Ben Howard - Collections from the Whiteout (2021)

Als Ben Howard in 2011 na een paar veelbelovende EP’s zijn debuutplaat Every Kingdom uitbrengt, ligt de wereld ademloos aan zijn voeten. Hij behoort tot die exclusieve groep singer-songwriters die folk weet te combineren met een perfect popklimaatgevoel. Dit weet hij treffend te continueren met I Forget Where We Were, waar de uptempo kampvuur songs al vervangen zijn voor een gigantisch speelveld aan donkere indie landschap beschilderingen met hier en daar de nodige eighties wave en Americana invloeden, waarmee hij toch ook die aandacht weet te trekken bij de serieuzere muziekliefhebber.

Na deze geweldige startpositie kiest Ben Howard voor het nog beter uitgebalanceerde Noonday Dream. Wegzwevend om heerlijke sobere jaren zeventig klanken en tekstueel nog sterker aanleunende tegen de grote popdichters. Zelfs deze nieuwe invalshoek neemt niet weg dat hij voor eeuwig vervloekt is om prachtige albums af te leveren. Een talent waar hij maar mee heeft te dealen hoe hij zichzelf ook tentoonstelt. Een lastige positie, zeker als men verwacht dat je elke drie jaar de volgende geplande meesterzet plaatst.

Collections from the Whiteout loopt echter het gevaar dat deze ten ondergaat aan een veelvoud aan nieuwe elektronische snufjes en trucjes. De goocheldoos puilt uit en er ontstaan zichtbare scheuren en een pompeus opgeblazen gevoel doordat het net allemaal te vol is. Follies Fixture verzuipt in nerveuze geluidsmigraine, bonkende beats en retro disco, waarbij de verzachtende stem van Ben Howard als een paracetamol de scherpe stekende randjes wegneemt. Subtiel wordt er sporadisch een accent gelegd op de elektro folk, maar toch is het over het algemeen net wat kaler. Langzaamaan keert Ben Howard weer terug naar zijn start roots, en camoufleert hij de binnen gekropen gebreken met een dosis aan eenvoudig te verteren pulserende noise.

Een gewaagde aanpak die zeker ook voor een aantal geslaagde hoogtepunten zorgt. Voortstuwende parade ritmes en een oppermachtige topvocalist zorgen voor de avontuurlijke balans in het grimmige groovende Crowhurst’s Meme. Het samenspel tussen de door de soul gevoede toetsenwerk en de krakende drumeffecten bij Sage That She Was Burning geven het een bijna menselijke voedingsbodem. Die basis voldoet tevens bij die prachtige retro folk zang van What A Day en Rookery, waarbij Ben Howard heerlijk doorleeft klinkt. Het in de Americana badende gitaarspel is uiteraard weer van adembenemend zonsdoordringend schoonheid en duikt met regelmaat die treurende jaren tachtig binnen, om er een vleugje authentieke new wave aan toe te voegen. Het ligt dicht bij de goed werkende indiepop van het in melancholica druipende Far Out. De echo’s in The Strange Last Flight of Richard Russell herplaatsen zich in de experimenteerdrift van een Brian Eno, die als producer sfeervolle ambient combineerde met een toegankelijk popgeluid.

Door de vastgestelde ideeënarmoede haalt hij de inspiratie vooral uit zielloze onpersoonlijke waargebeurde verhaalschetsen. Het is doordachter en de maniertjes nemen het over van de puurheid en zijn eigen individualiteit. Geen oprechte optimisme of het bevechten van binnengeslopen demonen. Zijn rol is veelal bescheiden tot een van de zijkant observerende rapporteur, die oud krantennieuws herschrijft. Het is lastiger om je mee te laten slepen. Je gelooft het nu allemaal wel, en wordt niet moeiteloos in het geheel betrokken. Zo komt Finders Keepers niet over als een gruwelijke post murder ballad, en blijft het beperkt tot de nieuwsgierige verslaglegging van een lichtelijk gestoorde buitenstaander die toevallig getuige is van de vondst van afgehakte lichaamsdelen. Vreemd eigenlijk, want het gehoopte lugubere sfeertje roept hij probleemloos op met de strijkers in het duistere filmische Unfurling.

Collections from the Whiteout voldoet zeker aan de verwachtingen van de liefhebber, al zal niet iedereen enthousiast worden van de prominent opgestelde elektronica. Tussen deze oase van rust en klantvriendelijkheid van een track als Metaphysical Cantations is er hier en daar ook ruimte voor brokken wringende zwaarmoedigheid die afsteekt tegen de gezinstoegankelijke warmte. Echter de noodzaak om je in de plaat heerlijk vast te bijten ontbreekt door het afstandelijke karakter. Dit is in het vervolg eenvoudig op te lossen door weer dicht bij zichzelf te blijven.

Ben Howard - Collections from the Whiteout | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ben Howard - Collections From The Whiteout - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ben Howard - Collections From The Whiteout
De Britse muzikant Ben Howard blijft zichzelf vernieuwen op een door Aaron Dessner geproduceerd album, waarop de songs weer op zeer bijzondere wijze zijn ingekleurd

Ik vond de muziek van Ben Howard op zijn zo bejubelde en succesvolle debuut niet eens zo bijzonder, maar op de albums die volgden dook de Britse muzikant steeds verder het experiment in. Het door Aaron Dessner geproduceerde Collections From The Whiteout klinkt bij vluchtige beluistering wat lichter en luchtiger dan zijn voorganger, maar schijn bedriegt. Onderhuids zijn ook dit keer flink wat gitaarpartijen en experimentele elektronica toegevoegd, maar Ben Howard verliest de songs nooit helemaal uit het oog, waardoor ook zijn nieuwe album redelijk toegankelijk klinkt. Lekker voor in de lentezon, maar ook een interessant album om volledig uit te pluizen.

Ben Howard dook precies tien jaar geleden op met zijn debuutalbum Every Kingdom. Met de van dit album afkomstige single Keep Your Head Up groeide de Britse muzikant al snel uit tot een van de meest succesvolle muzikanten uit een heel contingent jonge (Britse) singer-songwriters.

Het siert Ben Howard dat hij sindsdien niet is doorgegaan op de ingeslagen weg, maar continu naar vernieuwing heeft gezocht. Het is voor mij bovendien goed nieuws, want Keep Your Head Up vind ik persoonlijk een draak van een song, terwijl ik de albums van de Britse muzikant steeds interessanter vind worden.

Het deze week verschenen Collections From The Whiteout is de opvolger van het geweldige Noonday Dream uit 2018, waarop Ben Howard vol voor het experiment ging. Dat experiment is zeker niet verdwenen op Collections From The Whiteout, al klinkt het nieuwe album van Ben Howard, zeker op het eerste gehoor, wel wat lichter dan zijn twee voorgangers.

Het nieuwe album van de muzikant uit het Britse Devon werd geproduceerd van niemand minder dan Aaron Dessner (The National), die het afgelopen jaar indruk maakte met zijn productie van de twee geweldige albums van Taylor Swift. Ook voor Ben Howard heeft Aaron Dessner weer mooie dingen gedaan.

Collections From The Whiteout klinkt bijzonder aangenaam in de lentezon en is zoals gezegd wat minder zwaar en experimenteel dan het vorige album van Ben Howard, maar schijn bedriegt. In zowel productioneel als muzikaal opzicht is Collections From The Whiteout een complex album, waarop van alles gebeurt en waarop meestal niet de makkelijkste weg wordt gekozen.

In zowel de instrumentatie als de productie volgen de hoogstandjes elkaar in snel tempo op, waardoor er veel valt te ontdekken op het nieuwe album van Ben Howard. Dit gaat wat mij betreft het makkelijkst bij beluistering met de koptelefoon, al komt er dan soms zoveel op je af dat het je duizelt.

Wanneer Ben Howard de complexe instrumentatie, die zowel uit organische als elektronische klanken bestaat, combineert met wat luie folky songs, klinkt het allemaal behoorlijk toegankelijk, maar Collections From The Whiteout bevat ook een aantal songs waarin invloeden uit de jazz worden verkend en deze songs liggen net wat zwaarder op de maag, zeker wanneer een flinke bak elektronica wordt ingeschakeld voor de inkleuring. Deze elektronica is hier en daar behoorlijk dominant, maar er zijn altijd wel prachtige akoestische en elektrische gitaarlijnen in de buurt.

In de wat traditioneler aandoende songs op Collections From The Whiteout roept de muziek van Ben Howard nog altijd herinneringen op aan roemruchte voorgangers als Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn, maar sinds de Britse muzikant het experiment heeft omarmd, staat hij met zijn muziek toch vooral in het heden.

Collections From The Whiteout bevat bijna een uur muziek en dat is een lange zit. Het is ook niet altijd een makkelijke zit, want wat gebeurt er veel op dit album. Na herhaalde beluistering kan ik echter alleen maar concluderen dat Ben Howard er wederom in is geslaagd om een album af te leveren dat zijn tien jaar geleden zo geprezen debuut makkelijk overtreft. Het maakt Ben Howard tot een van de interessantste muzikanten van het moment. Erwin Zijleman

Ben Howard stelt wederom niet teleur en doet waar hij zin in heeft. Indrukwekkende plaat die na wat meer luisterbeurten steeds boeiender lijkt te worden want er is veel om te ontdekken. Anders dan Noonday Dream, die ik het liefst in zijn geheel luister met de langere instrumentale stukken, is dit wel een plaat waar je wat mij betreft ook zo een los nummer van op kan zetten. De live sessie bij het Goonhilly Earth Station was adembenemend, het camera en edit werk accentueerde de psychedelische en experimentele kant van dit werk nog meer. Hopelijk wordt dit ooit (desnoods deels) uitgebracht. Mijn favorieten; Follies Fixture, The Strange Last Flight of Richard Russel, Crowhurst's Meme, Far Out en Rookery. Verhoogt naar 4,5 *