Kula Shaker - Strangefolk (2007)

Welkom terug Kula Shaker, ik heb jullie gemist. Leuk geprobeerd met andere bandjes maar nooit meer die heerlijke psychedelische, oosterse sferen.... dat kon niet he.
Wat waren jullie live toch leuk om mee te maken en wat draaide ik jullie cd's graag (doe ik nog steeds.............Tattva blijft hemels).

Op Out On The Highway rocken jullie weer als vanouds. Alle Kula Shaker-ingrediënten zijn weer aanwezig, het klinkt goed en vooral erg vertrouwd. Dat is nog eens fijn thuiskomen.
Second Sight komt wat traag op gang, maar zodra ik de hemelse koortjes hoor en jullie vette orgelgeluid ben ik wederom tevreden. En die oosterse jaren '60 dingen? Ja, wederom aanwezig. *Thumbs up*.
Hetzelfde vette orgel opent Die For Love en een slepend ritme inclusief jankende gitaar doet de rest. We horen niks nieuws maar daar stonden jullie ook niet bekend om, maar als je het goed doet dan heb ik er niet zo veel moeite mee. Wederom een stevig nummer.
Great Dictator (Of The Free World) stampt goed door. Rollende drums en wat meer rock and roll. Maar dan die heerlijke koortjes: waan je terug in de roerige jaren '60. Wierookje erbij, misschien een jointje: komt helemaal goed zo. Happy happy, joy joy...........
Strangefolk kent een mooi gesproken tekst onder begeleiding van Indiase klanken. Wie is deze dame? We zullen het wel snel genoeg horen en dan doe ik daar alsnog verslag van bij dit album. Komt goed. Het mag dan wel een tussendoortje zijn: het werkt in elk geval sfeerverhogend.
Song Of Love / Narayana begint een beetje mysterieus alsof we al in hogere sferen verkeren. Het nummer zelf ademt een prima groove en retro is het zeer zeker. Heerlijk hoe de blazers in dit nummer verwerkt zijn. Prodigy-fans: het klopt, jullie hebben het goed weten te herkennen
Shadowlands is een zeer mooi gezongen nummer dat redelijk gedragen klinkt. De piano is daar mede verantwoordelijk voor. Hier en daar een beetje een Pink Floyd-sausje en jullie hebben een prachtsong afgeleverd die ik zeker een van de mooiste van deze cd vind. Heerlijk!
Fool That I Am gaat relaxed van start en blijft ook relaxed. Daarbij heeft het mooie samenzang (zoals ze dat in de sixties zo goed konden). Ook dit nummer vind ik een hoogtepuntje. Het pakt me in elk geval helemaal in omdat het simpelweg goed in elkaar steekt: verzorgd en mooi gezongen en gespeeld.
Hoor de branding en de meeuwen en waan je op een verlaten strand: jij helemaal alleen al wat kilometers achter je. Hurricane Season op je i-pod en het is helemaal goed. Het nummer heeft een epische opbouw en neigt een beetje naar de Doors. Nu ben ik niet vies van de Doors, maar dat ben ik ook niet van dit nummer met geweldige gitaar- en orgelpartijen. Het papapa-koortje hoort er helemaal bij en maakt het plaatje compleet. Geweldig: zo 'come je nog eens back'!
Ol' Jack Tar kent weer wat meer die oosterse manier van spelen maar dan toch wel in een eigentijdse verpakking. Het is een wat loom nummer waar je helemaal rustig van wordt. Hoe doen jullie dat toch heren?
De titel zegt het al: hier horen we jullie op een wat ruigere blues-toer op 6ft Down Blues. Uiteraard wel weer op jullie kenmerkende manier van musiceren. Het is en blijft Kula Shaker-blues.
Harp en fluit starten op Dr. Kitt. Hierdoor krijgt het een beetje Love-neigingen. Het is in elk geval de band die me gelijk te binnen schoot toen ik dit voor de eerste keer hoorde en ook de volgende draaibeurten lieten dat idee niet los.
Super CB Operator is lekkere rock. Opzwepend en goed om je eens flink uit te leven op de dansvloer.
Wat jammer dan toch dat het het laatste nummer is van deze comeback-cd, want zo mag ik het toch wel noemen jongens?
Had ik al gezegd dat ik blij ben dat jullie er weer zijn? Ja he. Helemaal fijn dat het ook nog eens gebeurt met een cd waar jullie je niet voor hoeven te schamen. Mijn support hebben jullie al vast. Wie volgt?

Zoals al eerder gezegd ben ik erg verguld met het feit dat Kula Shaker weer terug is. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik in '96 voor het eerst Tattva hoorde op MTV. Ik luisterde een hoop britpop in die tijd, maar door het oosterse accent was dit net even anders. De latere singles waren ook top en zo geschiedde dat ik het debuutalbum kreeg voor mijn verjaardag (samen met Coming Up van Suede, weet ik nog).

Heb naderhand ook al hun singles verzameld en ze ook nog 's live gezien in Paradiso, wat wel een erg tof concert was. In die tijd hadden we een leuk vriendengroepje met wie we alle (britpop)concerten afgingen. De dag/nacht/avond voor het concert had ik met een ander vriendengroepje een 22uursfilmmarathon (van avondeten tot avondeten) gehouden en dus de nacht overgeslagen, dus tijdens het concert van Kula zweefde ik makkelijk weg.

De eerste 4 nummers knallen er heerlijk in, ontzettend zelfverzekerd. Kula is terug en hoe! Alhoewel de orgeltjes en 60s invloeden best aanwezig zijn, mis ik nog wel een beetje de oosterse invloeden. Gelukkig komen die aan bod in Strangefolk, een rustpunt dat wel op zijn plek is. ´Narayan´ is vervolgens een erg fijn nummer dat inderdaad geweldige blazers heeft en ook de orgelspeler gaat weer lekker los. Beste nummer van het album tot dusverre.

Daarna blijft het niveau hoog en de plaat in rustiger vaarwater. Van de hieropvolgende nummers vind ik Hurricane Season het lekkerste. Die solo's! Dat koortje! Aiaiai, ik hoop dat ik Kula Shaker nog een keertje kan zien. Een volgende favoriet is Dr. Kitt. Alhoewel ik de stevigere nummers zeker kan waarderen, zijn het de wat dromigere, rustigere nummers die mijn voorkeur genieten. Dit heeft zo'n ontzettend fijne laidbacksfeer... Het eindigt met de stem die we ook al hoorden in Strangefolk, een soort vrouwelijke Stephan Hawking. Het heeft wel wat. Ook het laatste nummer is weer een fijne rocker, eentje die wel te snel voorbij is, eigenlijk.

En dan is het opeens stil op de koptelefoon... Maar ik denk dat ik deze plaat nog vaak ga draaien de komende tijd. En ook de oude albums zullen wel weer langskomen.

Kula Shaker is terug en wat een fijn album is dit! Gisteravond slechts 1x gedraaid en het album pakt me gelijk helemaal. Net zoals herman geef ik ook de voorkeur aan de wat 'dromerige' songs. Ik kreeg letterlijk een brok in mijn keel van het nummer Ol' Jack Tar. Het nummer lijkt te zijn weggelopen uit de zestiger jaren. Prachtig! Song of Love / Narayana is de andere topper. Ik heb nog geen idee hoeveel sterren ik dit album ga geven, eerst nog maar eens een paar keer draaien, maar het staat vast dat een mooie score zal gaan worden

Welcome back Kula Shaker!

Het duurde even na het tweede album van Kula Shaker, maar dan is daar toch eindelijk ”Strangefolk”. Het debuutalbum ”K” vind ik nog steeds een van mijn favoriete albums van de jaren 90. Ik zal het maar direct zeggen: ”Strangefolk” kan daar mijn inziens niet aan tippen. Wel vind ik dit een geslaagde comeback, want het is zeker geen slecht album, verre van dat zelfs. Openingsnummer ”Out on the Highway” doet me nog het meest aan ”K” denken. De typische elementen van Kula Shaker zijn op ”Strangefolk” alom aanwezig. Het mooie orgelspel en ook de Oosterse invloeden zijn niet ver weg. Toch vind ik het allemaal wat wat bedachtzamer en behoudender klinken. Vooral op de tweede helft van het album wordt er behoorlijk gas teruggenomen. De liedjes zijn gelaagder, dat wel, maar ik mis een klein beetje het vuur van ”K”. Bij ”6ft Down Blues” veer ik even weer op. Al met al is ”Strangefolk” een bijzonder prettige luisterervaring, en dus ook een dikke voldoende. Erg fijne muziek om naar te luisteren, en wat mij betreft hoeft Kula Shaker er nog niet de brui aan te geven.