Rufus Wainwright - Want, One (2003)

”Want, One” en ”Want, Two” is mijn kennismaking met Rufus Wainwright. Uiteraard al veel van de man gelezen, maar qua muziek zijn deze twee albums het eerste wat ik tot me neem. Van de berichten hier had ik begrepen dat deze beide albums oorspronkelijk als dubbelaar waren bedoeld. Dat begrijp ik goed, want muzikaal liggen ze in elkaars verlengde. En muzikaal gezien bevallen ”Want, One” en ”Want, Two” me best goed. Wellicht iets wat te bombastisch of kitch zo nu en dan, maar mooie arrangementen en rijke instrumentatie. Het is alleen de stem van Rufus Wainwright die ik gewoon niet zo mooi vind. Te ijl en ook te monotoon na verloop van tijd. De emotie in zijn stem is daarentegen weer overtuigend, want Wainwright spaart zichzelf en zijn omgeving niet in de indringende teksten. Muzikaal gezien vind ik ”Want, One” en ”Want, Two” prima albums, maar ik neem ze tot me in mate gezien mijn mindere affiniteit met de vocalen van Wainwright.

Wat een album! Nadat de band Vast Countenance het nummer "14th Street" vorige week coverde heb ik de zanger gevraagd van welk album dat nummerkwam. Ik kende de muziek van Rufus Wainwright nog niet, maar herkende wel zijn stijl.

Dat nummer staat op "Want, one". Er is ook een "Want, two".
Hij raadde me aan met die twee albums te beginnen als ik meer van Rufus Wainwright wilde leren kennen.
De volgende middag "Want, one" opgezet. Aanvankelijk vond ik het wel wat vaag hoor, met een zeer gelaagde productie die vooral in het tweede nummer niet overal netjes volgens de harmonieleer leek te zijn.
Na de tweede luisterbeurt laat het me niet meer los. Wat klinkt dit anno 2016 nog ontzettend fris en relevant! Misschien wel iets te netjes voor mijn smaak, maar niet storend. Ik denk dat Sufjan Stevens zich ook ontzettend heeft laten inspireren door Rufus Wainwright wat betreft productie...

Volgende week ga ik verder met "Want, two"!

Die ik nog veel sterker vind dan Want, one. Ook Release the Stars en Poses winnen het van dit album dat ik al zo sterk vind.

Blijkbaar heb ik problemen als Rufus Wainwright zichzelf achter de piano begeleidt.
Op Want Two was dat de Art Teacher hier op Want One is dat Pretty Things; vind het
helaas zijn slechtste nummers.
Met zijn stem heb ik nu totaal geen moeite meer mee.
Poses heb ik inmiddels ook aangeschaft.

Want One is toch wel degene die je want van Rufus Wainwright..ongelooflijk meesterwerk!
Luister naar Go or go ahead..beter wordt het niet..wat een nummer! luister zelf maar..

Ik hou van Beautiful Child. Vind het een hele krachtige song.