MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Graham Bonnet - Line-Up (1981)

mijn stem
3,00 (12)
12 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Vertigo

  1. Night Games (4:38)
  2. S.O.S. (3:12)
  3. I'm a Lover (3:46)
  4. Be My Baby (3:03)
  5. That's the Way That It Is (3:18)
  6. Liar (3:04)
  7. Anthony Boy (3:28)
  8. Dirty Hand (3:40)
  9. Out on the Water (3:40)
  10. Don't Stand in the Open (3:25)
  11. Set Me Free (4:19)
  12. Don't Tell Me to Go * (2:59)
  13. Bad Days Are Gone * (2:49)
  14. Night Games [Single Edit] * (3:28)
  15. Out on the Water [Single Edit] * (3:33)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 39:33 (52:22)
zoeken in:
avatar van frolunda
2,5
Wisselvallig album waar Bonnet op zoek lijkt te zijn naar commercieel succes,dat pakt soms goed uit zoals met de sterke rocker Night games (dat ook een grote hit was in Engeland) en soms niet zo goed,de verschrikkelijke cover van Be my baby.Verder een aantal goede songs (Dirty hand,Out on the water) maar ook flink wat matig materiaal.Met grootheden als Francis Rossi,Micky Moody,Jon Lord en Cozy Powell wel een indrukwekkende "Line-Up".

avatar van RonaldjK
3,5
In 1968 had Graham Bonnet succes als pop/r&b-zanger bij The Marbles, zoals Von Helsing al duidde. Ik leerde hem echter kennen van het hardrockende Rainbow middels Down to Earth (1979), waarmee hij aan het tweede deel van zijn carrière begon. Dat zal voor de meesten hier op MuMe gelden. Op dit album probeerde hij de twee te combineren.
Dank aan degenen die er hierboven over schreven: was Line-up totaal vergeten. Indertijd wel in de platenbakken gezien, maar laten staan omdat het niet goed voelde.

Had ik 'm toen wel aangeschaft, dan had ik dit inderdaad veel te soft gevonden. De man was afhankelijk van liedschrijvers en zo werd een regiment covers voorzien van gastmuzikanten die bekwaam musiceren. Voor het hardrockertje dat ik was, was dit echter te veel van alles wat.

Maar ik ben geen tiener meer. 'Van alles wat' kun je ook opvatten als 'afwisselend' en dát is het zeker. Grappig om te zien hoe van Whitesnake Micky Moody en Jon Lord kwamen opdraven (Hans Brouwer, is dit iets voor jou?) en Status Quo werd vertegenwoordigd door Rick Parfitt, Francis Rossi (synthesizer op Night Games!) en Andy Bown. Mét anderen zoals de hierboven terecht geprezen drummer Cozy Powell.
Als single haalde Night Games in april 1981 #6 in het VK en zo was Bonnet in Top of the Pops te zien, waarna Liar in juni #51 haalde. De elpee haalde er in november bescheiden #62.

Mijn favorieten: opener Night Games, het rockende S.O.S., That's the Way that It Is (al is de versie van Uriah Heep van het jaar erop beter!), de Chuck Berrycover en het Quo-achtige Anthony Boy en de poprock van Set Me Free. Op streaming enkele prima extra's, afkomstig van de cd-versie van 2016.

Ik zie hierboven een opmerking van vielip en denk dat ik mijn broertje hier wel een plezier mee kan doen: dadelijk een berichtje sturen naar de verkoper.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 13:40 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 13:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.