Junkie XL - Saturday Teenage Kick (1997)

Indertijd praktisch grijs gedraaid, maar nu kan ik er bijna niet meer naar luisteren. Aan de stem van Rudeboy stoorde ik me vroeger niet, maar in combinatie met de muziek die toch al vrij schel en fel is geproduceerd gaat hij me hier nu wel tegenstaan, en hoe ik de overeenkomsten met de Chemicals over het hoofd heb kunnen zien is mij nu ook een raadsel (of ze waren me wel opgevallen maar hinderden me verder niet). Nog steeds heb ik bewondering voor de inventiviteit waarmee Tom Holkenborg dit album heeft gemaakt, en het straalt ook wel een bepaalde energie uit, maar ik mis hier toch de verfijning en het plezier van bijvoorbeeld het voornoemde chemische duo. Zoals gezegd was ik in 1997 laaiend enthousiast, maar nu werkt deze plaat alleen nog maar vermoeiend.
        Overigens staat op de tracklisting hierboven dat het laatste nummer 8:03 duurt (vermoedelijk direct van het CD-hoesje overgenomen), maar op mijn eigen (en wellicht op èlke) CD gaat het nummer daarna nog een kleine tien minuten door, eerst volgens vertrouwd big-beat-recept, de laatste minuten meer trippy met geluidseffecten en verdwaalde blazers.