukkig zijn de jonge honden van dit debuut niet helemaal verdwenen. De teksten worden nog steeds met veel venijn uitgespuugd en ook Drunk Tank Pink bevat nog altijd flink wat rauwe en tegendraadse tracks vol energie.

Het zijn rauwe momenten die worden afgewisseld met flink wat diepgang en met een geluid dat Shame op de kaart zet als een van de belangrijkste Britse bands van het moment. Het is een geluid dat overigens prachtig is geproduceerd door James Ford, die eerder werkte met onder andere Arctic Monkeys, Florence and the Machine en Depeche Mode.

Drunk Tank Pink komt zoals gezegd aan als een mokerslag. Die mokerslag wordt in eerste instantie gedomineerd door de rauwe postpunk songs die de band heeft gemaakt, maar ontleent de kracht in tweede instantie toch vooral aan de enorme groei die Shame laat horen op haar tweede album.

Drunk Tank Pink van Shame komt 11 songs en 41 minuten lang als een stoomwals over je heen en slurpt alle energie op, maar wat is het allemaal goed, zeker als er in de slottrack nog een tandje bij wordt geschakeld. Fontaines DC legde de lat vorig jaar hoog met haar tweede album, maar wat mij betreft gaat Shame er met het bijzonder indrukwekkende Drunk Tank Pink weer overheen. Wat een plaat. Erwin Zijleman

Het eerste pareltje van het jaar is binnen. Deze plaat weet voor mij de spanning en energie van een live-show vast te leggen, iets wat bijvoorbeeld Black Midi niet voor elkaar heeft weten te krijgen met het alom bewierookte Schlagenheim. Maar ondanks de rauwe energie boet het niet aan diepgang in, iets wat ik bij IDLES en METZ wel heb. Het basisniveau op deze plaat ligt vrij hoog, elk nummer heeft wel een bescheiden verrassing in petto. Maar de uitschieters maken deze plaat echt de moeite waard. 'Born in Luton' en 'Snow Day' vliegen alle kanten op: dan weer versnellen, dan weer vertragen en dan weer een muur van geluid, je wordt alle kanten op geslingerd, op een goede manier. En 'Station Wagon' blijft de spanning maar opbouwen en opbouwen.

Er is niks nieuws onder de zon bij deze plaat en dat zou dan ook mijn kritiek zijn. Maar we hebben het hier over post-punk, moet dat dan echt nog? De laatste plaat binnen dat genre waarvan ik nog echt denk "dit heb ik nog nooit eerder gehoord" is Plowing Into The Field of Love van Iceage. En zelfs Iceage zelf heeft daar nooit meer een schepje bij kunnen doen. Dit is gewoon een geweldige plaat, punt.

Een stapje vooruit wat mij betreft, deze tweede plaat van het Londense shame. Het debuut vond ik iets radiovriendelijker klinken, al kan dat aan mijn oren liggen natuurlijk. Met Drunk Tank Pink (de titel refereert aan de kleur waarin in de jaren '80 gevangeniscellen werden geverfd, omdat die zogezegd een kalmerend effect had op agressieve gevangenen) behoudt shame die aanstekelijkheid wel, maar zorgt de band van Charlie Steen tegelijk ook voor een zekere stekeligheid; genoeg weerhaken te ontwaren, en ook wel wat agressie en ontevredenheid in de teksten, wat de albumtitel dus een fijn ironische lading geeft.

Shame is één van de inmiddels talrijke jonge Britse bands die de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten. Zij steken hun kop echter wel boven het maaiveld uit. Enerzijds door de intensiteit en rauwe energie die van de songs uitgaat, maar anderzijds ook door de uitgekiende songwriting. Zo is Alphabet de perfecte, vinnige single annex albumopener (met de deur in huis vallen is voor shame de normaalste zaak van de wereld), bulken Born in Luton, Water in the Well en Snow Day van de klasse en hebben ze met Station Wagon een erg sterke afsluiter geschreven.

Post-punk is dezer dagen een vruchtbare voedingsbodem in het Verenigd Koninkrijk; iets waar de huidige maatschappelijke tendensen zonder twijfel voor iets tussen zullen zitten. Deze band liet met het debuut echter al horen dat hun sound niet in een hokje te douwen is, en dat eclecticisme is op de opvolger nog wat duidelijker geworden. Talking Heads (ook een band die niet in één hokje kon worden ondergebracht) lijkt me een belangrijke invloed te hebben, wat zeker hoorbaar is in de vaak dansbare ritmes (March Day bijvoorbeeld). Die waaier aan invloeden, en vooral het feit dat shame er iets eigens van maakt, is één van de sterke punten van dit album.

De voordracht van Charlie Steen is een ander belangrijk aspect. Als hij fel van leer trekt zal je het geweten hebben, maar zijn wat onderkoeld klinkende voordracht (bijvoorbeeld in de eerste strofe van Snow Day, in Human, for a Minute of de onderhuids kolkende afsluiter) is minstens even indrukwekkend. Hij weet moeiteloos de aandacht te vatten, het heeft iets hypnotiserend. Heerlijk is het effect dan ook van een compromisloze song als Great Dog, die je meteen na Human, for a Minute op geweldige manier wakker schudt.

Deze jonge honden hebben een plaat gemaakt die me telkens weer helemaal meekrijgt, van de catchy opener tot en met de memorabele afsluiter, die laatste misschien wel hun sterkste song tot nu toe. Heerlijk hoe die rustig begint, zeer geduldig een climax opbouwt, en in de tweede helft doelgericht naar een noisy explosie toewerkt, die finaal doel treft. Net als Drunk Tank Pink dat doet, eigenlijk.

4 sterren