Chris Whitley - Living with the Law (1991)

Chris Whitley was in 1991 een nieuwe naam en eentje die me op de een of andere manier wel boeide. Ik kende het nummer Living With the Law en toen ik Big Sky Country hoorde was ik verkocht.
Toch heb ik het album eigenlijk nooit gekocht.
Het doet me nogal denken aan Mark Lanegan. Misschien door dezelfde tragiek?!
Onlangs hoorde ik Big Sky Country weer en bedacht me dat ik maar eens achter deze cd aan moet gaan. Hij zal vast voor een zacht prijsje ergens te vinden zijn

Dit moet zijn meesterwerk zijn las ik in de krant bij een berichtje over zijn overlijden, geproduceerd door Daniel Lanois. Ik heb de cd Din of ecstacy, maar deze heeft me nooit echt kunnen raken. Ik hoop deze ook nog een keertje in de uitverkoopbakken tegen te komen.

Een cd met veel persoonlijke lading. Liefde, geluk, buitenlandse reizen etc. Jammer dat hij nooit een echt goede opvolger heeft gemaakt. Zijn dood is een groot verlies voor de muziek. Hij heeft nog wel een hele mooie livecd gemaakt en natuurlijk Das Model van Kraftwerk op een banjo, briljant. Living with the Law is een cd waar je je hele leven van kan genieten en dat doe ik nu al zo'n 8 jaar (met dezelfde vriendin, shit wat sentimenteel)

En wat ben ik daar blij mee!

Het eerste wat bij me boven komt als ik dit album hoor is: wat een eerlijke plaat.
Dit is natuurlijk een nogal loze kreet, want wat bedoel je daar dan mee? Ik zou het zo 1-2-3 niet durven zeggen en toch komt dit bij me naar boven. Het is puur, het is zuiver, het komt recht uit het hart. Whitley legt er zijn hele ziel en zaligheid in lijkt het wel en dat komt over bij mij. Recht uit zijn hart, recht in mijn hart.

Ik moet ook gelijk denken aan een interview waarin ik las dat de muziekkenner waarmee het interview gehouden werd spijt had dat hij gevraagd had aan Whitley wat nu de betekenis was achter het nummer Big Sky Country. Hij zelf dacht namelijk aan een mooie beschrijving over het hiernamaals, en het antwoord was nogal ontnuchterend: Whitley vroeg of hij de mooie blauwe luchten uit zijn woonplaats wel eens gezien had, want daar ging het gewoon over.

Prachtplaat van de helaas te jong gestorven Chris Whitley, en wat heb ik er een spijt van dat ik dit indertijd niet tegelijkertijd met Gish van de Pumpkins heb gekocht, ik ontdekte in prachtjaar 1991 zowel Whitley als Pumpkins tegelijkertijd vanwege artikeltjes over deze artiesten in hetzelfde blad. Beiden boeiden me zeer, alleen heb ik de Pumpkins gelijk in de winkel gekocht (met alle gevolgen van dien) en heb ik Living With the Law laten liggen om het 15 jaar later alsnog aan te schaffen.

Spijt-spijt-spijt, want dit album is om te janken zo mooi en daar had ik veel langer van kunnen genieten als niet als.....

de enige van whitley die ik kan waarderen, naar aanleiding van een docu op de vpro van de man gekocht

daar blijft het bij, geen behoefte aan ander werk, hoewel ik nu en dan wel flarden van ander werk heb gehoord

Meest toegankelijke plaat van Whitley, maar wonderschoon en toch ook een eigen gezicht. Dat de bovenstaande berichtgevers wat minder hebben met zijn latere werk kan ik gelukkig niet beamen.

zo, eeuwen niet gedraaid

niets aan kracht ingeboet

erg sfeervol plaatje

Jezus, wat zijn Big Sky en Living With toch toppers!

Deze week in het topic: Het rock album v/d week.

Bij vele muziekliefhebbers was dit album in onze regionen vrij onopgemerkt gebleven tot in 2005, toen het opnieuw onder de aandacht is gekomen vanwege het overlijden op 45 jarige leeftijd van de Texaan. Maar ook in 2005 had ik Chris Whitley nog niet echt opgemerkt (Dat dacht ik toch). Het is pas in 2010, door het album Black Dub van Black Dub (een project van Daniel Lanois) met de belgische zangeres Trixie Whitley -ja, de dochter van- dat ik over Chris ben beginnen lezen. Door zijn levensverhaal te lezen was ik ook benieuwd geworden naar zijn muziek. Als eerste kennismaking met die muziek had ik gekozen voor het postuum uitgebrachte album Dislocation Blues (2007), een schitterend album in samenwerking met Jeff Lang. Vanwege die meevaller daarna zijn debuut opgezocht, meteen ook het best gekende album van Chris Whitley.
Omdat men Chris overtuigd had dat hij in Belgie makkelijker succes zou hebben met zijn muziek, ruilde hij destijds de States voor ons regenlandje. Naast musiceren met o.a. 2 Belgen en Nacht Und Nebel, verwekte hij daar ook zijn dochter, Trixie. Toen hij na zijn terugkeer naar de VS werd opgemerkt door Daniel Lanois hielp die Whitley aan een platencontract bij Columbia. Daarop verscheen dit debuutalbum, Living with the Law. Toen ik dit album binnen haalde, nu weeral een jaartje geleden, stelde ik tot mijn grote verrassing vast dat het vol stond met reeds gekende nummers. Waarschijnlijk is de plaat in 1991 toch niet zo onopgemerkt gebleven als ik gedacht had, en is er op Studio Brussel indertijd heel wat uit gedraaid. Bij zijn overtlijden in 2005 woonde ik al in Spanje, en hier heb ik nooit veel naar de radio geluisterd, het moet dus zo goed als zeker vanuit de periode van de release komen.
Een album met gevoelige, mooie maar getormenteerde, persoonlijke liedjes, gekarakteriseerd door het schitterende met country en blues beinvloede gitaarspel van Chris en diens breekbare, maar ook doorleefde zangstijl.
Een pareltje voor de liefhebbers.

Weer eens opgezet. Wat een geweldige plaat. Stuk voor stuk goede nummers.
Duidelijk jaren ‘90 geproduceerd geluid, maar doordat het echt goede liedjes zijn klinkt het helemaal niet gedateerd. Voor mij klinkt het juist als verfrissend en tijdloos.

Ik kan me nog goed herinneren dat in mijn Free Record Shop jaren deze aardig gepromoot diende te worden. Regelmatig gedraaid in de winkel toen ook , maar net als bij alle andere dingen die " moeten" rijzen de nekharen al ten hoogte.
Dat zat er toendertijd al in en ben ik nooit los van gekomen. Ouder en wijzer en dus vele jaren later kwam ik de track Big Sky Country tegen op een sampler. Dit herkende ik dus en een aantal dagen later liep ik tegen een praktisch nieuw exemplaar van dit album aan. Nu luisterend met "andere "oren vind ik dit een prachtige plaat. Mooie liedjes met een wat rauwe begeleiding die nergens uit de bocht vliegt. Tragische levensloop die volgde natuurlijk maakt het ook een interessant figuur. Mooie herontdekte parel uit de jaren 90 . Zo beroerd was het allemaal toch niet . 4 en half voor deze.

Blind beluisterd, meteen goed, Tragically Hip vibes.
Meer Blues invloeden wel. Mooi.
Gestorven aan z’n 45 aan longkanker.

Al struinende over/op het internet kom je van die albums tegen waarvan je de hoes van de plaat al decennia lang kent. In mijn herinnering werd er destijds ook in diverse platenzaken redelijk wat aandacht geschonken aan deze schijf.
En eerlijk is eerlijk, Living with the Law trekt uiterst genietbaar langs mij heen.
De muziek van Whitley is doorspekt met folk, blues en alternatieve rock. De plaat ademt een broeierige sfeer, is bij vlagen voorzien van spannende arrangementen en met de nummers is niks mis.
Af en toe moet ik denken aan de eerste soloplaten van Mark Lanegan, niet qua zang, Whitley is een totaal andere zanger, maar de setting vertoont wel overeenkomsten.
Achter de microfoon vind ik Whitley geen wonden maar vanuit instrumentaal oogpunt wordt dat ruimschoots goedgemaakt.
Hoewel Living with the Law alweer bijna 35 oud is klinkt de boel nog verrassend fris en actueel.

Na zijn debuut zouden er nog veel andere platen volgen van Whitley maar geen enkele plaat weet in mijn ogen het niveau van zijn debuut aan te tikken. Hoewel opvolger Din of Ecstasy erg interessant te noemen is.
Er sijpelden meer alternatieve rock elementen door, de muziek werd bij vlagen onstuimiger maar nog belangrijker: het werd allemaal een stuk wisselvalliger.
Luister bijvoorbeeld naar Din of Ecstasy en het is alsof Whitley goed heeft geluisterd naar Pearl Jam's Vitalogy.
Living with the Law is een aangename plaat gebleken.