Uriah Heep - Abominog (1982)

Nadat er even niets overbleef van Uriah Heep kwam er onverwacht snel een comeback. Abominog oogt als een metal album maar klinkt als AOR gedreven door de NWoBHM. Een vergelijkbare insteek als Def Leppard in die periode. Met Peter Goalby in de line-up heeft de band alweer een prima zanger weten te strikken.

82/100

Geweldig album.. Goede nummers.. Hoog tempo.. Misschien wel stevigste album van de heren.. Goede zanger

On the Rebound lekkere strakke 80s synth rocker ?

Schitterende melodieuze hardrock plaat, ben hier helemaal gek op. Goede selectie van covers, sterke eigen songs, prima uitgevoerd, en een energiek geluid. Veel geluisterd op de walkman, toen die nog gangbaar waren. Lekker in de bus door het donker, koptelefoon op, Hot nights in a cold town, richting vriendin in een verre stad.

Ontzettend volgepropte, overgeproduceerde (wat is overgeproduceerd?), gelickte hardrock met veel synthesizers en studiofoefjes, maar wat klinkt Heep hier (voor 1982-begrippen) heerlijk modern, fris en klaar voor de toekomst.

Als ik in een bui ben voor dit soort muziek, is dit zeker één van de beste uit het genre. En dan bedoel ik melodieuze hardrock. Peter Goalby is een erg goede zanger (vergelijkbaar met Phil Lynott van Thin Lizzy).
Dit is ook van de eerste platen waar het orgel ook echt achterwege is gelaten (al klinkt op de achtergrond hier en daar wel een nep-orgeltje) en ik ben echt al sinds mijn jeugd benieuwd hoe deze versie van de band live klinkt.

Ik ken maar weinige melodieuze rockplaten die ik echt van begin tot eind draai en dan vaak nog een keer wil opzetten.

Heb deze laatst als reissue op vinyl gekocht. Wat een top plaat is dit zeg! Heb het nooit echt serieus een kans gegeven vanwege de spuuglelijke hoes. Dingt wat mij betreft moeiteloos mee naar de titel 'lelijkste hoes ooit'. Maar zoals wel vaker bedriegt schijn weer eens en hebben we hier te maken met een ijzersterke plaat. Lijkt het op de typische en uit duizenden herkenbare Heep? Neuh, maar dat is in dit geval totaal niet erg. Alles wat hierboven in positieve zin al is gezegd over songs, productie, zanger enz, enz. sta ik 100% achter.

vielip, is Raging Silence niet net wat lelijker?

Ik vind deze trouwens erg metal, en dat doet me goed. Heep liet zien dat ze nog altijd meedoen.

Nee dan vind ik Raging silence toch echt stukken beter te behappen dan dit gedrocht. Metal zeg je? Ik vind het eerder clownesk eerlijk gezegd. Ik lees hierboven ook mensen die het album juist om de hoes kochten destijds. Zal dus wel aan mij liggen

De eerste generatie rockbands kreeg het vanaf 1977 zwaar en al helemaal in de jaren ’80. Dit door de komst van new wave met kortere nummers en andere geluiden en kleding, de vorige generatie met hun spijkerpakken voor oude dinosaurussen uitmakend.
Ik lees op MusicMeter regelmatig mopperende verhalen van mensen die dat niet weten en de artiesten verwijten aan commerciële uitverkoop te hebben gedaan. Wie echter niet veranderde, ging ten onder. Het was Uriah Heep bijna gebeurd: dit album komt na een periode waarin Mick Box het enig overgebleven bandlid was.

Een positieve reactie las ik medio februari 1982, toen de groep zijn comeback bezegelde met Abominog. Voor mij was Uriah Heep zo'n band die passé was. Ik vond hun vroegere werk, voor zover ik dat kende, best goed. Maar die zweverige hardrock paste niet bij “mijn” jaren ’80.
Helaas is de recensie in Oor niet online te vinden, maar ik herinner me dat de auteur (Hans van den Heuvel?) schreef dat hammondorgel en wahwah-gitaareffect dan eindelijk waren ingeruild voor eigentijdse geluiden. Mijn interesse was gewekt. Daarbij vond ik de hoes mooi: in de platenbak van de fonotheek sprong ie eruit! Van dezelfde kunstenaar als Wild Dogs van The Rods uit datzelfde 1982, ook al zo’n favorietje van me.

De teruggekeerde drummer Lee Kerslake had uit zijn tijd bij Ozzy Osbourne bassist Bob Daisley meegenomen; laatstgenoemde schreef daar veel muziek en alle teksten. Hier schreef Daisley mee aan vijf nummers. Het geluid van Abominog lijkt dan ook wel op Osbournes laatste album Diary of a Madman: melodieus met enerzijds meezingbare refreinen en anderszijds een stevig geluid.
Qua productie hoor ik drie nieuwigheden: de gitaar van Mick Box staat bovenaan in de mix, anders dan voorheen het geval was bij Heep; bovendien laat hij af en toe horen snel te kunnen soleren; nieuwe toetsenist John Sinclair bracht hele andere geluiden met zich mee dan we voorheen bij Heep hoorden, een wereld aan sferen.
Indertijd vond ik dit een goed album, een dikke veertig jaar groeit mijn waardering alleen maar. Heep zette op Abominog weliswaar vier covers, waaronder het van zichzelf gecoverde Think it Over; toch klinkt het geheel homogeen, waarin nieuwe zanger Peter Goalby floreert met zijn krachtige stem, perfect passend bij het Heep in deze stijl. De enige keer dat nadrukkelijk wordt verwezen naar de voorbije dagen is via de koortjes in Sell your Soul. Gedurende de plaat gebeurt in elk nummer wel iets moois: een zanglijn, een geluid (de zeker toen gewaagde digitale beat in in het intro van On the Rebound bijvoorbeeld)... Fris en stevig.

Bovendien zijn er op streaming prima bonussen, leuk bijvoorbeeld om drie nummers in liveversie te horen. Ze knallen nog meer, inclusief gitaarsolo’s en drumrolls á la Over the Mountain uit Kerslakes dagen bij de madman.

Sterke hardrock, op de rustiger momenten zou je het adult oriented rock kunnen noemen; sterke liedjes bovendien. Voor mij één van de beste platen van de groep. 'Heep Heep hooray, Heep is back, ready for the 80's so still okay' zal iemand hebben gejubeld.
Volgende week verschijnt hun nieuwe album. Hopelijk kan ik weer juichen, want zeker vanaf Wake the Sleeper (2008) vind ik dit iedere keer weer een verrassend fris bandje. Net als hier op Abominog, toen de groep zich opnieuw uitvond.

Zo'n plaat die je na 20-30 jaar weer eens een kans geeft, nadat je 'm ooit verstopt hebt in je collectie om 'm er nooit meer uit te halen. En ik weet weer waarom, goeie god... op momenten niet doorheen te komen, wat een matige plaat. Qua nummers en ook met Goalby heb ik wat moeite, een weinig flexibele stem. Hier en daar een opleving, lekkere opener en "That's The Way That It Is" mogen er zijn, de laatste doet me denken aan de Lawton jaren en dat is altijd een plezier en "Hot Persuasion" doet me wat aan Bad Company denken, geen slecht nummer maar wat rommelig en saai.
Weinig doet me denken aan Heep zoals ik ze ken, an sich ook niet erg, maar het pakt me niet. Gaat idd meer de AOR kant op of de typische Amerikaanse radio rock zoals je die hoorde in de film en tv-series van mid jaren 80. Ik begrijp waarom ik de plaat zolang in de kast heb laten staan.