Neil Young with Crazy Horse - Way Down in the Rust Bucket (2021)

Dat belooft... ben nog steeds aan cd1 bezig... als het bovenstaande klopt, verwacht ik me aan een knock-out...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young & Crazy Horse - Way Down In The Rust Bucket - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young & Crazy Horse - Way Down In The Rust Bucket
Een half jaar na de release van het prachtige Ragged Glory uit 1990 spelen Neil Young en Crazy Horse tweeënhalf uur de sterren van de hemel op het wonderschone Way Down In The Rust Bucket

Vorig jaar was Return To Greendale een verrassend aardige greep uit de archieven van Neil Young, maar het deze week verschenen Way Down In The Rust Bucket is een paar klassen beter. Een half jaar na de release van Ragged Glory, een van de beste albums die Neil Young maakte met Crazy Horse, stonden Neil Young en zijn band op het podium voor een zeer geïnspireerd klinkende set. Zoals het Neil Young en Crazy Horse betaamt is er alle ruimte voor geweldig gitaarwerk, maar ook in vocaal opzicht stelt Neil Young niet teleur. De setlist is ook nog eens prachtig, zodat Way Down In The Rust Bucket je tweeënhalf uur lang vastgrijpt en pas los laat wanneer de laatste gitaarnoten wegsterven. Wederom een prachtige worp uit de archieven van Neil Young.

Binnen het rijke oeuvre van Neil Young heb ik een voorkeur voor de albums die hij maakte met zijn band Crazy Horse. Op deze albums krijgt de gitarist Neil Young alle ruimte en wanneer het gaat om het gitaarwerk van de Canadese muzikant bestaat er wat mij betreft niet zoiets al teveel ruimte. Neil Young is technisch misschien niet de beste gitarist in de rockhistorie, maar de eindeloze solo’s die hij er uit gooit wanneer hij speelt met Crazy Horse vind ik keer op keer van een bijzondere en bijna hypnotiserende schoonheid.

De samenwerking tussen Neil Young en Crazy Horse piekte in de jaren 70 met Everybody Knows This Is Nowhere, Zuma en Rust Never Sleeps, bereikte diepe dalen in de jaren 80 met albums als Re-ac-tor en Life, maar keerde terug naar de grootse vorm met het in 1990 verschenen Ragged Glory, dat ik misschien wel het beste album vind dat Neil Young maakte met Crazy Horse en dat na 1990 ook niet meer werd benaderd.

Materiaal van de tour die volgde op dit album kwam terecht op het prima live-album Weld uit 1991, maar is nu ook te horen op Way Down In The Rust Bucket, dat tot voor kort de status van bootleg had. Way Down In The Rust Bucket werd opgenomen aan het eind van 1990, een half jaar na de release van Ragged Glory.

Neil Young en Crazy Horse openen geweldig met Country Home, ook de openingstrack van Ragged Glory, dat werkelijk uit de speakers knalt. Neil Young mag direct 9 minuten lang strooien met vlammend gitaarwerk en de ene solo na de andere en eerlijk gezegd was ik na deze openingstrack al verkocht.

Way Down In The Rust Bucket bevat in totaal bijna tweeënhalf uur muziek en in die tweeënhalf uur komen 19 songs voorbij. De setlist werd op de avond in het najaar van 1990 gedomineerd door songs van Ragged Glory, maar Neil Young en Crazy Horse duiken ook in de eigen archieven en in die van het solowerk van Neil Young.

Er zijn Neil Young live-albums waarop de Canadese muzikant de oren van je kop kletst, wat niet altijd een genoegen is, maar op Way Down In The Rust Bucket wordt vooral muziek gemaakt, wat de hypnotiserende werking van het gitaarwerk versterkt.

Crazy Horse speelt zoals altijd rauw en solide en dat haalt ook dit keer het beste in Neil Young naar boven. Mijn ouders zouden het vroeger kattengejank genoemd hebben, maar wat is het genieten van de gitaarsolo’s die maar voortduren. Het is muziek zoals die tegenwoordig nauwelijks meer gemaakt wordt en wat is dat jammer.

Het gitaarwerk is top, maar ook in vocaal opzicht stelt Neil Young op dit live-album niet teleur en dat is ook wel eens anders. Natuurlijk hadden we Weld uit 1991 al, maar de setlist van Way Down In The Rust Bucket vind ik persoonlijk net wat aansprekender en bovendien waait het allemaal wat minder breed uit.

Tweeënhalf uur is lang, maar Neil Young en zijn band verslappen nauwelijks (zelfs het materiaal van Re-ac-tor valt niet tegen) en hebben aan het eind nog een fraaie eindsprint in huis met publieksfavorieten als Like A Hurricane en Cortez The Killer.

Wanneer de archieven van grote muzikanten worden geopend valt het resultaat toch meestal wat tegen, maar de archieven van Neil Young staan keer op keer garant voor geweldige live-albums. Het vorig jaar verschenen Return To Greendale, ook met Crazy Horse overigens, viel me vorig jaar best mee, maar Way Down In The Rust Bucket is een paar klassen beter. Het is een aanrader voor liefhebbers van de muziek van Neil Young en een must-have voor een ieder die net als ik smult van het rauwere werk met Crazy Horse. Erwin Zijleman

Interessant interview met gitarist Frank Sampedro over dit album en meer, ook heeft hij aan waarom hij niet meer met Young op het podium staat, hij heeft last van reumatoïde artritis in zijn handen, in 2014 was het al zo erg dat hij pas na 5 nummers genoeg adrenaline had om door de pijn heen te spelen en moest hij met zijn handen in het ijs zitten om het dragelijk te maken. Die reünie gaat er dus niet komen.

Neil Young, Crazy Horse Guitarist Frank 'Poncho' Sampedro: Interview - Rolling Stone - rollingstone.com

PS: de link in een incognito tabblad openen helpt tegen de paywall.

Ben geen groot kenner of fan van Neil maar kan, naast wat ouder werk, bijvoorbeeld een 'Psychedelic Pill' best waarderen. Van het gitaarwerk zoals te horen op deze liveregistratie kan ik dan ook zeer genieten. Ome Neil is geen groots zanger, maar het zit mij niet in de weg en sluit aan bij deze rauwere uitvoeringen. De solo's zijn om van te smullen en het niveau is constant hoog. Niets lijkt een hoge waardering in de weg te staan. Toch begint het na verloop van tijd wat te wringen.. Het is niet zo dat het slechter wordt, de nummers zijn stuk voor stuk goed en Neil soleert er lustig op los, maar de eenvormigheid in het geluid begint zijn tol te eisen. De sound is gedurende het hele concert vrijwel hetzelfde. Het steady drumwerk vormt een solide basis voor het gitaarwerk maar herbergt ook niet veel variatie.

Ook van publieksfavoriet Like A Hurricane een puike uitvoering. Toch verlang ik dan zo langzamerhand naar de 'kick in the guts' vlammende en scheurende uitvoering van Jay Farrar zoals te horen op Jay Farrar - Stone, Steel & Bright Lights (2004) Op het gevaar af heiligschennis te plegen, een betere uitvoering dan ik ooit van Neil hoorde.

Ik begrijp best dat Neil aficiniados dit hoger waarderen maar ik houd het op een stevige 3,5*

Ja, dat is heiligschennis, luister maar eens naar de versie van Like a Hurricane op Weld of Live Rust, dat komt niemand meer overheen. Ook Neil zelf niet.

Even een puntje van kritiek puur op de uitgave. De 2 cd's zitten in een wel heel dun kartonnetje zonder begeleidend boekje. Prijs tussen de 20-25 euro. De 4 lp's zitten wel in een mooie doos, maar ook zonder boek, prijs vanaf 75 euro. Wil je de dvd erbij dan heet dat Deluxe editie, met nog steeds geen boek, die begint vanaf 100 euro.

Wat meer foto's/artwork en ook wat tekst/toelichting in een boek(je) erbij was leuk geweest. Dat had de prijzen ook iets meer gerechtvaardigd.

Daar zit wat in. Was ook mijn bezwaar na het laatste concert van Neil Young in de Ziggo Dome.

Als je zoekt kun je het ook goedkoper vinden. Niet bij bol.com nee. Maar 63 euro (bij Neil's webshop) voor 4 plakken, hoog kwaliteit vinyl, is zeer schappelijk. 100 dollar voor de deluxe is ook zeer schappelijk. Dan maar geen boek, hoe vaak kijk je daar nou in? Je kirjgt er wel hi-res FLAC files bij.

PS: de DVD en de Deluxe versie is al uitverkocht in de EU store.

Ik dacht: mooie tip (en: ik had het niet over bol.com nee). Maar helaas komt er 14,58 euro verzendkosten bovenop. Zit je toch nog aan 77,58 euro met verzending vanuit the UK en dus risico op taxes achteraf.

En dat zonder boek/artwork, waar ik wel in kijk als ik zoiets draai. Trouwens: een beetje info bij de muziek lijkt mij toch wel het minste.

Verplichte aanschaf voor Neil fans.

Het was mij nog nooit opgevallen dat "this note's for you" en herbewerking is van T-bone...... Er zijn stukken binnen deze versie waarbij ik totaal geen verschil hoor

Ha, hier was ik totaal niet van op de hoogte en dacht zojuist dat m'n koptelefoon het aan het begeven was

In zijn laatste Letters to the Editor heeft Neil, o.a. naar aanleiding van een vraag van mij, toegegeven dat er een fout is gemaakt bij de mix voor de DVD. Ze gingen voor een authentieke vibe (camera audio met PA leakage), maar dat was dus achteraf gezien een verkeerde keus. Iets vergelijkbaars is gebeurd met Return to Greendale Blu-Ray.

Ze gaan deze nu dus opnieuw uitbrengen (en de bestaande exemplaren vervangen) voor DVD's met dezelfde mix als de CD's en LP. Spijtig genoeg hadden ze net de tweede batch binnen gekregen, dus die kan hij net als de eerste persing van Comes a Time gebruiken als dakbedekking of target practice.

De aanhouder wint!

Ik heb zojuist besloten er toch 5 sterren van te maken, wat kan mij het schelen . Een heerlijk album, Neil en zijn CH in topvorm wat mij betreft. En ook mooi om wat nummers van Zuma, Re-ac-tor en American Stars ‘n Bars te horen, zijn albums die ik een warm ❤️ toedraag.
Neil blijft een van mijn favoriete gitaristen, wat hij uit zijn gitaar weet te halen is altijd een verrassing en vaak ongekend goed (voor mij tenminste).
Deze blijft nog wel ff in de speler liggen. Way to go Neil!

Mooie slotzin in de recensie op Pitchfork: “Way Down In The Rust Bucket captures the world’s greatest bar band in their spiritual home”. Een verwijzing naar het wat meer kleinschalige, kroegachtige theater waar Neil Young met z’n companen Molina, Talbot en Sampredo de ‘Weld-tour’ komt inspelen. En er zit wel wat in. De nonchalante en argeloze ontspanning waarin de heren doorstoempen, soleren, en met hoorbaar plezier een setje klassiekers aan het wegspelen zijn. Daarin zijn ze inderdaad wel behoorlijk onovertroffen. Hup, doorspelen, het publiek pakt nog een biertje en de mannen roepen: “Don’t go, we’ll be back”. Heerlijk.

Surfer Joe en Bite the bullet overstijgen het origineel. Wat klinkt dat heerlijk zeg.
Vind echter wel dat je Love to burn, Over and over en Love and only love niet te veel achter elkaar moet horen. Zelfde tempo. Zelfde idee van hoe het nummer is opgebouwd, zelfde sound. Afijn. Ze staan gelukkig niet achter elkaar.

“they all sound the same”, “it’s all one song” . Kan mij niet lang genoeg duren overigens.

Wat een fijne trip. En wat is het leuk om "vergeten"songs in deze set te horen . Surfer Joe , Bite The Bullet ,Danger Bird en T-Bone .Ook de wat minder gangbare tracks van Ragged Glory zijn leuk om live te hebben .
Het had even geduurd voor ik hem binnen had , maar ik ben er meer dan blij mee. Zalige plaat en wat ben ik weer toe aan het bezoeken van concerten na deze te hebben beluisterd. 5 sterren .

Bijna dubbel zo lang als Live Rust, en daar kan deze ook niet aan tippen, maar wat een heerlijke release weer. Wat mij betreft mag Neil Young de sluizen van zijn archief permanent open laten staan, genoeg zal ik er niet gauw van krijgen.

Het begint meteen fantastisch met Country Home, maar vooral die drie laatste songs vormen een hoogtepunt van bijna 40 minuten. Kippenvel.

4,5 sterren

De geüpdatete video is nu te zien in The Hearse Theater, scherm 2. De mix is nu hetzelfde als de CD, LP en hi-res, maar dan zonder fades en met Cowgirl. Wereld van verschil (zei de amateur audiofiel).

Morgen is het concert van Young Shakespeare te zien op scherm 2.

Scherm 2 is voor iedereen toegankelijk, ook de niet betalende leden. Je moet dus wel een account hebben, maar dat is gratis.

Overigens doodzonde dat Cowgirl twee dropouts heeft, misschien wel de beste versie met Poncho. Doet niet veel onder voor de Fillmore East versie.

Prachtig album. Het afsluitende trio bevat fenomenale uitvoeringen van geweldige nummers, in totaal bijna 40 minuten gitaargeweld. Niet iets voor iedere dag, en zeker niet iets voor even tussendoor, maar wat is dit toch fraai!

Voor iedereen die hem nog niet heeft.Way Down In The Rust Bucket | Dodax.nl
€13,50 incl verzendkosten voor de cd versie...

Verder een heerlijke cd van Neil Young, 2,5 uur lang genieten. Met als apotheose de laatste 3 nummers. Deze blijft idd nog wel wat rondjes draaien. Soms lijkt het heel even een beetje te vervelen en maar dan tovert hij er weer een prachtige solo of een verassende track te voor schijn. Fantastisch...!en wat een fantastische begeleidingsband is die Crazy Horse toch. IJzersterk drum en bas werk, een solide basis...Verplichte aanschaf voor iedereen en verplichte lesstof op elke muziekschool.

En binnen via Dodax. Fantastisch! Je bent gek als je ‘m niet koopt ( detail 13€44 betaald)

Oei, wat een gave setlist.
Alvast enkele songs gehoord, vooral de Ragged Glory nummers zijn buitengewoon.
Deze staat binnenkort wel in mijn platenkast te pronken.

De 4LP box is momenteel maar 52 euro thuis gestuurd op amazon.de.

Gaat wat geld kosten nu Neil zijn archieven opent☹️
Twijfelde ( heel kort ) of ik deze in huis zou halen omdat ik reeds erg veel Neil Young live met of zonder Crazy Horse in de kast heb staan.
Maar deze live plaat doet absoluut niet onder voor het grandioze album Weld.
Het piept en het kraakt hier en daar maar dat mag de pret niet drukken.
Doorslag gaf toch wel dat op deze dubbelaar nummers staan die ik nog niet live in de kast had staan.

Neil blijft Neil: een outtake, te weten Cowgirl in the Sand, is verschenen op Young's website, subscribers only.

Niet de volledige versie, want dropouts, maar een edit, waar deze dropouts zijn verwijderd. Hoe lang zal het duren voordat er boze Letters to the Editor worden geschreven dat dit nummer ontbreekt op de CD versie?

Uiteindelijk blijven er 10 minuten over; het derde vers mist.

Ik ben toch blij met de dvd waarop 'Cowgirl wel staat, al vind ik de 'Under Construction' banners hinderlijker dan de dropouts in het geluid. Blijft wel zonde, want het is een weergaloze versie.

Individueel beschouwd is het een sublieme verzameling in sterke uitvoeringen. Een van de beste keuzes ook als je van Neils leadgitaarspel houdt. Toch voel ik volgens mij niet dezelfde verliefdheid als de meeste andere Youngfans en dat komt omdat er heel weinig diversiteit in een heel erg lange show zit (de dvd duurt drie uur). It's all one song. Ik grijp eerder naar Odeon Budokan en Live Rust is ook veelzijdiger. Meestal zit er in Crazy Horse shows wel ergens een akoestisch blokje, maar dat is hier niet het geval. Afsluitende stuk met ijzersterke uitvoeringen van 'Like a Hurricane', 'Love and Only Love' en 'Cortez' is dan wel weer fenomenaal.

Vinyl is hiervoor eigenlijk ideaal, dan kies je twee kanten en daar laat je het dan bij. Bij Weld heb ik dat, met twee uur nog steeds een lange zit, niet. Ook omdat Neil daar gevarieerder speelt. Op Rust Bucket zijn de Golfoorlogsexplosies nog geen onderdeel van zijn spel. Geweldige show, maar voor mij dus wel een beetje met mate voortaan.

Nu op vinyl voor 50 euro en een paar centen bij Amazon. Voor die prijs kon ik 'm niet laten liggen.

Klopt idd 'n koopje , ook in huize viking 1 Vd week de vinyl box gekocht bij Amazon.nl (50 euro) . Geweldig concert neil met zijn crazy horse lekker op dreef .
Wordt Neil young weekend in farmsum rock city. Vd week ook het ingetogen en rustige neil young carnegie hall 1970 live op vinyl gekocht. Twee totaal verschillende optredens. Heerlijk de ruige en rauwe kant met crazy horse en het ingetogen kant van neil met zijn gitaar, piano en mondharmonica........ Voor elk moment wat leuks.

Ik heb mezelf op de vinyl box getrakteerd en wat rolt dit allemaal lekker uit de boxen.

Vanaf de opener Country Home is het gelijk feest. Smullen. Voorlopig hou ik het op 4,5 ster maar ik sluit niet uit dat die laatste halve er ook bij gaat komen.