Rufus Wainwright - Want, One (2003)

Zeer mooie cd die als het goed is dit jaar een vervolg krijgt in de vorm van een deel 2. Ben benieuwd.
Jammer dat deze zanger in Nederland toch wat ondergewaardeerd is.

En dat tweede deel komt er dan eindelijk binnenkort aan ! Precies een jaar na Want, one.
Eigenlijk had dit een dubbelaar moeten worden, maar daar werkte de platenmaatschappij niet aan mee helaas. Jammer dat het tweede deel dan toch zo lang op zich heeft laten wachten.

net het uur van de wolf gezien met als onderwerp Rufus Wainright, ik ken de artiest niet echt, maar hij maakte wel indruk op me, vanwege zijn kwetsbare manier van liedjes maken en ook zijn dramatische drugs verleden. Het nummer Dinner At Eight werd er speciaal uitgelicht, prachtig prachtig, ga zeker meer van deze man beluisteren

De documentaire heeft mijn interesse in de man alleen maar nog groter gemaakt. Duidelijk één van de originelere artiesten van deze tijd (samen met bv Antony & the Johnsons). En dat mag bijzonder genoemd worden heden ten dage met bandjes die duidelijk zijn geinspireerd door anderen

@twin: als jij Jeff Buckley zo hoog hebt staan, moet jij dit haast wel goed vinden. Let wel op dat dit album af en toe erg bombastisch is. Ik zelf geef meer de voorkeur aan Want, two en Poses.

Nou, "Poses" viel me een tikje tegen na het prettig lichtvoetige debuut van Wainwright (ik durf nog wel 'ns "Millbrook" te neuriën wanneer ik in een pseudo-vrolijke bui verkeer).

Ja, "Poses" heeft naar mijn gevoel van die eigentijdse arrangementen en daar ben ik niet zo tuk op. Dat debuut van Wainwright had iets ongeforceerd weelderigs, vond ik. "Poses" ontbeert iets ... nummers (behalve "Grey Gardens", dat werkelijk een ramkraak op je popgeheugen pleegt ). Er bleef bitter weinig van "Poses" hangen bij mij ...

En dat was ook mijn probleem met de documentaire: er werd zo verdomd geouwehoerd over niet-muziek gerelateerde zaken. Eerlijk is eerlijk: ik ben een tikje bang van het soort muziek dat Wainwright uitstrijkt over z'n laatste langspelers. Het is allemaal zo schaamteloos open.

Muzikaal hult het zich niet achter ironie of intelligente "truukjes" die in het gros van de gevallen slechts een berookt bordeaux gordijntje zijn waarachter zich de gevoelens van de koningin-mier schuilhouden. Géén dus . Zijn muziek is té veel voor mij, vrees ik

Hetzelfde heb ik voor met Anthony, ik krijg er geen voeling mee.

Misschien heeft het iets te maken met het gegeven dat beiden onbekend zijn met het sarcasme of cynisme waar menig musicerende manmens zich gretig met injecteert

Ben jij waarschijnlijk ook iets te veel manmens
Ik heb daar geen last van

Maar dat weten we toch ook van Zachary, hij moet het meer hebben van de ironie van een Morrisey of een Jarvis Cocker.. dat laat ie vaak genoeg merken natuurlijk

Ik zal me zeker erin gaan verdiepen, alleen dat folk kantje van Rufus trek ik niet zo

Nu ik veel nummers van dit album live heb gezien moet ik constateren dat er absoluut een halve ster bij moet en dat ik deze cd ook een plekje moet geven in mijn top 10 over 2003.

Want one & two zijn nu ook verkrijgbaar als één dubbelaar.
Op Want one zijn de tracks Es Mus Sein en Velvet Curtain toegevoegd als bonus en op Want two zijn dat de Leonard Cohen-cover Chelsea Hotel No.2 en In with the Ladies.

Zit nu dit album te beluisteren. Klinkt weer erg veelbelovend. Ook meer toegangelijker dan Poses vind ik zelf. 14th Street en Dinner at Eight zijn erg lekker na een eerste luisterbeurt.

Goed bezig musicfriek

Brr wat heeft deze man toch een vreselijk irritante zeur stem. Muzikaal gezien hier en daar best interessant. Geen simpele pop liedjes, daar kun je deze man niet van beschuldigen. Vrij originele muziek zelfs, maar mij ook wel wat te bombastisch en klef zelfs hier en daar. Ik geef hem 3 sterren vanwege de muziek die zo nu en dan best goed/mooi te noemen is.

Tsja, daar ben ik het helemaal mee eens.
Zelf heb iik want,two en idd de liedjes zitten absoluut goed in elkaar, maar die zeikstem,brrrrr.

Flamboyant en dandy-achtig. Nichterig en schaamteloos openhartig. Goh, die Wainwright is een open boek lijkt het wel. Ook over zijn drugs-problemen (in die tijd) was hij heel eerlijk. Niet iets om misschien trots op te zijn, maar het toont aan dat deze man op zijn zachtst gezegd een bevlogen leven aan het leiden is. Als dat leven albums als het tweeluik Want weet op te leveren hoop ik dat hij nog even zo doorgaat.
Want was oorspronkelijk bedoeld als dubbelaar alleen zag de platenmaatschappij daar van af. Dat platenmaatschappijen vervelende op geld beluste geldwolven zijn weten we allemaal wel want toen bleek dat beide albums succesvol waren werd er alsnog een dubbelaar van gemaakt met, ja hoor daar zijn ze weer, de fans-uitmelk-bonustracks. Een smet helaas.
Gelukkig vond ik het nodig om dit album al bij release aan te schaffen en dan praten we gewoon over Want, one.

Met zacht geneurie lokt Rufus ons zijn magische sprookjewereld binnen. Oh What A World. Ridder Wainwright zal ons beschermen tegen alle kwaad dat ons misschien zal gaan bedreigen de komende minuten. Dat hij lef heeft toont hij door op subtiele wijze de Bolero door het nummer te weven. Hoe gedurfd! Hoe indrukwekkend! Alles trekt hij uit de kast om ons te verbazen en ons verdwaasd achter te laten. Ook live blijkt dit nummer overeind te blijven staan. Als je dat voor elkaar krijgt mag je jezelf wat mij betreft groots noemen.
I Don't Know What It Is zingt ridder Wainwright met snerpende stem en neemt ons dieper zijn wondere wereld in. Het orkest zorgt voor een hoop pathos. Groot, groter grootst moet hij gedacht hebben. Overbluf de vijand en maak vrienden. Ik sluit me aan en geef me over aan deze ridder.
Vicious World doet het iets rustiger aan maar valt op door de koortjes. Alsof de elfjes in dit toverbos je persoonlijk komen toezingen vanuit hun hoge bomen. Vriendelijkheid alom en je voelt je onmiddelijk thuis.
Maar ridder Wainwright gaat in galop voort en je kunt niet blijven hangen wil je echt niet hopeloos gaan verdwalen. Movies Of Myself is ook wat meer basic rock song. Wel een rock song die opgesiert wordt door hemelse vocalen en samenzang.
Puurheid is ook iets wat hoog in het vaandel staat. Op Pretty Things laat Rufus horen dat er niet veel meer nodig is dan een piano. Klein en eenvoudig: ook dat is een stijl die beheerst wordt tot in de kleine puntjes.
Met Go Or Go Ahead verzorgt hij een enorm sterk nummer op dit album. Alles trekt hij weer uit de kast en hij doet dat door rustig aan te beginnen en langzaam aan de boel op te bouwen en uit te laten groeien tot een extravagant en groots nummer. Ik had het al over de openheid over zijn drugsverslaving. In dit nummer zingt hij er over. Magistraal nummer!
Grappig is My Phone's On Vibrate For You met als begeleiding wat getokkel, engelenkoortjes en fluit.
'My phone's on vibrate for you
Electroclash is karaoke too
I tried to dance Britney Spears
I guess I'm getting on in years'
14th Street laat ons de swingende popkant horen. Lekker dwepen met het koor en laat Wainwright maar lekker tergen met dat zeikerige toontje! Heerlijk, de schwung komt er weer helemaal in en laat horen dat dit album alle kanten op gaat.
Natasha is dan weer een heel stuk kleiner gehouden. Lief en charmant en gewoon bloedmooi.
Harvester Of Hearts laat de jazzy kant horen en klinkt prima. Zelf heb ik er ietsje minder mee, niet slecht maar misschien wel zorgend voor dat halfje minder zijn van die volle 5*.
Beautiful Child daarentegen is enorm pakkend en zwiert ons het hele sprookjesbos door. Blijheid alom. Ik word hier uitermate vrolijk van.
Want is een gevoelig pareltje. Door alle grootsheid zou je haast geneigd zijn om dit soort nummers wat over het hoofd te zien. Onterecht, want het is een niet te missen nummer. Het schreeuwt wat minder om de aandacht en dan is het oppassen geblazen dat je de schoonheid hiervan niet uit het oog verliest.
11:11 is ook wat bescheidener van opzet, maar na meerdere draaibeurten ontvouwt zich hier iets heel moois. Genieten van de kleine dingen blijkt maar weer eens zeer belangrijk.
Dinner At Eight is gericht aan pa. Martha had het al over Bloody Motherfucker Asshole en Rufus gebruikt o.a. de volgende regels:
'But 'til then no, Daddy, don't be surprised
If I wanna see the tears in your eyes
Then I know it had to be long ago
Actually in the drifting white snow
You loved me
No matter how strong
I'm gonna take you down
With one little stone
I'm gonna break you down
And see what you're worth
What you're really worth to me'
Een muzikale familie dat zeker, maar je vraagt je af hoe het er aan toe is gegaan. Pijnlijk en zeer openhartig. Dit alles verpakt in een ijzersterk nummer.
Daar raak je toch wel even stil van.

Want, one is een meesterwerkje die het net niet haalde bij voorganger Poses, maar die ook wel veel tijd nodig had om te komen waar het nu is bij mij.
Want, two wist me gelijk al te verpletteren (net als de nieuwste Release the Stars).
Het mag geen twijfel heten dat Rufus Wainwright momenteel tot mijn favoriete artiesten behoort en ik hoop dat nog wat jaartjes te mogen blijven zeggen.

meesterwerk tout court , de zang van een engel ,meesterlijk mooi , beste cd van' t jaar

wat een nachtegaal ,

Hmm, hoewel ik Release the Stars en Want, two geniaal vind, kom ik hier een stuk moeilijker doorheen. Ik ga hem zeker nog meer kansen geven. En het kwartje zal nog wel vallen, hoop ik.

Geef het niet op. Er zijn nog steeds een paar nummers op deze cd die me minder aanspreken, zoals 'Want' (beetje te onopvallend wellicht), maar nummer als 'I Don't know what it is', 'Go or Go Ahead' en 'Dinner at Eight' zijn echt zulke meesterwerken...

Geef het niet op. Er zijn nog steeds een paar nummers op deze cd die me minder aanspreken, zoals 'Want' (beetje te onopvallend wellicht), maar nummer als 'I Don't know what it is', 'Go or Go Ahead' en 'Dinner at Eight' zijn echt zulke meesterwerken...

Ik geef het zeker niet op. Alleen er was moeilijker doorheen te komen dan die andere twee die ik noemde.
Ik weet zeker dat ik dit album ook een pareltje ga vinden.

goed album! vooral Go Or Go Ahead zoooo mooi!

Toch begin ik met een 3,5*-je.
Het weet me nog steeds niet helemaal te pakken als Want, two en Release the Stars.
Nummers als Go or Go Ahead, 14th Street en Dinner at eight zijn wonderschoon.
Toch geef ik de hoop nog niet op en ik blijf hopen dat ie mooier wordt.

Dit album was toch een tijdlang het ondergeschoven kindje van de familie. Ik had hem als laatste ontvangen en met name Poses draaide ik toen wel erg vaak. Echter vanzelf kwam hij aan de beurt en het blijkt weer een echt groeibriljantje te zijn. Hij mag aanschuiven bij de 5 sterrenclub waar hij gezelschap heeft van Poses en Release the Stars.

Het is echt onbeschrijfelijk wat een gevoel deze man heeft voor melodie, timing en het toepassen van de juiste instrumentatie op de juiste plaats (daar zal vast een naam voor zijn).

14 tracks staan erop en er is geen matige bij. Zelfs het "vullertje" Vibrate is prachtig. Natuurlijk zijn er nummers die zelfs bij deze onnoemelijk hoge standaard nog ietsje hoger scoren. Go or Go Ahead wordt vaak genoemd als favoriete track en dat lijkt me volstrekt terecht. Wat bouwt deze track met een fantastische melodie naar een heerlijk crescendo. Puur genieten geblazen.

Net zo goed zijn de mooie ballad Want, het swingende 14th Street en het erg lieve Natasha. Maar net boven alle andere nummers bevindt zich de opener Oh What a World. Het gebruik van de Bolero is hier inderdaad uiterst geslaagd. Het grote verschil met vele andere gebruikers van andermans "samples" is dat het nummer zonder het gebruik van de Bolero ook prima overeind blijft in plaats van dat de "sample" het enige hoogtepunt van het nummer is.

Ik heb op dit moment Poses in mijn persoonlijke top 10 staan, maar ik zou hem zo voor deze kunnen inwisselen. Zo goed is dit album.

Want, Two... Het was het laatste album uit het tweeluik ''Want'' met als voorganger Want, One. Ik was helemaal verkocht van Want, Two toen ik dit plaatje voor het eerst hoorde. Eigenlijk was het Hallelujah, de cover van Leonard Cohen's nummer, waarmee het allemaal begon. Zijn stemgebruik is werkelijk prachtig en het is dan ook door de jaren heen de stempel op zijn naam geworden. Velen vinden het prachtig, voor andere komt het zeikerig over. Ik hoor bij ''die velen'' die helemaal weg zijn van zijn stem. Met Want, Two liet de Amerikaanse singer/songwriter Rufus Wainwright een plaatje horen die zich afzette tegen de hedendaagse muziekcultuur. Het eindproduct is een prachtig album waarop we getuige zijn van een aparte manier van nummers schrijven. Zijn nummers zijn episch, met veel muzikale bombast versterkt door meestal een heel orkest. Het geheel klinkt prachtig en zweverig en is gedreven door Wainwright's wondermooie stem. Mijn pret kon niet meer op toen Wainwright zijn vijfde studioalbum Release The Stars een paar maanden geleden uitbracht. Misschien had ik er te veel van verwacht... Het album kon niet mijn hoge verwachtingen waarmaken en Release The Stars wist maar matig te overtuigen. Het album is verre van slecht, maar kan ook zeker weer niet tippen aan het in mijn ogen geweldige Want, Two -album. Het album bevat zeker ook prachtige hoogstandjes als Do I Disappoint You en de nog mooiere pianoballade, en tevens single van het album, Going To A Town. Naar mijn mening is Release The Stars net iets té bombastisch geworden, iets te hevig. Bijna metal voor klassieke muziekliefhebbers. Misschien een overdreven vergelijking, maar zo kijk ik er tegen aan. Ik greep terug naar Want, Two, sterk overwegend om Want, One ook in huis te halen. Toen ik deze Want, One laatst in de winkel zag liggen voor een maatschappelijk prijsje heb ik het dan ook meteen gekocht. Want, One grijpt gelukkig weer terug naar haar opvolger (eigenlijk andersom dus) met het voorschotelen van uiterst lekkere nummers. De bombast is weer teruggedrongen tot een aangenaam niveau en het neuriegehalte juist weer verhoogd. Geef mij volgende keer maar een Want, Three!

Want, One is bijna net zo sterk te noemen als Want, Two naar mijn mening. Wainwright blijft in dezelfde stijl voortboorduren, terwijl Release The Stars toch enigszins afwijkt van het tweeluik - in negatieve zin. Hoewel ik Release The Stars toch een dikke 4* heb gegeven, ga ik voor Want, One ook over deze streep. Welliswaar is dit album beter, maar voordat ik dit album hoger ga geven moet het zich nog iets langer in mijn cd-speler bevinden. Dan zal ik een 4,5* overwegen, want dit album is zeker niet te missen in je collectie!

Zo af en toe draai ik deze plaat even wat minder maar vroeger of later zet ik 'm weer op en laat me opnieuw overdonderen. Wat een verzameling prachtige nummers en wat een stem. Favorieten: 14th Street, 11:11, Go or Go Ahead, Beautiful Child en Vibrate (willekeurige volgorde). Geen 5 sterren, vind bijv Vicious World en Movies of Myself net iets minder. Rufus is en blijft voor mij een van de meest originele, muzikale en sprankelende artiesten van dit moment. Live ook erg aanbevolen!

Ik moet de hele CD nog maar een kans geven, maar alvast iets over Go or Go Ahead: een van de beste popnummers van de laatste 6 jaar...Deed me erg aan Radiohead denken.

De eerste plaat van Rufus die me echt goed bevalt. Go or Go Ahead is werkelijk een fenomenaal nummer.

Ik ben er niet aan toe gekomen een gans album van Rufus Wainwright te beluisteren maar omdat hij op MuMe hoog wordt gewaardeerd was ik toch benieuwd naar een album van hem.
De nasale hoge stem doet mij aan Tom Yorke denken, Rufus Wainwright zingt wel erg zuiver, zó zuiver dat het mij ook wat monotoon in de oren klinkt. Maar dat hij een klassezanger is moet ik wel vaststellen.
Ook zijn songs vind ik goed opgebouwd, melodieus, inventief en weelderig gearrangeerd maar soms wat te bombastisch. Go or Go Ahead vind ik wel eer parel van een song, eigenlijk vind ik geen enkel nummer ondermaats. In de toekomst zal ik nog meer albums van hem beluisteren.

Lange tijd had ik een liefde/haat-verhouding met Rufus Wainwright, zonder dat ik juist kon duiden waar het aan lag. Een recent (uitmuntend) optreden dat ik van hem zag - volstrekt solo - en deze matige Want One maken vooral duidelijk dat het niet zozeer aan zijn stem ligt. Misschien wel integendeel.

Die stem komt op z'n platen niet echt tot z'n recht omdat ze voortdurend strijd moet leveren met een zee aan drukke arrangementen. Dat is op deze Want One nog meer uitgesproken dan op z'n twee voorgangers - de productie klinkt ook erg vlak, je hoort weinig contrasten - en dat maakt deze cd gelijk de slechtste van de drie. Voeg daarbij een aantal regelrechte missers (5,11 en 14) en te veel compositorische middelmaat en je hebt het recept voor een onafwendbare miskleun.

Een lange tijd geleden heb ik deze cd aangeschaft, maar ik heb nog niet de tijd gehad om het aan een diepgravende luisterbeurt te onderwerpen. Afgelopen week is het er toch eindelijk van gekomen.

Tsja, wat vind ik van deze. bijna een uur lange, popplaat. Op zich mag ik Wainwright zijn stijltje wel. Brede orkestrale begeleiding, die desondanks eerder warm en toegankelijk aanvoelt, dan groots en bombastisch. In die zin doet hij me wel eens aan een iets ingetogenere Sufjan Stevens denken.

Tekstueel is deze Canadese songwriter, zoals hier ook eerder opgemerkt, bijzonder openhartig. Dat levert soms indrukwekkende momenten op. Afsluiter Dinner at Eight is hierin een pijnlijk mooi voorbeeld. Heftig hoe Rufus uitweidt over de ruzie met zijn vader.

Toch ben ik niet onverdeeld positief. Niet elk nummer vind ik even goed. Dit is een CD waar ik soms dankbaar van de skipknop gebruik maak. Daarnaast klinkt de stem van Wainwright nog wel eens een beetje nasaal.

Concluderend rechtvaardigen de onderstaande gedachten een verhoging van een halfje. Prima album. 4*