Todd La Torre - Rejoice in the Suffering (2021)

De huidige Queensryche en voormalig Crimson Glory zanger Todd LA Torre komt met een soloplaat op de proppen.

Het voorproefje Vanguards of the Dawn Wall laat alvast horen dat La Torre extra stevig gaat uitpakken. Ik vind het wel een sterke track. Het thrasht er behoorlijk op los en zinspeelt niet op gemakkelijke refreintjes. Het herinnert aan Agent Steel ten tijde van Order Of The Illuminati. Gek genoeg klinkt La Torre ook als Bruce Hall. Ik vraag me af of die man wel een eigen stem heeft.

Wat me wel tegenstaat is de irritante productie. Je mag niet oordelen op basis van YT voorproefjes maar dit riekt naar een goedkope en generieke digitale productie waar al het karakter zorgvuldig uit weggeslagen is.

Het budget is waarschijnlijk voor een overgroot gedeelte gebruikt voor de eerste clip... man, man, man. Armoe troef.

Het nummer zelf is best wel goed trouwens, niet wereldschokkend maar het luistert lekker weg.

Qua productie heeft het veel weg van de solo platen van Chris Caffery.

Tweede voorsmaakje: Todd La Torre (Queensrÿche) "Crossroads to Insanity" Official Video - YouTube.

Mooie song, vreselijke mix.

Pre-order is vandaag binnengekomen, samen met het Soulbender zijproject van Michael Wilton. Ik ben benieuwd. Heb het besteld voor de verzameling, maar 'Crossroads to Insanity' klinkt toch wel erg goed.

Na een eerste rondje viel vooral het nummer Apology me positief op. Lekker nummer inclusief een korte grunt. Ik had mijn aandacht er niet helemaal bij dus ik moet er morgen nog een aandachtiger naar luisteren. Wel een echte metalplaat heeft hij gemaakt.

Vrij stevig album is het geworden. Had dit niet direct van Todd La Torre verwacht, maar ik vind het wel leuk dat hij hier een ander pad bewandeld dan bij Queensryche. Wel valt daardoor op hoe zeer hij hier anders klinkt. Naast zijn interpretatie van Geoff Tate horen we ook interpretaties van Rob Halford en Bobby Blitz. Ook wordt er ergens nog gegrunt. Je begint je af te vragen hoe zeer de beste man het erom doet om als andere zangers te klinken, maar eerlijk is eerlijk; hij beheerst al deze zangstijlen wel volledig en wisselt ze af alsof het niets is. Misschien wordt hij bij Queensryche wel in een kader geplaatst, terwijl hij hier volledig kan uitpakken. De songs zijn stevig en thrashy en wat mij betreft over het algemeen vrij sterk. 'Pretenders' en 'Darkened Majesty' zijn overwegend mijn favorieten, maar ook 'Crossroads to Insanity' pakt lekker uit.

Op voorhand leek me dit een interessante release, maar na beluistering valt dit album me flink tegen. De nummers zijn weinig opzienbarend en de eendimensionale productie draagt niet bij aan het luisterplezier. Todd La Torre zingt prima en neemt wat meer ruimte om de Geoff Tate-imitatie achterwege te laten. Dat resulteert erin dat hij wat vaker als Bruce Dickinson en Rob Halford klinkt.

Hoewel de beste man een vrij veelzijdig stemgeluid kan etaleren en de powermetal vrij redelijk is kan het mij maar weinig bekoren. Halford steek je niet naar de kroon met alle gilletjes. Als de man wat lager gaat zingen vind ik het geheel al wat aardiger klinken, dat zijn stem hier en daar lijkt op die van Geoff Tate vind ik trouwens geen probleem. De productie is echter wel weer typisch dichtgesmeerd en dat maakt het luistergenot er niet groter op. Afsluiter Apology maakt nog het meeste indruk op mij, traag, fijn gezongen en details die opvallen, voor het overige best degelijk maar niet zeker niet bijzonder.

Geen beroerde plaat maar voor mij net even teveel standaard Halford achtige nummers terwijl het bij mij juist de melodieuzere nummers (Crossroads to Insanity, Apology, Vexed) zijn die eruit springen. Darkened Majesty is wat dat betreft een goede mix. Beginnend als een typisch Halford/Fight nummer en eindigend als een Queensryche nummer. Het einde bevalt me ook hier beter.

Sterk solowerk van Queensrÿche-zanger La Torre, die hier een stuk steviger uit de hoek komt. De felle, enigzins retro metal klinkt als een energieke kruising tussen Annihilator en Fight, met zanglijnen die herhaaldelijk richting Rob Halford, Bruce Dickinson en (uiteraard) Geoff Tate neigen. Het overwegend lekker uptempo songmateriaal steekt over de hele linie goed in elkaar en zelfs de powerballads zijn best oké, alhoewel alles door de wat kale en vlakke produktie op gegeven moment wel op elkaar gaat lijken. Neemt niet weg dat het album de volle speelduur de aandacht vast weet te houden. Vooral het gitaarwerk is heerlijk vet.

Generieke heavy/ power metal. Dat is wat ik hoor in deze eerste solo plaat van Todd La Torre. Werkelijk nergens onderscheid zich dit van de grote grijze middelmaat. De afstandelijke, vrij digitaal klinkende productie helpt ook niet mee. Nu was ik sowieso al geen groot fan van La Torre, dus mijn verwachtingen waren al niet al te hoog gespannen. Maar sinds de reacties overwegend positief zijn, had ik toch enige hoop dat mij dit zou gaan bevallen. Helaas.

Afgezien van de vreselijke productie vind ik het een hele behoorlijke plaat geworden. Niet zelden moet ik denken aan Agent Steel ten tijde van Order Of The Illuminati. Beetje speedy en een beetje thrashy. Noch opzienbarend en noch een straf. Maar eigenlijk kan dat alleen in combinatie met een brak geluid pas echt goed werken.

Het is geen superalbum. Ik ben vooral niet onder de indruk van het titelnummer en Dogmata.

Prima plaat en dit bevalt me veel beter dan de laatste CD's van Queensryche. Wel een erg hoog 'Fight' gehalte. Daar moet je wel voor in de stemming zijn.
De semi ballad 'Crossroads to Insanity' is een werelds nummer.