Israel Nash - Topaz (2021)

De EP die eerder dit jaar verscheen en opeens verdwenen was op Spotify (inmiddels weer terug) bevat de helft van de nummers op deze plaat. De EP klonk alvast goed, rest de vraag, stond dit album al in de planning of is besloten de EP uit te breiden? Of zouden het alternatieve takes zijn?

Album luistert heerlijk weg.

Dat doet het zeker, al twijfel ik over replay value. Op kant B bevinden zich een aantal songs die als een (mindere) herhaling van zetten aandoen. Positief vind ik de toevoeging van blazers waardoor het een soort country-soul wordt. Ook het yacht-rock nummer Stay mag er zijn, aan de goede kant van kaazigheid.
3,75*

Laat ik als lurker ook maar eens een berichtje plaatsen. Volg de rotatie lijst weer wat meer de laatste tijd. Wellicht veroorzaakt door het nu al een jaar lang thuiswerken en dus meer naar muziek kunnen luisteren en natuurlijk ook door de niet aflatende pogingen van cosmic kid kid van het pluggen van MuMe op facebook

Fijn een nieuwe Israel Nash. De EP had ik even gemist. Jaren geleden gezien in Roepaen, Ottersum. Eerste luisterbeurt krijgt een 3.5 maar gaat mogelijk omhoog. De blazers voegen zeker iets toe.

Israel Nash heeft mij nog nooit teleurgesteld. De EP was al een mooi voorproefje en dat zet hij voort op deze full length LP. Fraaie toevoeging in de vorm van blazers, dat heb ik nog niet eerder gehoord op zijn albums. Een lekker soulful geheel.

Hele vooruitgang tov zijn vorige die vol stond met lauwe pop.

Ik kende de beste man nog niet en kan dus ook niet vergelijken met vorige albums. Ik herken wat Lura zegt; het album luistert lekker weg. Aangename stem, aangename mix van stijlen zoals Country, Folk en vooruit, Soul. De pedal steel en de achtergrond zang doen ook goed hun werk. Ik vraag me wel af of dit voor mij op de lange duur beklijft. Met alle mogelijkheden die er zijn komt er veel muzikale schoonheid voorbij waar ik regelmatig geen weerstand aan kan bieden. Dan kan het zo maar afgelopen zijn met de liefde.

Israel Nash gaat met Topaz weer terug naar een rustieke benadering, nadat hij zich op Lifted vooral als aspirant studio wizard etaleerde met psychedelische pop. De psychedelische invloed is – gelukkig als je het mij vraagt – nog steeds aanwezig. Terwijl dat vroeger vooral samensmolt met country en rock hoor ik nu ook R&B, soul en gospel. Minder Laurel Canyon, meer New Orleans deze keer. Prettig nuanceverschil, maar gezien zijn songwriting consistency maakt het eigenlijk allemaal niet veel uit: een slecht nummer heeft hij nog nooit geschreven.

Het is je vergeven, ik dacht ook aan verwantschap toen ik de tweede plaat van Israel Nash Gripka in de platenwinkel zag liggen. Al was het maar omdat de hoes verdacht veel leek op die van Déjà Vu. Het desbetreffende album, Barn Doors and Concrete Floors is echter zeer de moeite waard.

Gaat door als echte Neil Young-lookalike, incl. met het hoge stemmetje en (soms) mondharmonica. Maar soms ook een vleug soul of wat The War On Drugs. Maar het blijft vooral steengoede eigengemaakte americana.

Een maatje van mij zei dat hij na het beluisteren van deze nieuweling van Israel Nash Gripka vooral aan Amy Winehouse moest denken. Ergens snap ik dat -zij het in een alternatief universum- wel.

Het scherpe stemgeluid van Israel in combinatie met de blazers, die een handje vol tracks toch een soort van R&B vibe mee geven. Ikzelf hoor die vergelijking gelukkig minder.

Wat ik wél ervaar is dat ik eigenlijk totaal geen drang heb om de plaat weer te horen. Ik had dat bij de vorige plaat ook, en die is na een a twee draaibeurten de kast in verdwenen en heb ik sindsdien nooit meer aangeraakt. Het zelfde probleem ondervind ik nu dus met Topaz.

Het is allemaal zo inwisselbaar geworden. Niets is memorabel.. het is allemaal heel erg gewoontjes. De eerste 3 platen waren goed maar niet per sé oversteigend. Met Topaz laat hij zien dat daar helaas geen verandering in kan worden gebracht.

Gewoon een mooi album met een mix aan een paar sterke nummers en paar mindere nummers. Wellicht dat de twee sfeerige albums Rain Plains en Silver' Season het wat moeilijker maken. De verwachting kan zijn dat Nash weer zulk soort albums behoort te maken, terwijl hij zich probeert door te ontwikkelen.

De eerste helft van het album is sterk tot zeer sterk. Dividing Lines opent het album rustig, het laat zich volgen door het redelijke intieme Closer. Het derde nummer is de persoonlijke topper: de soul is toegevoegd aan de rootsrock, in Down in the Country laat Nash zijn rootsrock muziek ondersteunen door een blazerssectie met soul-insteek. Werkelijk heerlijk, een van zijn fijnste en beste nummers uit zijn oeuvre. Met Southern Coast komt er een nummer met meer electronica invloeden, gevolgd door het zeer prettige en goede Stay. Gezongen met de nodige emotie, zachtheid en ruigere indringendheid. Een prettige lekkere gitaarsolo in het midden en op het eind doet het goed.

Tweede deel van het album is minder. Canyonheart is een rustig country-singersongwriter nummer met de invloeden van Neil Young's mondharmonica op de achtergrond. Twee tot drie nummers blijven minder hangen waardoor ik er naar neig naar het laatste nummer door te gaan. Pressure weet het album nog goed af te sluiten.

De EP met gelijknamige titel bedeelde ik vorig jaar met een rijke 4 sterren, en alle songs daarvan staan ook op deze langspeler, wat de helft uitmaakt. Dan moet deze toch ook diezelfde gunstige score krijgen?

Je zou denken van wel, maar dat is buiten de waard gerekend, in dit geval die vijf nieuwe nummers. Dat zijn allen prima songs, maar ze kabbelen me soms net wat te erg, zoals Sutherland Springs. Ook merk ik dat 22 minuten er beter in gingen dan de volle drie kwartier. Plaatkant 1 is dus erg sterk, plaatkant 2 net even wat minder.

Maar goed, Israel Nash is en blijft een erg getalenteerd singer-songwriter die binnen de country en americana best hoge toppen scheert, en er ook nu weer wat toefjes psychedelica aan toe heeft gevoegd. Vooral een fijn album, dus.

3,5 sterren