shame - Drunk Tank Pink (2021)

Plaat om naar uit te kijken. Alphabet doet me vooralsnog weinig, maar Water in the Well is wel erg fijn!

Alphabet borduurt voort op de sound van het eerste album. In Water in the Well is de invloed van Talking Heads duidelijk te horen, het klinkt iets swingender maar nog wel met het venijn dat ze hebben. Born in Luton is al in een live versie (BiL) op youtube te vinden. Die is ook in de stijl van Water in the Well.


shame - Alphabet (Official Video) - YouTube

shame - Water in the Well (Official Video) - YouTube

shame - BiL (Live) - Molten Jets Session - YouTube

Ben benieuwd hoe deze band intussen geëvolueerd is. Water in the well en BiL beloven alvast veel goeds. Alphabet is inderdaad wat meer in de oude stijl. Van Human, For A Minute is trouwens ook al even een live video te vinden aan goede kwaliteit.

shame - Human, For A Minute (Live on KEXP) - YouTube

Water In The Well is beduidend minder dan hun eerste single, Alphabet.

Vanaf 15-01 te koop. Opmerkelijke keuze, Songs of Praise werd eerder ook begin januari uitgebracht.

Er is nu een nieuw nummer uit. Snow Day. Veel veel veel beter dan het rare Water In The Well. Het is weer wat broeierig allemaal, lekker hoor.

Ik vind het echt drie heerlijke, gevarieerde nummers. Songs Of Praise vond ik fantastisch, dit zet aan om deze minstens te evenaren. En live zijn ze onweerstaanbaar geweldig. Samen IDLES, Fontaines D.C. en The Murder Capital mijn fave hedendaagse postpunk-band.

Snow Day en Water in the Well zijn punkier en ontoegankelijker dan hun vorige plaat, maar bevallen steeds beter. Water in the Well doet mij trouwens erg denken aan The Hives.

Ja, dit is écht om naar uit te kijken in het nieuwe jaar.

Nieuwe singles bevallen mij goed! Stukje indringender dan de vorige plaat, klinkt veelbelovend!

Geen idee waar het aan lag, maar hun debuutalbum kon mij absoluut niet beklijven, dit album daarentegen wel. Wellicht kwam dat, dat het voor mij zo'n 40 jaar geleden was, dat ik naar dit soort muziek luisterde. Vooral het meer ingetogen Human, for a minute bevalt me prima.
Liefhebbers van hun muziek zal misschien dit debuutalbum van TV Priest aan gaan spreken : TV Priest - Uppers (2021)

Ik heb het hele album nog niet mogen beluisteren, maar nieuwste single Snow Day doet me ook sterk vermoeden dat ze goed geluisterd hebben naar de recente singles voor de opkomende debuut-release van Black Country, New Road - For the First Time (2021)

Het is ook bepaald geen plaat waar ik jou bij verwacht, daar lijkt me de zang te ondermaats voor. Wat maakte het verschil?

De band heeft nooit echt mijn aandacht kunnen trekken, maar Snow Day is erg tof! Gebeurt erg veel in ook binnen die vijf minuten. Dat wordt toch maar even dit album checken zodra het uitkomt.

De moshpit op Dauwpop 2019 in the Barn was legendarisch, 1e plaat was lekker dus kijk hier wel naar uit ja.

Men experimenteert op het nieuwe album meer. De energie wat de songs uitademen spreekt me aan en de drummer is zeker niet slecht. Men probeert ook de muziek meer een "eigen smoel" te geven.

Overigens luisterde ik de tweede helft van de jaren zeventig veel naar punk en new wave, was rond de twintig en mijn muzieksmaak was toen nog volop in ontwikkeling.

Nigel Hitter ook weer sterk nr, album om naar uit te kijken.

Precies drie jaar terug verscheen het debuutalbum Songs of Praise van de jonge Zuid-Londense postpunkband shame. Misschien heb ik het album toentertijd niet goed genoeg beluisterd, want het kon mij maar matig bekoren. Op het muziekforum MusicMeter en in de muziekbladen waren de reacties echter veelal positief. Hun doorbraakjaar was 2019, wat hun optredens bracht op het vasteland van Europa, maar ook op IJsland, Brazilië en Japan. Hierna zat men bepaald niet stil en werd reeds januari vorig jaar aangekondigd dat hun tweede, in Frankrijk opgenomen, album Drunk Tank Pink af was. Reden dat het nu pas uitkomt zal ongetwijfeld te maken hebben met de Coronapandemie. In tegenstelling tot de voorganger weet Drunk Tank Pink me meteen wel te boeien. Shame is een band waar de energie vanaf spat, vooral door het stuwende spel van drummer Charlie Forbes. Stiff Little Fingers blijkt een belangrijke invloed te zijn geweest voor de band. Zanger Charlie Steen luistert vooral graag naar hedendaagse bands als Parquet Courts, Idles, Girl Band en Rolling Blackouts Coastal Fever. Hij vindt muzikaal gezien het nummer Snow Day een van hun meest geslaagde nummers en ziet het als de spil van het album. Belangrijke thema’s op het album zijn dromen, gebroken harten en het onderbewustzijn. Het vastleggen van de nieuwe songs ging niet altijd van een leien dakje. Zo kostte het bij Born in Luton veel tijd de juiste groove te vinden. Heel direct en urgent is de single Water in the Well. Het gaat grotendeels over de plekken waar ze geweest zijn, de mensen die ze tegenkwamen en de invloed die dat allemaal op hen heeft gehad. Op het nieuwe album wordt meer geëxperimenteerd. Het absolute hoogtepunt is afsluiter Station Wagon, waarin naar een grote climax wordt toegewerkt. Drunk Tank Pink is weer een stap voorwaarts. Het enige wat nu echter nog een beetje ontbreekt is een eigen signatuur.

Nog geen One Rizla gehoord tussen de nieuwe nummers, mijn meeste gedraaide zo’n beetje van 2018. Maar heb hier zeker zin in! Debuut was enorm sterk en het lijkt toch net anders te klinken nu, al kan ik de vinger er nog niet helemaal opleggen wat het is.

OOR is alvast positief over deze tweede:
"(...) Drunk Tank Pink is donkerder, heftiger, dynamischer én dansbaarder dan het debuut. Keihard en swingend - dat moet de gemiddelde OOR-lezer toch aanspreken."
- John Denekamp

De eerste van 2021 waar ik echt benieuwd naar ben.

Gang of Four associaties bij Nigel Hitter, erg benieuwd naar de volledige plaat!

Drie jaar en drie dagen nadat de debuutplaat uitgebracht werd, ziet Drunk Tank Pink het leven. In mijn ogen veel te lang voor een beginnende band. Die tien nummers van 'Songs Of Praise' moet ze de neus en oren uitkomen ondertussen. Corona of niet, het is te lang om een snelle, echte ontwikkeling door te maken als songschrijvers.

Die ontwikkeling is er overigens volkomen, zo blijkt al uit de eerste vier singles die de plaat voorgingen. Dit is niet meer de band die mij heerlijk overrompelde begin 2018 en nog steeds mijn favoriet is van wat ik gemakshalve maar de postpunk revival bands van de generatie 2018 noem. Ik ken nog steeds geen betere, maar smaken verschillen.

Die eerste singles deden mij ernstig twijfelen. 'Alphabet' klonk mij zo bekend in de oren, dat ik even dacht met een tweede versie van een nummer van plaat een te maken te hebben. 'Water In The Well' was vreemd, en een beetje lusteloos in mijn oren. 'Snow Day' een return to form, maar 'Nigel Hitter', inderdaad zoals Germ schrijft, door Gang of Four beïnvloed. Maar net als bijvoorbeeld Franz Ferdinand voorzien van een melodie, waardoor het nummer zeer te genieten valt. Kortom, een zeer gemêleerd muzikaal zooitje eigenlijk, wat me deed afvragen wat de hele cd zou worden.

Die vraag werd eigenlijk heel simpel en overtuigend beantwoord door Shame. Drunk Tank Pink is opnieuw een brok energie, die als een geheel beluisterd moet worden. Een plaat om op te dansen, mee te brullen en om naar te luisteren. Het beste van alle muzikale werelden. De nieuwe invloeden uit de Engelse en New Yorkse new wave/postpunk zijn prima ingebouwd, waarbij de drums, inderdaad Lura, heel erg opvallen. Shame is het gelukt om nieuwe invloeden in de muziek te verwerken, zonder de energie van hun eerste plaat te verliezen. Daarbij valt de de touch van producer James Ford wel op. Er zitten zeker vroege Arctic Monkeys elementen in Drunk Tank Pink, maar Shame is zoveel ongepolijster dan die band, dat het bijna geen naam mag hebben.

Drunk Tank Pink is voor mij de eerste grote release van 2021. Ik ben heel benieuwd of de plaat kan groeien naar 5*. Dus, als het dan drie jaar en drie dagen moet duren om tot zo'n resultaat te komen, dan moet dat maar.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG:.

Het album was al klaar in januari 2020, dus dat het nu pas uitkomt kunnen ze ook niet heel veel aan doen zelf.

Dat het volgende album dan maar sneller mag uitkomen!

Songs of Praise wist in 2018 met gemak mijn top 10 over dat jaar te halen. Misschien niet opvallend, omdat ik daar niet alleen in stond. Toch was het wel degelijk bijzonder, daar ik eigenlijk al lang niet meer om dit soort opzwepende punk/rock bandjes geef. Been there done that, en de ouderdom slaat waarschijnlijk toe.

Vooral het kolkende optreden in Rotow (Rotterdam) zorgde ervoor dat dit album het zo goed deed bij mij. Het was lang geleden dat ik zo'n energie meemaakte in een ontploffende zaal. En gek genoeg waren het veel leeftijdsgenoten van mij die helemaal uit hun dak gingen daar. Een optreden om nooit te vergeten en daar zal dat album altijd wel de soundtrack van zijn.

Zou de band nieuwe wegen bewandelen? Zou het volwassener klinken? Nu ik Drunk Tank Pink gehoord heb durf ik wel ja te zeggen. Ik hoor wat scherpere nummers en hoor een band als Talking Heads er soms in terug (maar dan met wat meer lawaai). Het is hoekiger en wat nerveuzer allemaal, vandaar misschien ook wel de associatie, en ik begreep dat gitarist Sean Coyle Smith er intensief naar geluisterd schijnt te hebben. Dat is dan terug te horen in elk geval. Verder hebben sommige nummers wat lichte Sonic Youth-trekjes. Franz Ferdinand is ook niet ver weg, maar ook die weten wel waar ze hun invloeden vandaan moeten halen.

Qua zang blijft het voor mij allemaal niet zo spannend en eerlijk is eerlijk: ik heb gewoon niet zo heel veel meer met een flinke bak noise. Drunk Tank Pink, met op de hoes Lenin Forbes, de vader van drummer Charlie, klinkt volwassener en is wat spannender dan het debuut, maar ook nu is er misschien een bijzonder optreden voor nodig om net dat halfje extra er nog bij te frutten. Tegelijkertijd zou het me ook niet verbazen als dit album op eigen kracht nog wat in waarde gaat stijgen bij mij, want dit is toch wel weer heel lekker allemaal.

En dat optreden? Laten we het hopen, maar dat zal nog wel even op zich laten wachten vrees ik.

Met een beetje mazzel scoor ik morgen kaartjes voor novemberconcert te VERA. Fingers crossed.

Is deze plaat al ergens te vinden??

Is gelekt..

Inderdaad, en als je Spotify heb moet je even geduld hebben.