Pink Floyd - Delicate Sound of Thunder (1988)

Album blijft toch iets bijzonders omdat ik 1988 de tour in de Kuip 2 keer heb gezien. Voor mij destijds de eerste keer dat ik de band (zonder Roger uiteraard) live heb gezien. Een belevenis die me altijd is bijgebleven en aardig wordt weergegeven op dit album. Beetje een geleide herinnering zeg maar. Technisch gezien een prima album. Pulse sla ik echter hoger aan.

Voor mij ook de 1e x in de Kuip. 1988, waar blijft de tijd.
Ik vond het een overweldigende ervaring, net als een jaar later in het Govertpark.
Heb toen natuurlijk de cd en video aangeschaft.

Maar ik had er toen meer mee met nu. Afijn, ik heb mijn mening al neergepent. Komt niet echt meer goed tussen mij en de Floyd zonder Waters. Zover is duidelijk.

Inderdaad ook nog een album waar ik wat mee kan. Moet ik nog op vinyl zien te vinden voor redelijke prijs.

Nooit geweten dat Echoes de opener was tijdens een aantal van de eerste shows van deze tour.

Youtube

Het Govert Zwanenpark bedoelt u wellicht?
Volgens mij was het het Goffertpark. Of zoiets.

Uniek materiaal. Ik meen mij te herinneren dat de band er niet zo tevreden over was.
Het verdween uit de setlijst en Shine On werd de definitieve opener de rest van de tour.

Ik weet het weer !! Het Willy Dobbe plantsoen.

Klopt en dat concert van 19 september onder de titel 'Prism' is volledig en prima van kwaliteit. Ik heb die van 16 september (Echoes by the lake), waarin ook One slip wordt uitgevoerd en een geweldige Echoes.

Nooit begrepen waarom ze One slip niet op Delicate sound... hebben gezet, want dat is mijns inziens een nummer die live super klinkt. Moest lang wennen aan dit live album, maar inmiddels de volle pond gegeven. On the Turning Away en Comfortably Numb zijn magistraal uitgevoerd. Overigens zou Echoes een mooie bonustrack zijn geweest

I.p.v Dogs Of War bijv. Altijd een rampzalig nummer gevonden.
Wat een log gedrocht.

En wat een bedonderde sound. Schunnig gewoon. Voor straf een halfje der af. Dat rijmde. Hoorde u dat?

Inderdaad en ik heb eigenlijk nooit iets gehad met Dogs of War. Dan is dit nummer wel even verfrissender . Vooral het instrumentale stuk is erg lekker.

Met alle respect, maar beide vind ik slecht. One Slip is sowieso de standaard skipper op de zeldzame momenten dat ik AMLOR nog eens aan een draaibeurt waag. Wat is hier wel altijd op heb gemist is Terminal Frost. Over een lekker instrumentaal stuk gesproken dan.

Terminal frost is ook prima. Tja ik ben misschien één van die zeldzame fans die het studioalbum uit '87 heerlijk vind op Dogs of War na (vandaar ook geen volle pond). Op delicate heb ik eigenlijk weinig op aan te merken, behalve dan dat gedrocht en een paar songs die erop hadden moeten staan. Maar de instrumentale stukken op dit en AMLOR zijn sterk.

Wat een mooie avatar Prachtig gewoon. Dat ben ik dus !!

Ik ben heel duidelijk niet van AMLOR. Ook de instrumentale tracks vind ik eigenlijk vrij saai. Lijkt allemaal wat uit de losse pols verzonnen te zijn.
One Slip is nog aardig. Zit tenminste een beetje vaart in. Learning To Fly komt live wel aardig uit de verf en heeft een goeie riff en de juiste spanning.

Maar de klank van dit album vind ik achteraf erg gedateerd. Die mokerslagen op de snaredrum die irritant voor in de mix is gezet. En Gary Wallis, de slagwerker naast Mason, die mij af en toe iets te uitdrukkelijk laat horen wat hij in zijn mars heeft. Meestal ook niet functioneel, want de Floydsongs hebben over het algemeen sobere drumpartijen.

Op P.U.L.S.E vind ik het wat beter in verhouding en is de produktie ook wat soberder.

Ik heb nu de vinylversie opstaan, maar ik hoor toch een behoorlijk delicate sound. Gedateerd? Nee, niet echt. Een goede productie van een erg goed concert. Misschien is er een verschil met de cd master?

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, nee inderdaad, Roger Waters doet hier niet meer mee. Wordt dat erg gemist? Op sommige momenten best wel een beetje, maar zoveel tekst heeft Pink Floyd niet en een basspeler kan live makkelijker vervangen worden dan een geweldige gitarist als David Gilmour. Hij is op dit live dubbelalbum in echte topvorm en dan krijg je ook wat. De ene fraaie solo na de andere vliegt je om de oren. Het levert een opvallend dynamisch Pink Floyd concert op, met zelfs wat aardige improvisaties, zoals het jazzy uitstapje op Money.

Het concert is in het kader van de A Momentary Lapse of Reason tour, dus daar spelen ze ook vier nummers van. Gelukkig Learning To Fly en het ijzersterk uitgevoerde Sorrow. Helaas ook het mindere The Dogs of War en het behoorlijk tenenkrommende On The Turning Away.
Maar verder een ijzersterke setlist, die geweldig uitgevoerd wordt door de overgebleven drie Pink Floyd leden aangevuld met een sterke band. En omdat dit ook nog eens het eerste officiële live album is, is het het beluisteren meer dan waard.

On the turning away vind ik eigenlijk één van de beter nummers op AMLOR. Hier is het ook één van de betere.

Ik vond PULSE enorm gehyped met dat lampje. Je kon geen platenzaak binnenlopen of daar stond weer een rek vol. Deze Delicate was eerder en heeft daardoor bij mij de voorkeur. Tevens een leuke herinnering aan dat Venetie concert wat toen op TV werd uitgezonden.

Inderdaad gigage, zo denk ik er ook over. Heb wel langer moeten wennen aan deze livedoos dan Pulse, maar inmiddels vind ik deze tour vele malen interessanter dan de '90.

Dit live-album van Pink Floyd heeft bij mij een verhaal:

Ik kreeg dit live-dubbel-cd voor het eerst te horen, toen mijn vader in 1991 of 1992 die leende van een (inmiddels overleden) oom van mij. Vanuit de cd's nam hij het over op een cassette-tape, en die heeft een paar keer gedraaid. Daarna verdween de tape in de kast van mijn vader en hoorde ik het niet meer .... .
Totdat ik in het voorjaar van 1996 als nieuwsgierige 13-jarige de tape aantrof. Ik ben de tape ook uit nieuwsgierigheid weer gaan luisteren en vond de nummers daarop zo mooi, dat ik die helemaal ging over-dubben. Op deze manier heb ik ook heel wat nummers van Pink Floyd leren kennen, waaronder 'Shine on you crazy diamond', 'Money', 'Wish you were here' en 'One of these days'. Het hele album 'The Wall' kende ik toen al. Alleen het laatste nummer 'Run like hell' van dit live-album ontbrak toen nog, omdat mijn vaders 100 minuten cassette-tape zoals de mijne 100 minuten cassette-tape dat niet erop kreeg. Maar ja, ik kende wel dat nummer, maar aan de andere kant toch wel jammer.

In 2008 kwam ik als werkende in een kringloopwinkel dat deel uitmaakt van een sociale werkplaats, deze dubbel-cd tegen. Aangezien ik toen al heel wat goede albums van Pink Floyd had, kon ik deze cd niet laten liggen. Ik heb het gekocht, ben het weer gaan luisteren, en vandaag (op 8 september 2015) heb ik dat weer gedaan:
Het blijft een goed album, hoewel ik moet zeggen dat de live-versies van nummers die op het album 'A Momentary lapse of reason' het bij mij goed doen: 'On the turning away' is een van mijn favoriete tracks op het album, en alleen 'Comfortably numb' is mooier gedaan, misschien wel omdat het mijn favoriete top-2000-plaat is. Ook 'Learning to fly', 'Yet another movie', 'One of these days', 'Wish you were here' vind ik de betere live-tracks op dit album, maar 'Another brick in the wall part-2' valt mij een beetje tegen.
Doet er echter niet aan af, dat dit mooie live-album 4 sterren verdient.

opvallend negatieve meningen hier over de songs 'dogs of war' en 'on the turning away'. ik vind juist dat beide songs (en ook learning to fly) héél goed gebracht worden op deze live-cd. Veel beter dan op het (matige) studioalbum AMLOR. Ieder z'n mening maar om 'dogs of war' een gedrocht te noemen ?? ik vind het juist een lekker dreigend/boos nummer wat op animals niet had misstaan.
Us & Them vind ik het beste nummer van dit album en brick 2 het slechtste. Een van de weinige albums waar Waters gemist kan worden.

Dogs Of War is een typische Gilmourblues. In zn soort prima in orde maar je moet er van houden. Dat dan weer wel. Op Animals hoor ik liever de originele Dogs. Waters wordt enkel gemist in Shine On, WYWH, CN en Run Like Hell. Maar Gilmour had inmiddels de credits al naar zich toegetrokken.....

Prima live album van pink floyd. Heb deze op cd in 1988 aangeschaft. Was toen mijn eerste pink floyd album!
Had toe andere muziek ? kale prioriteiten ha.
Later uiteraard meer album van hun gekocht op lp en cd.
Maar deze veel gedraaid, veel nostalgische waarde voor mij!
Mooie set list. Voor mij toen een goede pink floyd instapper. Mooie dubbel cd.als ik hem nog eens voor een mooie prijs op lp tegen kom maar eens aanschaffen. Prachtige uitvoering hierop van comfortably numb mijn favoriete pink floyd nummer, wat een prachtige gitaar ? solo's in de nummer! Heerlijk plaatje.

Via een omweg is dit album vanuit een kringloopwinkel in mijn cd-kast terechtgekomen. En daar staat het vooral stof te vangen naast Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en Animals. Die drie albums draai ik ook te weinig, maar die zou ik toch liever luisteren dan deze.
Het Watersloze werk van Pink Floyd, voor zover ik dat gehoord heb, interesseert me minder dan de nummers uit de jaren '70. Daar komt bij dat ik deze live-uitvoeringen van die eerdere nummers maar weinig vind toevoegen aan de manier waarop ze op de studio-albums staan. Ik krijg de indruk dat de band probeerde die nummers grotendeels te laten klinken zoals de opgenomen zijn. Tot slot krijg ik nergens het idee dat ik naar een liveconcert zit te luisteren. De muziek klinkt te gepolijst, er is nauwelijks geluid van het publiek te horen, er is geen interactie tussen band en publiek. Als dit album live in de studio was geweest, met hier en daar wat gejuich ertussendoor geplakt, dan had ik het ook geloofd.

Interactie tussen Pink Floyd en publiek is er nooit echt geweest.
Gilmour is sowieso vrij zakelijk en wat afstandelijk.
Het is een wat kille peformance die nogal opgepompt klinkt.
Dit was een soort van gewoonte in deze periode.
Een uitgebreide band er bij om het vooral grotesk te laten klinken.
Dire Straits had daar tijdens hun laatste tour ook een handje van.
Ik vind het ook geen fijne sound wat Floyd hier neerzet.

2x live gezien in de Kuip en Nijmegen. Was een onvergetelijke ervaring.

CD 1 is vooral gefocust op A Momentary Lapse of Reason en laat ik dat net het minste Pink Floyd-album vinden. Met name de miskleun genaamd The Dogs of War hadden ze beter achterwege gelaten.
CD 2 bevat gelukkig wel enkel prima songmateriaal (nog uit de Waters-periode) en vind ik daarom een stuk beter.
Er wordt vakkundig gemusiceerd maar het geluid komt mij toch wat klinisch en zelfs een tikkeltje steriel over. Op dat gebied is PULSE, het volgende live-album wel beter.

P.U.L.S.E is prettiger om naar te luisteren - en dan met name de warmere drumsound.

Alsook de songkeuze.