Graham Bonnet - Line-Up (1981)

Wisselvallig album waar Bonnet op zoek lijkt te zijn naar commercieel succes,dat pakt soms goed uit zoals met de sterke rocker Night games (dat ook een grote hit was in Engeland) en soms niet zo goed,de verschrikkelijke cover van Be my baby.Verder een aantal goede songs (Dirty hand,Out on the water) maar ook flink wat matig materiaal.Met grootheden als Francis Rossi,Micky Moody,Jon Lord en Cozy Powell wel een indrukwekkende "Line-Up".

Ik kocht deze destijds vanwege de muzikanten in de veronderstelling dat het een hardrock lp is. Iets in de stijl van Rainbow, MSG, Alcatrazz. Niet dus. Met moeite beluister ik hem nu nog één keer voordat hij in de Discogs verkoop bak verdwijnt.

Vandaag weer eens gedraaid. Ik deel de mening van de mensen hierboven niet echt. Vind het een behoorlijk leuk album. Eigenlijk maar één echte misser in de vorm van Be my baby. De rest gaat nergens echt kopje onder vind ik. Veel variatie onderling en daar hou ik van. De stem van Bonnet komt in de meer rustige nummers naar mijn idee ook een stuk beter uit de verf dan in de echte hardrocknummers. Dan overschreeuwd hij zich al snel. Goeie muzikanten ook die hij heeft weten te strikken. De drums van Powell herken je binnen een seconde. Wat kon de beste man toch heerlijk spelen!

Het derde solo album van Graham Bonnet klinkt gevarieerd en nog steeds fris en de hele line-up van Whitesnake anno 1982 is present + Parfitt en Rossi van Status Quo. Nadat Bonnet redelijk succesvol was in 1968 met The Marbles (oa twee top 3 singles in Nederland met "Only One Woman" en "The Walls Fell Down" en twee zwakke solo platen in 1977 en 1978 zag Ritchie Blackmore in Bonnet de juiste opvolger van Dio voor Rainbow. Blackmore vond echter het korte haar van Bonnet maar niks en exit Graham een jaar later. Tegenwoordig lijkt Graham Bonnet op de tweeling broer van acteur David Jason (Only Fools and Horses, A Touch of Frost).

Een heerlijke acteur is dat, zeg ik als liefhebber van A Touch of Frost! Dit album ken ik niet, maar je stukje maakt nieuwsgierig!

Ik zie, dankzij de like van Ronald, dat ik in 2022 redelijk positief was over dit album. Op zich vind ik het nog steeds een aardige plaat. Laatst nog weer eens gedraaid en moet toch bekennen dat het een 'net niet' geval is. Teveel nummers gaan voorbij zonder dat ik het in de gaten heb. Het begint allemaal prima met Night games en S.O.S. en op het eind nog Dirty hand en Out on the water. Daartussen kabbelt het mij wat teveel voort. Als er iemand is die interesse heeft in de lp dan laat het maar weten.

Ik vind 'm zelf op recente foto's meer weg hebben van de oude versie van Morse. Ook een prima referentie wat mij betreft, want ook ik ben een groot liefhebber van Britse (en Scandinavische) detectives. Opvallend is dat Bonnett er destijds met zijn korte kapsel al niet uit zag als de gemiddelde hardrockzanger, maar dat waardeer ik eigenlijk wel in 'm. Ik ken 'm vooral van dat ene Rainbow-album, waarop hij goed op dreef is, maar zichzelf af en toe behoorlijk overschreeuwt.

Ik heb het idee dat dat ook een beetje kenmerkend is voor zijn eigen repertoire. Al ken ik dat eigenlijk uitsluitend van singles. Dit album als geheel ken ik niet, maar ik ben wel in het rijke bezit van de single Night games. Geweldig nummer, met Cozy P. zeer herkenbaar op drums. Was een top 10-hit in Engeland, meen ik.

In 1968 had Graham Bonnet succes als pop/r&b-zanger bij The Marbles, zoals Von Helsing al duidde. Ik leerde hem echter kennen van het hardrockende Rainbow middels Down to Earth (1979), waarmee hij aan het tweede deel van zijn carrière begon. Dat zal voor de meesten hier op MuMe gelden. Op dit album probeerde hij de twee te combineren.
Dank aan degenen die er hierboven over schreven: was Line-up totaal vergeten. Indertijd wel in de platenbakken gezien, maar laten staan omdat het niet goed voelde.

Had ik 'm toen wel aangeschaft, dan had ik dit inderdaad veel te soft gevonden. De man was afhankelijk van liedschrijvers en zo werd een regiment covers voorzien van gastmuzikanten die bekwaam musiceren. Voor het hardrockertje dat ik was, was dit echter te veel van alles wat.

Maar ik ben geen tiener meer. 'Van alles wat' kun je ook opvatten als 'afwisselend' en dát is het zeker. Grappig om te zien hoe van Whitesnake Micky Moody en Jon Lord kwamen opdraven (Hans Brouwer, is dit iets voor jou?) en Status Quo werd vertegenwoordigd door Rick Parfitt, Francis Rossi (synthesizer op Night Games!) en Andy Bown. Mét anderen zoals de hierboven terecht geprezen drummer Cozy Powell.
Als single haalde Night Games in april 1981 #6 in het VK en zo was Bonnet in Top of the Pops te zien, waarna Liar in juni #51 haalde. De elpee haalde er in november bescheiden #62.

Mijn favorieten: opener Night Games, het rockende S.O.S., That's the Way that It Is (al is de versie van Uriah Heep van het jaar erop beter!), de Chuck Berrycover en het Quo-achtige Anthony Boy en de poprock van Set Me Free. Op streaming enkele prima extra's, afkomstig van de cd-versie van 2016.

Ik zie hierboven een opmerking van vielip en denk dat ik mijn broertje hier wel een plezier mee kan doen: dadelijk een berichtje sturen naar de verkoper.