Transatlantic - The Absolute Universe: Forevermore (2021)

Nu ook het eerste nummer van het Forevermore deel uitgebracht. Bevalt mij uitstekend. Heerlijk baswerk van Pete, Mike die een Keith Moon doet en vooral die gitaar van Roine. Klinkt heel fris. Wel Transatlantic, maar minder bekend als het eerste nummer.

TRANSATLANTIC - The World We Used To Know (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Dat nummer smaakt naar meer!

En nog een nieuwe single! Een lied dat op beide versies van het album ongeveer op dezelfde manier voorkomt. Maar... de 'single' zelf is wel een andere versie dan wat op album zal verschijnen. Ze hebben namelijk Looking for the light en Looking for the light (reprise) aan elkaar geplakt. Wie kan nog volgen?

TRANSATLANTIC - Looking For The Light (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Mijn review op Zware Metalen:

Op de eerste drie albums stuurde Transatlantic koersvast naar een grootse vorm die gestalte kreeg met het onvolprezen The Whirlwind. Op het vierde album Kaleidoscope leek de samenwerking tussen de heren Stolt, Morse, Portnoy en Trewavas een beetje uitgeblust. Niet dat het album slecht te noemen is, maar de composities missen de spanning van het eerdere werk. Datzelfde geldt overigens voor het andere werk van de belangrijkste songwriters Neal Morse en Roine Stolt rond die tijd. Het was de aanwezigheid van Daniel Gildenlöw op Kaleidoscope waardoor het album af en toe opleefde.

Inmiddels zijn we bijna zeven jaar verder. Neal Morse heeft met Eric Gillette en Bill Hubauer in The Neal Morse Band zijn tweede adem gevonden getuige drie prima albums en ook Roine Stolt heeft dankzij nieuw bloed het geluid van The Flower Kings gerevitaliseerd. Zouden zij deze revival ook kunnen bewerkstelligen met het vijfde album van Transatlantic?

Voordat ik inga op het antwoord op deze vraag, is een toelichting bij het nieuwe album op zijn plaats. De heren van Transatlantic hebben het zich namelijk onnodig moeilijk gemaakt. Er zijn immers niet één, niet twéé, maar zelfs drie versies van dit album. Helaas niet voor de prijs van één. De liefhebber mag voor elke editie apart de portemonnee trekken. In deze review beperk ik me tot twee versies. De derde versie, een 5.1-mix van de besproken versies, is op moment van schrijven niet beschikbaar.

Na een schrijfsessie in de studio van Roine Stolt in 2019, bleek er genoeg materiaal om een dubbelalbum uit te brengen. Een deel van de band (Neal en Pete) voelde er meer voor om het album terug te brengen tot één CD om het geheel enigszins toegankelijk te houden. De andere helft van het kwartet had meer trek in een dubbelalbum. Uiteindelijk wordt het compromis gesloten om twee versies uit te brengen, een dubbelalbum én een ingekorte versie. Uit interviews met vooral Roine Stolt en Neal Morse is op te maken dat het meer dan een compromis is en dat beide heren duidelijk van mening verschilden over hoe het album moest klinken. Dat verschil in mening heeft ertoe geleid dat Roine Stolt kapitein werd van de Forevermore-editie van dit album (de lange versie) en Neal Morse de leiding kreeg over het opnameproces van de The Breath Of Life-versie.

Beide albums bevatten dus muziek uit dezelfde schrijfsessie, maar het is te kort door de bocht om te stellen dat de Neal-versie een samenvatting is van de Roine-versie. Ook al komen veel nummers op beide versies voor, de arrangementen en zanglijnen zijn soms compleet anders. Het verschil in benadering komt al tot uiting in de uitvoering van de overture. Neal zet prominent in op gebruik van toetsen en Roine legt de nadruk meer op gitaar en kijkt niet op een solo meer of minder. Daarbij duurt zijn versie ook nog eens anderhalf keer zo lang: het verschil in beide versies in een notendop. Het spelletje zoek de verschillen laat ik graag aan de devote fans over. Ik laat het bij de opmerking dat er genoeg verschillen te ontdekken zijn.

Terug naar de vraag of hier sprake is van een revival na het mindere Kaleidoscope: helaas moet het antwoord op deze vraag ontkennend zijn. Weliswaar grijpt de band terug naar thema’s van het debuut (de opbouw van Reach For The Sky (Neal-versie)/Heart Like A Whirlwind (Roine-versie) doet erg denken aan All Of The Above) en The Whirlwind (zie wederom Reach For The Sky/Heart Like A Whirlwind), maar daarmee klinkt The Absolute Universe eerder als een zoveelste rondje om de kerk dan een verfrissende nieuwe ontdekkingsreis. Het zijn met name de nummers en passages die een duidelijke Morse-signatuur kennen waar de voorspelbaarheid (gebruik van modulatie, herhalingen in half tempo, sus4-naar-maj-resolutie) wel erg begint toe te slaan.

Een slecht album is/zijn The Absolute Universe zeker niet. Dit kwartet bestaat uit topmuzikanten die allemaal uitstekend invulling geven aan de geschreven muziek. Ondanks het voorspelbare karakter van de nummers valt er genoeg te genieten van mooie melodieën en harmonieën. En met nummers als The Greatest Story Never Ends, waarbij de versie van Roine mijn voorkeur heeft, en Looking For The Light, staan er wel degelijk sterke nummers op dit/deze album(s).

Over de zang heb ik wel iets aan te merken. Neal Morse is duidelijk de beste zanger van de band. De zang van Roine Stolt is weliswaar beperkt maar heeft een zekere zeggingskracht en ook Mike Portnoy is als zanger gegroeid. Waarom men Pete Trewavas ook zo nodig wil laten zingen, is mij een raadsel. Onvast en onzeker zingt hij zich door zijn partijen heen. Het nummer Solitude, in potentie één van de betere nummers, wordt gewoon om zeep geholpen.

The Absolute Universe klinkt dankzij de productie van Rich Mouser top, waarbij hij voor beide versies duidelijk andere keuzes heeft gemaakt voor de mix. Welke versie van dit album kun je nu het beste kiezen om mee te beginnen? Als fan van deze mannen maakt het niet uit en koop je toch ongehoord alle versies of ga je voor de boxset waarin alles op CD, LP en Blu-ray te vinden is. More Is Never Enough, toch? Gaat je voorkeur uit naar het werk van Neal Morse dan begin je met The Breath Of Life. Hou je meer van The Flower Kings? Dan is Forevermore jouw versie. Wil je iets vernieuwends horen? Sla dan deze release gerust over.

Enthousiast geworden door o.a. de reviews in iO pages, schrok ik een klein beetje van je recensie op Zware Metalen namsaap.

Maar ik moet je - tegen m'n verwachting in en met groot respect voor deze muzikanten - gelijk geven. Ik heb van alle 4 deze heren wel of niet (deels) in combinatie met elkaar in hun andere (zij)projecten recent beter werk gehoord. Dit album luistert lekker weg (dus niet teveel hoogdravend gepriegel) en is zeker niet slecht, maar ook niet echt memorabel eerlijk gezegd...

(en inderdaad kan Pete Trewavas zich beter op z'n bas blijven concentreren... )

Eerste luisterbeurt. Toch weer genieten. Vooral vanaf track 13 (Solitude), groots!

Gisteren onderweg van Amersfoort naar Zeeland en weer terug geluisterd..... Ik moet een gevaar op de weg zijn geweest, want ik was al snel in de Zevende Hemel. Ik heb al vaker betoogd dat het eigenlijk jammer is dat anno 2021 het opnemen van muziek zo eenvoudig is geworden. Het gevolg is dat er zoveel uitkomt, dat je soms in de veelheid niet beseft hoe bijzonder sommige muziek is. Dat maakt Transatlantic met name in het oeuvre van Morse, Portnoy en Stolt zo bijzonder. Immers, deze mannen brengen jaarlijks uren muziek uit, maar samen doen ze dat slechts eens in de zoveel jaar. En natuurlijk hoor je de manier van componeren van met name Morse en Stolt terug in de nummers, maar voor mij is er toch een soort magie die alleen bij deze vier samen ontstaat. Ik heb nu vooral naar Forevermore geluisterd en wat direct opvalt dat Stolt hier aan het stuur zat. Ik heb ook al een keer 'The Breath of Life' geluisterd en als je net als ik van de gitaarkunsten van Stolt houdt, dan bekruipt je bij die versie regelmatig de neiging om boos naar Morse te roepen waarom hij in zijn Heeres naam al dat heerlijk gitaarwerk van Roine geknipt heeft. Alleen al in de Overture,,,,,, waar Stolt in de eerste minuten zijn innerlijke Hackett door zijn snaren laat ontsnappen.

Nog geen punten, maar ik kan alleen zeggen: heerlijke muziek die heel makkelijk blijft hangen qua melodieën, maar intussen enorm gelaagd en complex is. En veel beter dan Kaleidoscope.

Lijkt enigszins op de automatische piloot. Daarom niet hoger dan 4 sterren

Die Blu-Ray is schitterend.

Als je op de automatische piloot al van Neal Peart 4 sterren weet los te krijgen, dan is dat volgens mij het beste bewijs dat dit een tamelijk briljante en begaafde groep muzikanten is.

@meesterdch, ik had er gewoonweg toch iets meer van verwacht. Zit duidelijk (nog) niet op het puntje van mijn stoel.

Makkelijk een halfje erbij , er zijn toch weer prachtige tunes geschreven en de mannen musiceren toch ook weer geweldig.
Dit album zou in de voorgaande jaren best een paar keer album vh jaar bij mij zijn geweest.
Echt heel blij met dit album.

Ik vind hem ook weer erg mooi. De eerste drie albums blijven voor mij toch van uitzonderlijk hoog niveau, maar dit is gewoon erg lekker en wil ik nog heel vaak beluisteren. Nu na een luisterbeurt of 3 durf ik al wel in te zetten op 4,5*

Ja, dit is toch echt gewoon 4,5 *.... Ik kan niet stoppen met luisteren en hoor elke keer wat anders moois. Geen slecht nummer tussen. Hoogstens goede en heel goede nummers. Ook best verrassende nummers die zeker niet standaard of op de automatische piloot zijn. 'Owl Howl',' The Darkness in the light', 'Bully', 'Rainbow Sky'.... Echt top. Met als grote sterren Pete Trewavas en Roine Stolt. Die staan echt te spelen op de toppen van hun kunnen hier. Kan zich voor mij meten hun beste twee tot nog toe: 'Bridge Across foreve'r en 'The Whirlwind'.

Ik ga het nog maar eens proberen gezien alle positieve berichten hierboven.
Normaliter val ik voor alles wat Neal Morse maakt, in welke samenstelling dan ook. Had Sola Gratia zelfs als album van 2020. Ook The Flower Kings draag ik een warm hart toe.
Toch beklijven beide albums nog niet, en wat erger is, ik word op de een of andere manier niet aangezet om er naar terug te keren.
Whirlwind is een van de beste Prog albums voor me, de andere drie heb ik tevens hoog zitten, ook Kaleidoscope. Live vind ik Morse geweldig, of het nu in 013 is met welke band dan ook of in de kerk in Cuijk voor zijn worship sessions.
Komende week wat meer aandacht voor beide albums, kan me niet voorstellen dat het me niet pakt.
By the way, ik was begonnen met de “Neal Morse” plaat, daarna de “Roine Stolt” omdat mijn hart toch bij Neal ligt (ben niet gelovig, zijn teksten zijn voor mij echter niet storend) en omdat ik hem qua zang en toetsen echt fenomenaal vindt, zijn gevoel voor melodie (en drama!) raken me al sinds The Kindness of Strangers.
Ga pas scores geven als ik er echt uit ben!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog niet uit ben. Heb ze te weinig gedraaid wat wel weer iets zegt denk ik dan. Ik geef het nog wel ff.

Prog en ik zijn flink uit elkaar gegroeid sinds Kaleidoscope, en dat vond ik ook al geen heel bijzonder album. Als ik deze plaat hoor, dan ga ik direct weer twaalf jaar terug in de tijd, want dit klinkt af en toe wel erg opzichtig als een vervolg op The Whirlwind.

Nou vind ik dat nog steeds een prima plaat, maar met Forevermore ga ik geen vergelijkbare band meer opbouwen. Ik zal hem vast nog een paar keer luisteren en daarna verdwijnt deze in de kast - om er vervolgens ook nooit meer uit te komen. Maar goed, dat zegt meer over mij en mijn huidige voorkeuren dan over dit album.

Goede plaat, maar nergens verrassend. De eerste albums van deze heren bliezen me bij wijze van spreken van mijn sokken, maar sinds Kaleidoscope blijven de sokken rustig aan mijn voeten bungelen. Het is allemaal degelijk, maar geen 'grand cru' meer.

Dit is mijn eerste serieuze kennismaking met deze band (waar een kantoordagje al niet goed voor is ). Het smaakt me niet direct naar meer maar als ik in de stemming ben kan ik hier best van genieten. Is het gek als ik dit een beetje op sommige platen van Rush vind lijken (of ligt dat aan mij?).

Dat lijkt me geen vergezochte associatie Ik vind persoonlijk The Whirlwind hun beste en weet dat Bridge Across Forever ook sterk gewaardeerd wordt (vooral dan de epic Stranger In Your Soul, die hier en daar wel wat steviger dan gemiddeld klinkt). BAF is ook de hoogst gewaardeerde op Rate Your Music, best nog een representatief scorebord: Transatlantic Albums: songs, discography, biography, and listening guide - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Ik luister en waardeer dit vanwege het gitaarwerk en de zang van Stolt, de heerlijk vette en soms loodzware bas van Trewavas, en het algemene hoge niveau van het gemusiceer van alle vier samen in de lekkere instrumentale gedeeltes. De minpunten wegen echter zwaar: de slechte zang van Trewavas en Portnoy, de matige melodieën met hun vaak voorspelbare ontwikkeling, de vervelende stem en de zalvende insteek van Morse (dat Love made a way vind ik echt een zouteloos motief), en de algemene braafheid die me vaak doet wensen dat deze plaat af en toe eens uit de bocht zou vliegen. Ik kan hier niet warm voor lopen – eigenlijk vind ik alleen The world we used to know echt een geweldig nummer, maar ook daar houdt het op zodra Neil Morse binnenkomt met "When love lays down / With your feet upon the grou-hound".
        Overigens nog door niemand hier opgemerkt, maar op The world we used to know wordt er volgens mij vanaf 2:20 even een eerbetoon gebracht aan Ritual (nous sommes du soleil) van Yes (zie aldaar vanaf 2:22).

Ik ga deze juist steeds meer waarderen. Inderdaad voorspelbare wendingen, maar als die in je waarnemen wat naar de achtergrond wegzakken omdat je ze al vaker gehoord hebt, ontdek ik toch wel meer spannends dan ik aanvankelijk hoorde. Ik verhoog met een halfje.

Bij is het uiteindelijk niet gelukt.
Het is het eerste album van Transatlantic dat ik niet heb aangeschaft. En dat wil wat zeggen.
Neil Morse adept van het eerste uur (ik heb geen las waar BoyOnHeavenHill aan refereert maar ik snap wat hij wil zeggen), via Spocks naar zijn solocarrière, heb zelfs een worship session van hem gezien in de Cuijk in 2014 en uiteraard Transatlantic en nu de NMB.
Het pakt me gewoon niet, de melodieën niet sterk genoeg voor mij denk ik. Te vlak? Het laatste album van NMB doet het dan weer wel voor mij.

En die doet mij dan weer erg weinig. Heel voorspelbaar (de muziek dus, niet dat die mij weinig doet )

Mooi hoe smaken kunnen verschillen! Ik vind het zelfs een van de beste platen van Neal sinds lange tijd.
Ik beloof er nog een keer een sessie aan deze Transatlantic te besteden. Misschien is drie maal scheepsrecht!

Ik kom er op terug, eindelijk, laat inderdaad, het kwartje gevallen.
En ik vind deze versie beter dan de Neal versie! Ook een dingetje want ik durf te zeggen dat ik wel een Morse-adept ben.
Ik heb de afgelopen weken wat vaker geluisterd (ga maandagavond naar 013 om ze live te zien) en ik denk dat ze een van de twee versies integraal zullen spelen (NMB deed dat een paar weken geleden ook met de Innocence & Danger Tour). Het was echt een hele tijd geleden dat ik ze had gehoord maar stel mijn mening graag bij.

Ze spelen live de integrale blu-ray versie, geen 60 (Breath of Life), geen 90 (Forevermore), maar de volle 100 minuten of dat hebben ze eerder dit jaar in de VS toch gedaan. Tot maandag, ik ben er ook bij!

Dat wordt een mooie lange track om mee te openen! Veel zin in! Tot maandag.

Alvast maar eens een poging wagen om het concert van gisterenavond te beschrijven.
Uiteraard stipt om 20.00 uur hebben we Take Off (altijd wel bij Neal) en beginnen we met The Absolute Universe, Part 1. Ik stond recht tegenover Pete een Mike, geluid genoeg dus.
Het kan aan mij liggen maar het eerste deel leek het alsof het er nog niet allemaal helemaal goed in zat (durf niet te beweren dat het af en toe een tikkie onzuiver klonk, dat kan bijna niet met dit vakmanschap) maar Roine stond wat aan zijn snaren te draaien en hij moest er even in komen leek het wel. Toen dat eenmaal voorbij was liet hij wel zien wat voor een geweldige gitarist hij is!
Na het eerste deel een welkomswoordje door Mike en hij vertelde over alle prachtige herinneringen die er in 013 lagen voor de band en dat we een soort van vierde versie van The Absolute Universe zouden gaan horen (waar dat verschil met de Blue Ray versie zit is mij niet helemaal duidelijk) en dat ze drie uur zouden spelen! Uiteraard luis applaus voor de voormalige DT Drummer, een graag geziene gast in 013.
Dan Part 2, dat klonk al een stuk beter, los van de zang van Pete (in het tweede deel van het concert komt hij in zijn duet met Neal wat beter uit de verf) vindt Transatlantic zijn Swung en navigeert naar een prachtig slot. We hebben er dan al ruim anderhalf uur opzitten! Menig band gaat dan tevreden naar huis!
Tien minuten break en dan komt het tweede deel van de show.
Hier kan ik eigenlijk alleen maar in superlatieven over spreken. De Whirwind medley is van een ongekende schoonheid, ik overweeg zelfs het album een plaatsje te geven in mijn persoonlijke top 10. De opening is overweldigend, Is It Really Happening weergaloos en het slotstuk pakt me volledig in.
Grote man is de maestro zelf, Neal morse laat niet allen zien dat hij een multi-instrumentalist is maar ook een fantastische zanger! Ook Portnoy is geweldig op dreef (ook als bandleider ).
Ook de stukken van Bridge Across Forever zijn geweldig, strak uitgevoerd en met een ongekende passie! Ook We All Need Some Light was mooi, met een verwijzing naar Spocks in een korte interlude tussen Neal en Roine.
Okay, All of The Above is de reden waarom ik altijd aanhaakte ruim 20 jaar gelden. Nooit spijt van gehad. Een memorabele avond wederom (Na de NMB een paar weken gelden) en dat Roine even zijntekst kwijt was en door Neal weer op het spoor werd gezet draagt alleen maar bij aan de sympathie voor deze band!

Ik kan weinig toevoegen aan het verhaal van vanwijk hierboven. Wat een fantastische show was het! 3 uur is nog nooit zo snel voorbij gegaan.

Ik heb er ook enorm van genoten, ondanks de soms nogal opvallende verwarring die op het podium heerste (zelfs eens Neal betrapt op het rollen met de ogen!). Ik vermoed dat ze geen globale repetitie meer gehad hebben voor deze paar shows, na de Amerikaanse tournee in april. Ik hoorde van een bevriend koppel dat ze de dag ervoor in Keulen 'nog veel meer' fouten gemaakt hadden.

Dat zou wel eens kunnen liggen aan het feit dat ze toch maar zoveel mogelijk elementen van elk van hun epics (Duel with the devil, Stranger in your soul, All of the above,...) in de show willen steken. Die medleys kunnen best tricky zijn, want je bent die songs zo gewoon, maar dan moet je plots na 5 minuten Duel with the devil een heel andere richting uit naar My New World (daar liep ook iets mis, leek me) en iedereen moet op hetzelfde moment loskoppelen van de track die gespeeld wordt... Soit

Roine's zangmicro die op een bepaald moment te luid stond, Roine die toch een drietal keer vergeten was dat hij iets te zingen had (o.a. Rainbow Sky, een passage in de Whilrwind-medley,...), Ted Leonard met laptopproblemen in het begin en ook vaak andere dingen zong dan Neal op momenten dat ze samen zingen, inderdaad ergens een misgelopen ritmedingetje tijdens de zang van Roine (wat blijkbaar Mike's fout was, bekende hij nog tijdens het spelen enkele seconden later). Als ik het me goed herinner, was het een 5/4 ritme, maar had Mike er per ongeluk ergens een 6e beat in gestoken (was bij Evermore of My New World, denk ik). Dan stort de boel even in natuurlijk, haha!

Ik ben benieuwd naar de toekomst, want op Facebook heeft Mike al enkele keren geschreven dat dit niet enkel de laatste shows van The Absolute Universe zijn (begrijpelijk, de tournee zit er nu eenmaal op), maar ook 'maybe the finals shows ever'. Dat stemt me niet hoopvol. Iets zegt me dat dit aan een ouder wordende Roine kan liggen. Ik merkte dat de combinatie zang en gitaar hem niet altijd goed lag qua concentratie en beheersing van het geheel. Mocht hij zich enkel op het gitaarspel focussen (wat kan de man inderdaad fantastisch spelen!), had hij misschien iets geruster op het podium gestaan? Dan had hij nóg meer enkel op de gitaar kunnen focussen! Misschien verkiest hij steeds vaker de studio-omgeving om zich toe te leggen op het creëren, componeren en arrangeren, dan om de output live na te spelen (zeker als je 3 uur moet rechtstaan, ik zou het ook niet kunnen). Want veel Flower Kings shows heb ik ook nog niet zien passeren na de releases van Islands en By Royal Decree (oké oké, corona, maar nog geen Europese vastelandshows in het vooruitzicht). Ik bedenk maar wat.

Neal's energie is dan weer ongekend. Die man wisselt probleemloos tussen zijn 2 keyboards, de akoestische gitaar en de honderden regels tekst die hij schijnbaar zonder moeite of spiekbriefje onthoudt. Met in het achterhoofd de honderden (duizenden?) minuten muziek die hij in z'n leven al geschreven heeft, vind ik dat heel heel indrukwekkend. Hetzelfde geldt voor Pete, die met de Marillion-weekends en verschillende setlists toch ook een pak muziek te onthouden heeft. En ook Mike en Roine eigenlijk.

Nu goed, het was een memorabele avond, maar laat ons zeggen dat ik na 3 uur ook wel moegeprog'd was (en ik ben nog maar 33). The Absolute Universe vind ik niet meteen hun sterkste worp dus die eerste 100 minuten van de show voelden soms wat lang en repetitief aan. Ik ben voorstander van het spelen van volledige tracks (Duel EN/OF Stranger EN/OF All of the above en enkele opeenvolgende secties uit The Whirlwind) en geen medleys. Opvallend was ook de complete afwezigheid van Kaleidoscope. Iets zegt me dat dat lot hierna ook The Absolute Universe beschoren zal zijn (of misschien een TAU best-of medley, haha!).

Ik lijk nu wel heel verzuurd Uiteindelijk zijn dat allemaal maar details in een 3 uur durende marathon van jewelste waarin een vakmanschap wordt tentoongespreid om duimen en vingers bij af te likken. Laat dat de hoofdboodschap zijn!

Mooi stuk Mindscapes, (niet verzuurd) en mijn gevoel bedroog me dus niet wat betreft “ze zitten er nog niet helemaal lekker in”!
Inderdaad had Roine wat moeite hier en daar qua zang. Hij oogt soms wat flegmatiek, verstrooid? Maar we zijn het eens wat betreft zijn gitaarspel.
Ook ik denk dat deze plaat, net als Kaleidoscope, zijn einde zal vinden na deze Tour. De plaat is niet zo slecht als ik in het begin dacht maar behoort ook niet tot het beste werk. En denk je echt dat dit de laatste leg is? Dat zou ik bijzonder jammer vinden, dan ben ik blij dat ik “erbij” was.

We verschillen op twee punten , ik ben, ook na drie uur spelen, niet moegeprog’d, tegendeel, van mij had er nog wel een toegift mogen volgen, willekeurige song, wat dan ook (en ik ben pas 61 ).
Tweede is dat ik de medleys juist enorm weet te waarderen, voor mij was Whirlwind het hoogtepunt van de avond. Ik begrijp je argument dat je er voor kunt kiezen een song in zijn geheel te spelen maar nu loop je bijna door hun volledige oeuvre. Dat vond ik geweldig. Ik was erbij toen ze in 2001 Bridge Across Forever deden. De medley was een mooie vorm van Déjà vu.
Maar mooimom te zien dat we allebei dezelfde conclusies trekken!