Mick Abrahams - Mick's Back (1996)

Uiterst sympathieke no-nonsense bluesrockplaat, waar Mick laat zien wat hij het beste kan, goed gitaarspelen. Zijn stem is ook wel aangenaam. De plaat bestaat voor een groot deel uit eigen composities, die ik wat vind lijken op Stevie Ray Vaughan maar vooral ook Pat Travers.

Productioneel valt er wel wat af te dingen op de plaat. Het klinkt wat steriel en zowel de drums als de toetsen klinken zielloos en digitaal. Daardoor vlamt het nergens echt. Ook niet op de meer uptempo songs, die worden opgeleukt door blazers. Het gitaarwerk is wel erg om van te smullen. Uiteindelijk gewoon een lekkere, zomerse bluesrockplaat.

Het derde album dat Mick Abrahams in 1996 deed verschijnen, na eentje met Blodwyn Pig én het akoestische "One" met Jethro Tulls Ian Anderson als assistent.

Op Mick's Back maakt hij blijkens het cd-boekje (tekst van Colin Hodgkinson, onder andere ex-Whitesnake), gebruik van de diensten van de mij onbekende Norman Beaker Band.
Anders dan het vorige bericht vind ik de productie niet steriel, wel transparant en ontspannen. Tegelijkertijd is dit vooral een album voor bluespuristen, wat ik niet ben. Het zit goed in elkaar, van zang en gitaarspel tot (hoera!) blazers voor extra variatie, tegelijkertijd is dit blues binnen de lijnen. Acht van de dertien nummers zijn covers. Daarbij ook van Bobby Bland Ain't No Love in the Heart of the City, mij bekend van Whitesnake.

Aanbevolen voor hen die houden van het blueswerk van Gary Moore en Bernie Marsden, ik mis echter opwinding. Mensen met meer blues in de ziel dan ik, mogen dat als een aanbeveling opvatten.
Zijn volgende album verscheen twee jaar later: het live opgenomen This Is!, een eigen-beheer-remake van zijn album met Jethro Tull, hun debuutplaat.