De baby steps van XTC, dan als groep echter al zo'n vijf jaar actief. Dat hoor je terug in de arrangementen en speelstijl. Opgenomen in Abbey Road Studios voor Virgin, dat kennelijk veel vertrouwen in de groep had. Met bovendien producer John Leckie aan boord.
Science Friction (mooie woordspeling) is uptempo en er wordt druk op de elektrische piano gehamerd, met bovendien een dun elektronisch orgelgeluid en Barrie Andrews die daar een vreemdklinkende solo op speelt. Energiek en lekker. Met ietwat nerveuze zang van Andy Partridge die me aan David Byrne ten tijde van Talking Heads'' debuut doet denken. Andere associatie bij dit alles: de toetsen bij tijdgenoot Elvis Costello, gespeeld door Steve 'Naive' Nieve.
She's so Square is evenzo een pittig popliedje net als
Dance Band, over stijldansen met zere tenen tot gevolg.
Het aparte geluid dat de groep vervolgens ontwikkelde is hier in de dop te horen. Wereldschokkend is het nog niet, maar de vrolijke, springerige new wave (een term die ze zelf afwezen) is zeker charmant. De EP verscheen later als bonussen van de cd-editie van elpeedebuut
White Music.