Uriah Heep - Abominog (1982)

Nadat er even niets overbleef van Uriah Heep kwam er onverwacht snel een comeback. Abominog oogt als een metal album maar klinkt als AOR gedreven door de NWoBHM. Een vergelijkbare insteek als Def Leppard in die periode. Met Peter Goalby in de line-up heeft de band alweer een prima zanger weten te strikken.

82/100

Geweldig album.. Goede nummers.. Hoog tempo.. Misschien wel stevigste album van de heren.. Goede zanger

On the Rebound lekkere strakke 80s synth rocker ?

Schitterende melodieuze hardrock plaat, ben hier helemaal gek op. Goede selectie van covers, sterke eigen songs, prima uitgevoerd, en een energiek geluid. Veel geluisterd op de walkman, toen die nog gangbaar waren. Lekker in de bus door het donker, koptelefoon op, Hot nights in a cold town, richting vriendin in een verre stad.

Ontzettend volgepropte, overgeproduceerde (wat is overgeproduceerd?), gelickte hardrock met veel synthesizers en studiofoefjes, maar wat klinkt Heep hier (voor 1982-begrippen) heerlijk modern, fris en klaar voor de toekomst.

Als ik in een bui ben voor dit soort muziek, is dit zeker één van de beste uit het genre. En dan bedoel ik melodieuze hardrock. Peter Goalby is een erg goede zanger (vergelijkbaar met Phil Lynott van Thin Lizzy).
Dit is ook van de eerste platen waar het orgel ook echt achterwege is gelaten (al klinkt op de achtergrond hier en daar wel een nep-orgeltje) en ik ben echt al sinds mijn jeugd benieuwd hoe deze versie van de band live klinkt.

Ik ken maar weinige melodieuze rockplaten die ik echt van begin tot eind draai en dan vaak nog een keer wil opzetten.

Heb deze laatst als reissue op vinyl gekocht. Wat een top plaat is dit zeg! Heb het nooit echt serieus een kans gegeven vanwege de spuuglelijke hoes. Dingt wat mij betreft moeiteloos mee naar de titel 'lelijkste hoes ooit'. Maar zoals wel vaker bedriegt schijn weer eens en hebben we hier te maken met een ijzersterke plaat. Lijkt het op de typische en uit duizenden herkenbare Heep? Neuh, maar dat is in dit geval totaal niet erg. Alles wat hierboven in positieve zin al is gezegd over songs, productie, zanger enz, enz. sta ik 100% achter.

vielip, is Raging Silence niet net wat lelijker?

Ik vind deze trouwens erg metal, en dat doet me goed. Heep liet zien dat ze nog altijd meedoen.

Nee dan vind ik Raging silence toch echt stukken beter te behappen dan dit gedrocht. Metal zeg je? Ik vind het eerder clownesk eerlijk gezegd. Ik lees hierboven ook mensen die het album juist om de hoes kochten destijds. Zal dus wel aan mij liggen

De eerste generatie rockbands kreeg het vanaf 1977 zwaar en al helemaal in de jaren ’80. Dit door de komst van new wave met kortere nummers en andere geluiden en kleding, de vorige generatie met hun spijkerpakken voor oude dinosaurussen uitmakend.
Ik lees op MusicMeter regelmatig mopperende verhalen van mensen die dat niet weten en de artiesten verwijten aan commerciële uitverkoop te hebben gedaan. Wie echter niet veranderde, ging ten onder. Het was Uriah Heep bijna gebeurd: dit album komt na een periode waarin Mick Box het enig overgebleven bandlid was.

Een positieve reactie las ik medio februari 1982, toen de groep zijn comeback bezegelde met Abominog. Voor mij was Uriah Heep zo'n band die passé was. Ik vond hun vroegere werk, voor zover ik dat kende, best goed. Maar die zweverige hardrock paste niet bij “mijn” jaren ’80.
Helaas is de recensie in Oor niet online te vinden, maar ik herinner me dat de auteur (Hans van den Heuvel?) schreef dat hammondorgel en wahwah-gitaareffect dan eindelijk waren ingeruild voor eigentijdse geluiden. Mijn interesse was gewekt. Daarbij vond ik de hoes mooi: in de platenbak van de fonotheek sprong ie eruit! Van dezelfde kunstenaar als Wild Dogs van The Rods uit datzelfde 1982, ook al zo’n favorietje van me.

De teruggekeerde drummer Lee Kerslake had uit zijn tijd bij Ozzy Osbourne bassist Bob Daisley meegenomen; laatstgenoemde schreef daar veel muziek en alle teksten. Hier schreef Daisley mee aan vijf nummers. Het geluid van Abominog lijkt dan ook wel op Osbournes laatste album Diary of a Madman: melodieus met enerzijds meezingbare refreinen en anderszijds een stevig geluid.
Qua productie hoor ik drie nieuwigheden: de gitaar van Mick Box staat bovenaan in de mix, anders dan voorheen het geval was bij Heep; bovendien laat hij af en toe horen snel te kunnen soleren; nieuwe toetsenist John Sinclair bracht hele andere geluiden met zich mee dan we voorheen bij Heep hoorden, een wereld aan sferen.
Indertijd vond ik dit een goed album, een dikke veertig jaar groeit mijn waardering alleen maar. Heep zette op Abominog weliswaar vier covers, waaronder het van zichzelf gecoverde Think it Over; toch klinkt het geheel homogeen, waarin nieuwe zanger Peter Goalby floreert met zijn krachtige stem, perfect passend bij het Heep in deze stijl. De enige keer dat nadrukkelijk wordt verwezen naar de voorbije dagen is via de koortjes in Sell your Soul. Gedurende de plaat gebeurt in elk nummer wel iets moois: een zanglijn, een geluid (de zeker toen gewaagde digitale beat in in het intro van On the Rebound bijvoorbeeld)... Fris en stevig.

Bovendien zijn er op streaming prima bonussen, leuk bijvoorbeeld om drie nummers in liveversie te horen. Ze knallen nog meer, inclusief gitaarsolo’s en drumrolls á la Over the Mountain uit Kerslakes dagen bij de madman.

Sterke hardrock, op de rustiger momenten zou je het adult oriented rock kunnen noemen; sterke liedjes bovendien. Voor mij één van de beste platen van de groep. 'Heep Heep hooray, Heep is back, ready for the 80's so still okay' zal iemand hebben gejubeld.
Volgende week verschijnt hun nieuwe album. Hopelijk kan ik weer juichen, want zeker vanaf Wake the Sleeper (2008) vind ik dit iedere keer weer een verrassend fris bandje. Net als hier op Abominog, toen de groep zich opnieuw uitvond.

Zo'n plaat die je na 20-30 jaar weer eens een kans geeft, nadat je 'm ooit verstopt hebt in je collectie om 'm er nooit meer uit te halen. En ik weet weer waarom, goeie god... op momenten niet doorheen te komen, wat een matige plaat. Qua nummers en ook met Goalby heb ik wat moeite, een weinig flexibele stem. Hier en daar een opleving, lekkere opener en "That's The Way That It Is" mogen er zijn, de laatste doet me denken aan de Lawton jaren en dat is altijd een plezier en "Hot Persuasion" doet me wat aan Bad Company denken, geen slecht nummer maar wat rommelig en saai.
Weinig doet me denken aan Heep zoals ik ze ken, an sich ook niet erg, maar het pakt me niet. Gaat idd meer de AOR kant op of de typische Amerikaanse radio rock zoals je die hoorde in de film en tv-series van mid jaren 80. Ik begrijp waarom ik de plaat zolang in de kast heb laten staan.

Heb 'm laatst als tweedehands gekocht en hervind onmiddellijk mijn enthousiasme van 1982 en 2023. Ja, soms gaat het de aor-kant op (Hot Night in a Cold Town) maar precies zó hoor ik dat genre graag. De stem van Goalby is meer dan aangenaam en zwakke momenten beleef ik op Abominog niet, mede dankzij toetsenist John Sinclair en de vernieuwde aanpak van gitarist Mick Box. Bij vlagen heavy, hun beste uit de jaren '80.

Ik heb "Abominog" aangeschaft toe hij verscheen en ik heb hem nog steeds. Een tijdje veilig opgeborgen, omdat mijn dochter toen ze nog erg klein was moest huilen vanwege die enge hoes.
Ik was begin jaren 80 korte tijd groot fan van Uriah Heep, en eerlijk gezegd is dat in de loop der jaren wel minder geworden. Dat heeft verder niet zoveel met de band zelf te maken, maar meer met muzieksmaak die langzaam wat is veranderd. En hoewel ik Heep een warm hart toedraag en waardeer, scoren ze nergens een uitschieter waar ik van ondersteboven ben.
"Too scared to run" is een uitstekende opener, het vervolg "chasing shadows" mag er ook wezen, maar daarna zakt het wat in. Een nummer als "On the Rebound" vind ik ronduit vreselijk, "Hot Persuation" ben ik ook niet kapot van. Daarentegen is "Sell your soul" weer een onvervalste kraker en de semi-ballad "Think it over" een lekkere afsluiter.
Een wat middelmatige plaat dus. Ik zou er een 2,5 voor moeten geven, maar gelet op de enorme staat van dienst van deze toch erg sympathieke band (uiteindelijk waren ze invloedrijke mede pioniers van de hardrock) maak ik er een 3 van.

On the rebound vind ik dan juist weer geweldig. Zo zie je maar weer

Ja, ik kan daar ook wel wat mee. Rete-commercieel, want een nummer van Russ Ballard (altijd goed voor stevig rockende meezingers) en bovendien aangestuurd door synthesizers en een moderne productie, maar eigenlijk vind ik dat Heep daar gewoon een hit mee had moeten scoren. Misschien kwamen ze een paar jaar te vroeg; midden jaren tachtig had zo'n nummer meer kans gehad in de hitlijsten, denk ik.

Maar hoe dan ook, Heep gold in deze dagen als passé, en hun algemene output in de jaren tachtig gaf er ook alle aanleiding toe om dat te denken. Ik heb dit album onlangs pas voor het eerst beluisterd via een streamingdienst, en hij valt me absoluut niet tegen. In de jaren tachtig was ook ik bepaald niet bezig met Heep, omdat ze aan alle kanten werden ingehaald door de nieuwe muziekstromingen van die tijd: enerzijds de synthpop en -rock, anderzijds de NWOBHM. Maar eigenlijk is dit best een geslaagde fusie van beiden.

Ik denk trouwens dat de albumhoes ook niet zal hebben bijgedragen aan goede verkoopcijfers. Te kinderlijk voor de metalfans en te afschrikwekkend voor de popliefhebbers. Mij heeft die hoes er ook jarenlang van weerhouden om dit album überhaupt een kans te geven...

Ja, de hoes... Ik vind het verhaal van Sikken Berend treffend met zijn geschrokken dochtertje, al denk ik dat zij er inmiddels hard om kan lachen, net als haar papa.
Een afbeelding die eigenlijk niet zo past bij Uriah Heep, maar destijds bij deze comeback wél opviel. Inderdaad te heftig voor de muziek en mogelijk van negatieve invloed geweest op de verkoop.
Getekend door Les Edwards, ook verantwoordelijk voor de hoes van Wild Dogs van The Rods uit datzelfde jaar, dat beter past bij de muziek.

Dat klopt. Sterker nog: zij heeft hem nu zelf.

In 1982 gekocht, maar ik was er vanaf het begin niet kapot van. Teveel middelmatigheid en AOR. De hoes vind ik nog steeds geweldig.

Sikken Berend schreef:Goed gedaan, je smaak doorgeven! Is mij met m'n dochters niet gelukt! En tegelijkertijd is dat natuurlijk prima, zoals de muzieksmaak van mijn ouders ook niet op mij is overgeslagen, Edith Piaf en bombastisch kerkorgel daargelaten.

En spinout, heb je Abominog recent nog eens opgezet? Mij beviel dit weekend Quo's If You Can't Stand the Heat dan eindelijk beter, ook zo'n plaat die ik desondanks al lang ken. Misschien gebeurt dat jou ook met deze Heep?

RonaldJK : ja, mijn dochter houdt van dezelfde muziek als ik. Ze vindt zichzelf te laat geboren als ik haar vertel over mijn concertbezoeken aan Dio, Rainbow, enz. Had dat graag mee willen maken.
Of ze het van mij heeft durf ik niet te zeggen....ze was jaren niet echt met muziek bezig tot ze tot mijn verbazing ineens met Iron Maiden aan kwam zetten en in mijn collectie ging spitten op zoek naar goede muziek. Samen met wat vrienden is ze gek op progrock en hardrock uit de haren 70 en 80. Ze konen mij geregeld vragen (twintigers) of ik nog leuke bands ken uit die tijd. Heerlijk toch ?

RonaldjK vroeg: En spinout, heb je Abominog recent nog eens opgezet? Mij beviel dit weekend Quo's If You Can't Stand the Heat dan eindelijk beter, ook zo'n plaat die ik desondanks al lang ken. Misschien gebeurt dat jou ook met deze Heep?

In 1982 was mijn platen collectie redelijk beperkt, waardoor ik vaak dezelfde platen draaide, waaronder deze. Ik ken hem dus goed en denk niet dat ik hem met een hogere waardering zal beoordelen. Maar uit nostalgie zal ik hem nog eens beluisteren.

Drie jaar geleden schreef ik: "Helaas is de recensie in Oor niet online te vinden, maar ik herinner me dat de auteur (Hans van den Heuvel?) schreef dat hammondorgel en wahwah-gitaareffect dan eindelijk waren ingeruild voor eigentijdse geluiden."
Met dank aan Roxy6 heb ik die recensie. Die stamt uit mei 1982 en is van de pen van Harry van Nieuwenhoven, die de plaat prijst met argumenten als "uiterst verrassend", "zoveel nieuwe en hoogst aantrekkelijke elementen", "afwisselend gierend en accelererend gitaarwerk" en "met name dankzij de relatief inventieve toetsenbijdragen van John Sinclair".

Het tekent de blijde verbazing die er in 1982 was. "Het opnieuw gebruiken van de naam van een eens zo succesvolle groep zou verwerpelijk zijn geweest als Abominog niet zo'n fantastische vijfsterrenelpee was geweest". Dat we er 44 jaar later iets afstandelijker in zitten, is natuurlijk logisch.

Laat dat nu net een nummer zijn van Russ Ballard

Ja klopt. Zijn eigen versie vind ik ook erg goed.