Mick Abrahams - "One" (1996)

De jaren '90 van de vorige eeuw. Gitarist Mick Abrahams mag zich na twintig jaar luwte in nieuwe belangstelling verheugen, mede dankzij enthousiaste steun van liefhebbers van Jethro Tull, waar hij de snarenplukker van dienst was op hun debuut uit 1968.
Jethro Tull bood te weinig ruimte voor de blues - en jazz- die hij wilde spelen en dus verliet hij die groep. Op "One" uit 1996 wordt hij vergezeld door zijn voormalige chef bij die groep, Ian Anderson. Die houdt van zowel Bach als akoestische blues, maar de laatste stijl was nooit een optie voor Jethro Tull. Als Mick Abrahams een album vol akoestische (country)blues overweegt en Anderson vraagt hem te assisteren, zegt de laatste dus geen 'nee'.

Anderson onthoudt zich daarbij van zang en beperkt zich tot bescheiden bijdragen op mondharmonica, mandoline en op het laatste nummer dwarsfluit. De hoofdrol is daardoor voor Mick Abrahams, die zingt met licht-hese stem en virtuoos diverse bluesstijlen op de akoestische gitaar etaleert. Dit met een combinatie van eigen werk en covers van onder meer Arlo Guthrie, Chuck Berry en Huddie Leadbetter.
Enkele hoogtepunten: opener Driftin' Blues opent kalm met mondharmonica als toegevoegd sausje, Mystery Train bevat juist pittig gitaarwerk en toch heel anders dan de luide versie die ik ken van UFO; het instrumentale Gnatz is vriendelijk, Abrahams tokkelt zijn lenige stijl in optima forma; gospelblues in Jesus on the Mainline; Saunton Strut is weer zo'n instrumentaal pareltje; Billy the Kid verhaalt over de kindmisdadiger en combineert slidegitaar met mandoline; Old Mother Nicotine herinnert door de dwarsfluit nog het sterkst aan Jethro Tull, maar is blues pur sang, zeker als deze wordt vervangen door mondharmonica: "She's a mean mean mistress".
Label A New Day voegde enkele bonustracks van collega's toe, te weten Jackie Lynton, de King Earl Boogie Band en Paul King. Blues maakte zijn zoveelste opleving mee.

Dat Abrahams inmiddels vooral voor de lol speelde, bewijst de frequentie waarop zijn albums verschenen. Na een paar jaar stilte bracht hij in 1996 maar liefst drie albums uit: naast dit "One" was er met Blodwyn Pig Pig in the Middle en solo met band het elektrische Mick's Back. Daar zit geen marketingconcept achter, dit is een liefhebber en een gevoelsmens.