menu

Transatlantic - The Absolute Universe: Forevermore (2021)

Alternatieve titel: Extended Version

mijn stem
3,91 (45)
45 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk / Zweden
Rock
Label: Inside Out

  1. Overture (8:11)
  2. Heart Like a Whirlwind (5:11)
  3. Higher Than the Morning (5:29)
  4. The Darkness in the Light (5:43)
  5. Swing High, Swing Low (3:48)
  6. Bully (2:11)
  7. Rainbow Sky (3:19)
  8. Looking for the Light (3:59)
  9. The World We Used to Know (9:21)
  10. The Sun Comes Up Today (5:38)
  11. Love Made a Way (Prelude) (1:25)
  12. Owl Howl (7:05)
  13. Solitude (5:41)
  14. Belong (2:49)
  15. Lonesome Rebel (2:53)
  16. Looking for the Light [Reprise] (5:12)
  17. The Greatest Story Never Ends (4:17)
  18. Love Made a Way (8:02)
totale tijdsduur: 1:30:14
zoeken in:
avatar van meesterdch
4,5
Nu ook het eerste nummer van het Forevermore deel uitgebracht. Bevalt mij uitstekend. Heerlijk baswerk van Pete, Mike die een Keith Moon doet en vooral die gitaar van Roine. Klinkt heel fris. Wel Transatlantic, maar minder bekend als het eerste nummer.

TRANSATLANTIC - The World We Used To Know (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

avatar van Apieknar
Dat nummer smaakt naar meer!

avatar van Mindscapes
4,0
En nog een nieuwe single! Een lied dat op beide versies van het album ongeveer op dezelfde manier voorkomt. Maar... de 'single' zelf is wel een andere versie dan wat op album zal verschijnen. Ze hebben namelijk Looking for the light en Looking for the light (reprise) aan elkaar geplakt. Wie kan nog volgen?

TRANSATLANTIC - Looking For The Light (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

avatar van namsaap
3,5
Mijn review op Zware Metalen:

Op de eerste drie albums stuurde Transatlantic koersvast naar een grootse vorm die gestalte kreeg met het onvolprezen The Whirlwind. Op het vierde album Kaleidoscope leek de samenwerking tussen de heren Stolt, Morse, Portnoy en Trewavas een beetje uitgeblust. Niet dat het album slecht te noemen is, maar de composities missen de spanning van het eerdere werk. Datzelfde geldt overigens voor het andere werk van de belangrijkste songwriters Neal Morse en Roine Stolt rond die tijd. Het was de aanwezigheid van Daniel Gildenlöw op Kaleidoscope waardoor het album af en toe opleefde.

Inmiddels zijn we bijna zeven jaar verder. Neal Morse heeft met Eric Gillette en Bill Hubauer in The Neal Morse Band zijn tweede adem gevonden getuige drie prima albums en ook Roine Stolt heeft dankzij nieuw bloed het geluid van The Flower Kings gerevitaliseerd. Zouden zij deze revival ook kunnen bewerkstelligen met het vijfde album van Transatlantic?

Voordat ik inga op het antwoord op deze vraag, is een toelichting bij het nieuwe album op zijn plaats. De heren van Transatlantic hebben het zich namelijk onnodig moeilijk gemaakt. Er zijn immers niet één, niet twéé, maar zelfs drie versies van dit album. Helaas niet voor de prijs van één. De liefhebber mag voor elke editie apart de portemonnee trekken. In deze review beperk ik me tot twee versies. De derde versie, een 5.1-mix van de besproken versies, is op moment van schrijven niet beschikbaar.

Na een schrijfsessie in de studio van Roine Stolt in 2019, bleek er genoeg materiaal om een dubbelalbum uit te brengen. Een deel van de band (Neal en Pete) voelde er meer voor om het album terug te brengen tot één CD om het geheel enigszins toegankelijk te houden. De andere helft van het kwartet had meer trek in een dubbelalbum. Uiteindelijk wordt het compromis gesloten om twee versies uit te brengen, een dubbelalbum én een ingekorte versie. Uit interviews met vooral Roine Stolt en Neal Morse is op te maken dat het meer dan een compromis is en dat beide heren duidelijk van mening verschilden over hoe het album moest klinken. Dat verschil in mening heeft ertoe geleid dat Roine Stolt kapitein werd van de Forevermore-editie van dit album (de lange versie) en Neal Morse de leiding kreeg over het opnameproces van de The Breath Of Life-versie.

Beide albums bevatten dus muziek uit dezelfde schrijfsessie, maar het is te kort door de bocht om te stellen dat de Neal-versie een samenvatting is van de Roine-versie. Ook al komen veel nummers op beide versies voor, de arrangementen en zanglijnen zijn soms compleet anders. Het verschil in benadering komt al tot uiting in de uitvoering van de overture. Neal zet prominent in op gebruik van toetsen en Roine legt de nadruk meer op gitaar en kijkt niet op een solo meer of minder. Daarbij duurt zijn versie ook nog eens anderhalf keer zo lang: het verschil in beide versies in een notendop. Het spelletje zoek de verschillen laat ik graag aan de devote fans over. Ik laat het bij de opmerking dat er genoeg verschillen te ontdekken zijn.

Terug naar de vraag of hier sprake is van een revival na het mindere Kaleidoscope: helaas moet het antwoord op deze vraag ontkennend zijn. Weliswaar grijpt de band terug naar thema’s van het debuut (de opbouw van Reach For The Sky (Neal-versie)/Heart Like A Whirlwind (Roine-versie) doet erg denken aan All Of The Above) en The Whirlwind (zie wederom Reach For The Sky/Heart Like A Whirlwind), maar daarmee klinkt The Absolute Universe eerder als een zoveelste rondje om de kerk dan een verfrissende nieuwe ontdekkingsreis. Het zijn met name de nummers en passages die een duidelijke Morse-signatuur kennen waar de voorspelbaarheid (gebruik van modulatie, herhalingen in half tempo, sus4-naar-maj-resolutie) wel erg begint toe te slaan.

Een slecht album is/zijn The Absolute Universe zeker niet. Dit kwartet bestaat uit topmuzikanten die allemaal uitstekend invulling geven aan de geschreven muziek. Ondanks het voorspelbare karakter van de nummers valt er genoeg te genieten van mooie melodieën en harmonieën. En met nummers als The Greatest Story Never Ends, waarbij de versie van Roine mijn voorkeur heeft, en Looking For The Light, staan er wel degelijk sterke nummers op dit/deze album(s).

Over de zang heb ik wel iets aan te merken. Neal Morse is duidelijk de beste zanger van de band. De zang van Roine Stolt is weliswaar beperkt maar heeft een zekere zeggingskracht en ook Mike Portnoy is als zanger gegroeid. Waarom men Pete Trewavas ook zo nodig wil laten zingen, is mij een raadsel. Onvast en onzeker zingt hij zich door zijn partijen heen. Het nummer Solitude, in potentie één van de betere nummers, wordt gewoon om zeep geholpen.

The Absolute Universe klinkt dankzij de productie van Rich Mouser top, waarbij hij voor beide versies duidelijk andere keuzes heeft gemaakt voor de mix. Welke versie van dit album kun je nu het beste kiezen om mee te beginnen? Als fan van deze mannen maakt het niet uit en koop je toch ongehoord alle versies of ga je voor de boxset waarin alles op CD, LP en Blu-ray te vinden is. More Is Never Enough, toch? Gaat je voorkeur uit naar het werk van Neal Morse dan begin je met The Breath Of Life. Hou je meer van The Flower Kings? Dan is Forevermore jouw versie. Wil je iets vernieuwends horen? Sla dan deze release gerust over.

avatar van ProGNerD
3,5
Enthousiast geworden door o.a. de reviews in iO pages, schrok ik een klein beetje van je recensie op Zware Metalen namsaap.

Maar ik moet je - tegen m'n verwachting in en met groot respect voor deze muzikanten - gelijk geven. Ik heb van alle 4 deze heren wel of niet (deels) in combinatie met elkaar in hun andere (zij)projecten recent beter werk gehoord. Dit album luistert lekker weg (dus niet teveel hoogdravend gepriegel) en is zeker niet slecht, maar ook niet echt memorabel eerlijk gezegd...

(en inderdaad kan Pete Trewavas zich beter op z'n bas blijven concentreren... )

Eerste luisterbeurt. Toch weer genieten. Vooral vanaf track 13 (Solitude), groots!

avatar van meesterdch
4,5
Gisteren onderweg van Amersfoort naar Zeeland en weer terug geluisterd..... Ik moet een gevaar op de weg zijn geweest, want ik was al snel in de Zevende Hemel. Ik heb al vaker betoogd dat het eigenlijk jammer is dat anno 2021 het opnemen van muziek zo eenvoudig is geworden. Het gevolg is dat er zoveel uitkomt, dat je soms in de veelheid niet beseft hoe bijzonder sommige muziek is. Dat maakt Transatlantic met name in het oeuvre van Morse, Portnoy en Stolt zo bijzonder. Immers, deze mannen brengen jaarlijks uren muziek uit, maar samen doen ze dat slechts eens in de zoveel jaar. En natuurlijk hoor je de manier van componeren van met name Morse en Stolt terug in de nummers, maar voor mij is er toch een soort magie die alleen bij deze vier samen ontstaat. Ik heb nu vooral naar Forevermore geluisterd en wat direct opvalt dat Stolt hier aan het stuur zat. Ik heb ook al een keer 'The Breath of Life' geluisterd en als je net als ik van de gitaarkunsten van Stolt houdt, dan bekruipt je bij die versie regelmatig de neiging om boos naar Morse te roepen waarom hij in zijn Heeres naam al dat heerlijk gitaarwerk van Roine geknipt heeft. Alleen al in de Overture,,,,,, waar Stolt in de eerste minuten zijn innerlijke Hackett door zijn snaren laat ontsnappen.

Nog geen punten, maar ik kan alleen zeggen: heerlijke muziek die heel makkelijk blijft hangen qua melodieën, maar intussen enorm gelaagd en complex is. En veel beter dan Kaleidoscope.

4,0
Lijkt enigszins op de automatische piloot. Daarom niet hoger dan 4 sterren

avatar van Rick53
4,0
Die Blu-Ray is schitterend.

avatar van meesterdch
4,5
Neal Peart schreef:
Lijkt enigszins op de automatische piloot. Daarom niet hoger dan 4 sterren


Als je op de automatische piloot al van Neal Peart 4 sterren weet los te krijgen, dan is dat volgens mij het beste bewijs dat dit een tamelijk briljante en begaafde groep muzikanten is.

4,0
@meesterdch, ik had er gewoonweg toch iets meer van verwacht. Zit duidelijk (nog) niet op het puntje van mijn stoel.

avatar van Rudi S
4,5
Makkelijk een halfje erbij , er zijn toch weer prachtige tunes geschreven en de mannen musiceren toch ook weer geweldig.
Dit album zou in de voorgaande jaren best een paar keer album vh jaar bij mij zijn geweest.
Echt heel blij met dit album.

avatar van El Stepperiño
4,5
Ik vind hem ook weer erg mooi. De eerste drie albums blijven voor mij toch van uitzonderlijk hoog niveau, maar dit is gewoon erg lekker en wil ik nog heel vaak beluisteren. Nu na een luisterbeurt of 3 durf ik al wel in te zetten op 4,5*

avatar van meesterdch
4,5
Ja, dit is toch echt gewoon 4,5 *.... Ik kan niet stoppen met luisteren en hoor elke keer wat anders moois. Geen slecht nummer tussen. Hoogstens goede en heel goede nummers. Ook best verrassende nummers die zeker niet standaard of op de automatische piloot zijn. 'Owl Howl',' The Darkness in the light', 'Bully', 'Rainbow Sky'.... Echt top. Met als grote sterren Pete Trewavas en Roine Stolt. Die staan echt te spelen op de toppen van hun kunnen hier. Kan zich voor mij meten hun beste twee tot nog toe: 'Bridge Across foreve'r en 'The Whirlwind'.

avatar van vanwijk
Ik ga het nog maar eens proberen gezien alle positieve berichten hierboven.
Normaliter val ik voor alles wat Neal Morse maakt, in welke samenstelling dan ook. Had Sola Gratia zelfs als album van 2020. Ook The Flower Kings draag ik een warm hart toe.
Toch beklijven beide albums nog niet, en wat erger is, ik word op de een of andere manier niet aangezet om er naar terug te keren.
Whirlwind is een van de beste Prog albums voor me, de andere drie heb ik tevens hoog zitten, ook Kaleidoscope. Live vind ik Morse geweldig, of het nu in 013 is met welke band dan ook of in de kerk in Cuijk voor zijn worship sessions.
Komende week wat meer aandacht voor beide albums, kan me niet voorstellen dat het me niet pakt.
By the way, ik was begonnen met de “Neal Morse” plaat, daarna de “Roine Stolt” omdat mijn hart toch bij Neal ligt (ben niet gelovig, zijn teksten zijn voor mij echter niet storend) en omdat ik hem qua zang en toetsen echt fenomenaal vindt, zijn gevoel voor melodie (en drama!) raken me al sinds The Kindness of Strangers.
Ga pas scores geven als ik er echt uit ben!

avatar van vanwijk
geplaatst:
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog niet uit ben. Heb ze te weinig gedraaid wat wel weer iets zegt denk ik dan. Ik geef het nog wel ff.

avatar van Brunniepoo
3,0
geplaatst:
Prog en ik zijn flink uit elkaar gegroeid sinds Kaleidoscope, en dat vond ik ook al geen heel bijzonder album. Als ik deze plaat hoor, dan ga ik direct weer twaalf jaar terug in de tijd, want dit klinkt af en toe wel erg opzichtig als een vervolg op The Whirlwind.

Nou vind ik dat nog steeds een prima plaat, maar met Forevermore ga ik geen vergelijkbare band meer opbouwen. Ik zal hem vast nog een paar keer luisteren en daarna verdwijnt deze in de kast - om er vervolgens ook nooit meer uit te komen. Maar goed, dat zegt meer over mij en mijn huidige voorkeuren dan over dit album.

avatar van buso
3,5
geplaatst:
Goede plaat, maar nergens verrassend. De eerste albums van deze heren bliezen me bij wijze van spreken van mijn sokken, maar sinds Kaleidoscope blijven de sokken rustig aan mijn voeten bungelen. Het is allemaal degelijk, maar geen 'grand cru' meer.

avatar van Eddie
Dit is mijn eerste serieuze kennismaking met deze band (waar een kantoordagje al niet goed voor is ). Het smaakt me niet direct naar meer maar als ik in de stemming ben kan ik hier best van genieten. Is het gek als ik dit een beetje op sommige platen van Rush vind lijken (of ligt dat aan mij?).

avatar van Mindscapes
4,0
Eddie schreef:
Dit is mijn eerste serieuze kennismaking met deze band (waar een kantoordagje al niet goed voor is ). Het smaakt me niet direct naar meer maar als ik in de stemming ben kan ik hier best van genieten. Is het gek als ik dit een beetje op sommige platen van Rush vind lijken (of ligt dat aan mij?).
Dat lijkt me geen vergezochte associatie Ik vind persoonlijk The Whirlwind hun beste en weet dat Bridge Across Forever ook sterk gewaardeerd wordt (vooral dan de epic Stranger In Your Soul, die hier en daar wel wat steviger dan gemiddeld klinkt). BAF is ook de hoogst gewaardeerde op Rate Your Music, best nog een representatief scorebord: Transatlantic Albums: songs, discography, biography, and listening guide - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 04:47 uur

geplaatst: vandaag om 04:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.