Pink Floyd - Delicate Sound of Thunder (1988)

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, nee inderdaad, Roger Waters doet hier niet meer mee. Wordt dat erg gemist? Op sommige momenten best wel een beetje, maar zoveel tekst heeft Pink Floyd niet en een basspeler kan live makkelijker vervangen worden dan een geweldige gitarist als David Gilmour. Hij is op dit live dubbelalbum in echte topvorm en dan krijg je ook wat. De ene fraaie solo na de andere vliegt je om de oren. Het levert een opvallend dynamisch Pink Floyd concert op, met zelfs wat aardige improvisaties, zoals het jazzy uitstapje op Money.

Het concert is in het kader van de A Momentary Lapse of Reason tour, dus daar spelen ze ook vier nummers van. Gelukkig Learning To Fly en het ijzersterk uitgevoerde Sorrow. Helaas ook het mindere The Dogs of War en het behoorlijk tenenkrommende On The Turning Away.
Maar verder een ijzersterke setlist, die geweldig uitgevoerd wordt door de overgebleven drie Pink Floyd leden aangevuld met een sterke band. En omdat dit ook nog eens het eerste officiële live album is, is het het beluisteren meer dan waard.

Dit live-album van Pink Floyd heeft bij mij een verhaal:

Ik kreeg dit live-dubbel-cd voor het eerst te horen, toen mijn vader in 1991 of 1992 die leende van een (inmiddels overleden) oom van mij. Vanuit de cd's nam hij het over op een cassette-tape, en die heeft een paar keer gedraaid. Daarna verdween de tape in de kast van mijn vader en hoorde ik het niet meer .... .
Totdat ik in het voorjaar van 1996 als nieuwsgierige 13-jarige de tape aantrof. Ik ben de tape ook uit nieuwsgierigheid weer gaan luisteren en vond de nummers daarop zo mooi, dat ik die helemaal ging over-dubben. Op deze manier heb ik ook heel wat nummers van Pink Floyd leren kennen, waaronder 'Shine on you crazy diamond', 'Money', 'Wish you were here' en 'One of these days'. Het hele album 'The Wall' kende ik toen al. Alleen het laatste nummer 'Run like hell' van dit live-album ontbrak toen nog, omdat mijn vaders 100 minuten cassette-tape zoals de mijne 100 minuten cassette-tape dat niet erop kreeg. Maar ja, ik kende wel dat nummer, maar aan de andere kant toch wel jammer.

In 2008 kwam ik als werkende in een kringloopwinkel dat deel uitmaakt van een sociale werkplaats, deze dubbel-cd tegen. Aangezien ik toen al heel wat goede albums van Pink Floyd had, kon ik deze cd niet laten liggen. Ik heb het gekocht, ben het weer gaan luisteren, en vandaag (op 8 september 2015) heb ik dat weer gedaan:
Het blijft een goed album, hoewel ik moet zeggen dat de live-versies van nummers die op het album 'A Momentary lapse of reason' het bij mij goed doen: 'On the turning away' is een van mijn favoriete tracks op het album, en alleen 'Comfortably numb' is mooier gedaan, misschien wel omdat het mijn favoriete top-2000-plaat is. Ook 'Learning to fly', 'Yet another movie', 'One of these days', 'Wish you were here' vind ik de betere live-tracks op dit album, maar 'Another brick in the wall part-2' valt mij een beetje tegen.
Doet er echter niet aan af, dat dit mooie live-album 4 sterren verdient.

Erg mooie dubbel CD, het vuurwerk zit vooral in de 2e cd met Comfortably Numb, wat een fantastische live versie word hier even neergezet, echt genieten.
Ik heb ze live mogen zien in Nijmegen.
De vergelijkingen met Pulse die ik alleen op DVD heb is lastig, beide concerten vind ik mooi, Delicate is misschien wat puurder

Ik was een jaar of 15 en luisterde op donderdagavond naar de LP Show met Wim van Putten op Radio 3. Daar draaide hij integraal Shine On You Crazy Diamond van het toen nieuwe live Pink Floyd album. Ik luisterde ademloos, had zoiets nog nooit gehoord, en was meteen verkocht. Dit was magisch, ongelooflijk, wat een muziek!
Delicate Sound of Thunder werd voor mij de toegangspoort naar de wereld van Pink Floyd. Shine on leidde me naar Wish You Were Here, Time en Money leidde me naar Dark Side of the Moon, en het legendarische Comfortably Numb naar The Wall. Wat een uitvoering was dat. Met nog altijd kippenvel als Gilmour zijn gitaar laat scheuren op het einde van de solo.

Nu, decennia later, als doorgewinterde Floyd fan, ken ik de meerdere perspectieven. Ik weet hoe zwak A Momentary Lapse was (alhoewel de songs live veel beter uit de verf komen). Dat de ziel niet meer in de muziek zat, en dat de magische jaren voorbij waren nadat Roger de band had verlaten.

Alsnog 5 sterren voor deze geweldige registratie, deze gateway naar Pink Floyd voor een nieuwe generatie, en de unieke plaats van dit album in mijn eigen muziekgeschiedenis.

Het origineel was mijn eerste aanraking met PF. Ik had zo ongeveer alles wat ook maar een beetje populair was wel gehuurd bij de videotheek en besloot ik mijn grenzen te verbreden. Ik had wel eens iets gehoord over PF, ik kende een paar rabiate PF fans en de locale eigenaar van de CD winkel was er zo een. Dus mijn uitbereiding begon wat dat betreft goed. Met Deze en Marillion's Thieving Magpie. Ik was toen 16 jaar oud (ben nu 50). Heb uiteindelijk in beide gevallen de CD;'s aangeschaft en alles van PF en Marillion en werden zo twee bands die mij eigenlijk mijn hele leven bleven begeleiden. Ik denk dat ik het origineel kapot heb gedraaid. The Thieving Magpie ook, overigens.

Eindelijk het hele concert, opnieuw ingeregeld opgepoetst. Allemachtig wat een verschil van hemel en aarde. Het heeft even geduurd maar het resultaat mag er zijn. Dit zijn overigens niet alleen meer nummers maar ook andere uitvoeringen hier en daar.

Van het begin. SOYCD....die begintonen, dat aanzwellende keyboard. Ze zeggen wel eens dat je muziek moet voelen. Nou hear hear !!! Ik vermoed dat degenen die bij een DSOTM uitvoering in Rotterdam (94) aanwezig waren waar ze ook begonnen met SOYCD zich nog goed kunnen herinneren hoe de lage tonen op je borstkast afketste. Wat een ongelofelijke ervaring. Dit projecteert mij even lijnrecht terug naar doe avond.

Deze remix heeft veel meer warmte, diepte en dynamiek. Dat hoor je steeds weer maar blijf erg goed met het begin van Learning To Fly of Yet Another Movie. De bass is echt fenomenaal ingemixed.
En dan nog te toetsen van Wright en de loepzuivere gitaar van Gilmour die er echt solo na solo uitvlamt. Ook in 94 stond hij op eenzame hoogte te spelen, met 60.000 fans aan zijn voeten (vooral met CN toen het achterscherm omhoog ging en in een lichtbundel op hem richte en een speelbol langzaam als een lotus uitklapte). Op deze cd is hij wel wat rauwer wat ik persoonlijk beter vind passen. Het begin van Sorrow is echt jaw dropping en scheurt letterlijk door je ziel. In Rotterdam ook, met die flikkerende lasergordijnen.....oei oei wat mooi.....

Geen seconde mis je Roger Waters, toen niet en hier ook niet.

De gedenkwaardige nummers stapelen zich naar geland op maar een paar dan. SOYCD. Sorrow, On Te Turning Way (allemachtig wat een solo aan het einde), Welcome To The Machine, Comfortably Numb (misschien wel de beste uitvoering die ik ken), One Slip en Run Like Hell (nu wel met vuurwerk aan het einde). De begeleidende BR is naast een feest voor het oor ook nog eens een feest voor het oog, al bevat het jammer genoeg niet alle nummers van het concert.

Pulse is inderdaad ook erg goed. Maar dit is toch echt qua geluid beter, rauwer en duisterder.