Ben Howard - Collections from the Whiteout (2021)

Kijk uit naar dit album! De vorige was geweldig, hopelijk weet hij dat niveau vast te houden. De eerste single vind ik maar zo-zo.

Ook ik kan niet wachten op dit album, Ben Howard weet me tot nu toe altijd in positieve zin te verrassen met een enigzins nieuw geluid bij ieder nieuw album. Wel had ik gehoopt op een wat 'moeilijkere' single in de trant van a Boat to an Island on the Wall. What a day klinkt lekker, maar niet baanbrekend. Het deel met de gitaarsolo aan het einde is wel een tikkie onverwachts en prachtig. Crowhurst's Meme is net uit dus moet wat vaker beluisterd worden. Een mooie lente met een nieuwe plaat van BH is hoe dan ook een prachtig vooruitzicht!

What a Day is vooral een verfrissend liedje. Met Crowhurst's Meme, een lied gebaseerd op het leven van Daniel Crowhurst, een man die een wereldse zeilwedstrijd probeerde te vervalsen om zijn financiën te redden, gaan we meer de diepte in. Ik verwacht een sterk album, waarin Ben zware waargebeurde verhalen verweeft met zijn eigen leven. Of dit een succes blijkt is nog de vraag. Dat wordt wachten tot Maart.

Hij heeft twee singles tegelijk uitgebracht. What A Day vind ik minder dan Crowhurt's Meme. Had ook op z'n vorige kunnen staan.

Ik vind beide singles tot nu toe tegenvallen. Was groot van noonday dream maar ik vind deze 2 nummers vrij zielloos eerlijk gezegd.

Voor mij blijft What a Day ook wat achter bij voorgaand werk, maar Crowhurst’s Meme gaat toch aardig in mijn hoofd zitten.

En er zijn weer twee nummers gedropt. Toch wel weer een andere sound. Waar Howard zijn vorige twee albums steeds geslotener leek en het experiment opzoekt, klinkt dit allemaal wat opener. Het pakte mij niet gelijk, zoals eerdere albums wel. Maar na een paar keer luisteren zitten ze er weer lekker in. De Blue Marbled vinyl + 7 inch sowieso alvast besteld.

Mijn eerste luisterbeurt zit erop. De vijf vooruitgeschoven nummers beloofden veel goeds. De nieuwe songs zijn soms schetsmatig met vooral een prominente rol voor de gitaar. De man intrigeert me mateloos. Hij zuigt me op in zijn belevingswereld. Zijn muziek heeft een verslavende werking op me. Deze gaat on heavy rotation.

Zelfde voor mij, Ben integreert mij ook enorm. Een beetje onheilspellende fibe die niet los laat in de vorige albums. Veel zin om de dit de hele dag niet meer los te laten, de eerste singles klinken in ieder geval alsof Ben een beetje uit het donker is gestapt.

Eindelijk een studioversie van Rookery, prachtig!

Dit is toch weer een prima plaat van onze Ben.

Heel blij met Rookery inderdaad! Dit was live absoluut het hoogtepunt.

Heel mooi enzo, maar het is wel andere koek dan het meesterwerk Noonday Dream.

Ik ben blij verrast! De singles deden me niets maar dit album bevalt me na de 1e luisterbeurt heel goed. Ik ben een groot fan van noonday dream en ook zijn eerdere werk en dit klinkt voor mij als een beetje een mix van alles. Het is wel iets toegankelijker dan noonday dream maar ik denk dat er nog steeds mensen bij zijn concerten zullen weglopen (na covid als het weer kan) omdat ze every kingdom nummers willen horen. Ik mis wel een hoogtepunt op dit album. Bij zijn vorige albums had ik direct favoriete nummers die er met kop en schouder boven uitstaken (nica libres van noonday bijv). Dat heb ik bij dit album niet.

Fantastisch

Bereikt voor mij vooralsnog het niveau van zijn vorige twee albums niet. Dit zijn natuurlijk ook ''collections'' from the whiteout, dus het is ook geen samenhangend geheel. Een paar flinke toppers dus, zoals Far Out, Rookery, en The Strange Last Flight of Richard Russel. Daartegenover staan dan toch wat mindere nummers, Unfurling bijvoorbeeld. Al met al altijd leuk dat Ben nieuwe muziek uitbrengt, maar hopelijk maakt hij snel hierna weer een echt album dat van begin tot eind aan elkaar vastgelijmd zit. Hoe dan ook gaat dit album nog wel bij me groeien.

Als Ben Howard in 2011 na een paar veelbelovende EP’s zijn debuutplaat Every Kingdom uitbrengt, ligt de wereld ademloos aan zijn voeten. Hij behoort tot die exclusieve groep singer-songwriters die folk weet te combineren met een perfect popklimaatgevoel. Dit weet hij treffend te continueren met I Forget Where We Were, waar de uptempo kampvuur songs al vervangen zijn voor een gigantisch speelveld aan donkere indie landschap beschilderingen met hier en daar de nodige eighties wave en Americana invloeden, waarmee hij toch ook die aandacht weet te trekken bij de serieuzere muziekliefhebber.

Na deze geweldige startpositie kiest Ben Howard voor het nog beter uitgebalanceerde Noonday Dream. Wegzwevend om heerlijke sobere jaren zeventig klanken en tekstueel nog sterker aanleunende tegen de grote popdichters. Zelfs deze nieuwe invalshoek neemt niet weg dat hij voor eeuwig vervloekt is om prachtige albums af te leveren. Een talent waar hij maar mee heeft te dealen hoe hij zichzelf ook tentoonstelt. Een lastige positie, zeker als men verwacht dat je elke drie jaar de volgende geplande meesterzet plaatst.

Collections from the Whiteout loopt echter het gevaar dat deze ten ondergaat aan een veelvoud aan nieuwe elektronische snufjes en trucjes. De goocheldoos puilt uit en er ontstaan zichtbare scheuren en een pompeus opgeblazen gevoel doordat het net allemaal te vol is. Follies Fixture verzuipt in nerveuze geluidsmigraine, bonkende beats en retro disco, waarbij de verzachtende stem van Ben Howard als een paracetamol de scherpe stekende randjes wegneemt. Subtiel wordt er sporadisch een accent gelegd op de elektro folk, maar toch is het over het algemeen net wat kaler. Langzaamaan keert Ben Howard weer terug naar zijn start roots, en camoufleert hij de binnen gekropen gebreken met een dosis aan eenvoudig te verteren pulserende noise.

Een gewaagde aanpak die zeker ook voor een aantal geslaagde hoogtepunten zorgt. Voortstuwende parade ritmes en een oppermachtige topvocalist zorgen voor de avontuurlijke balans in het grimmige groovende Crowhurst’s Meme. Het samenspel tussen de door de soul gevoede toetsenwerk en de krakende drumeffecten bij Sage That She Was Burning geven het een bijna menselijke voedingsbodem. Die basis voldoet tevens bij die prachtige retro folk zang van What A Day en Rookery, waarbij Ben Howard heerlijk doorleeft klinkt. Het in de Americana badende gitaarspel is uiteraard weer van adembenemend zonsdoordringend schoonheid en duikt met regelmaat die treurende jaren tachtig binnen, om er een vleugje authentieke new wave aan toe te voegen. Het ligt dicht bij de goed werkende indiepop van het in melancholica druipende Far Out. De echo’s in The Strange Last Flight of Richard Russell herplaatsen zich in de experimenteerdrift van een Brian Eno, die als producer sfeervolle ambient combineerde met een toegankelijk popgeluid.

Door de vastgestelde ideeënarmoede haalt hij de inspiratie vooral uit zielloze onpersoonlijke waargebeurde verhaalschetsen. Het is doordachter en de maniertjes nemen het over van de puurheid en zijn eigen individualiteit. Geen oprechte optimisme of het bevechten van binnengeslopen demonen. Zijn rol is veelal bescheiden tot een van de zijkant observerende rapporteur, die oud krantennieuws herschrijft. Het is lastiger om je mee te laten slepen. Je gelooft het nu allemaal wel, en wordt niet moeiteloos in het geheel betrokken. Zo komt Finders Keepers niet over als een gruwelijke post murder ballad, en blijft het beperkt tot de nieuwsgierige verslaglegging van een lichtelijk gestoorde buitenstaander die toevallig getuige is van de vondst van afgehakte lichaamsdelen. Vreemd eigenlijk, want het gehoopte lugubere sfeertje roept hij probleemloos op met de strijkers in het duistere filmische Unfurling.

Collections from the Whiteout voldoet zeker aan de verwachtingen van de liefhebber, al zal niet iedereen enthousiast worden van de prominent opgestelde elektronica. Tussen deze oase van rust en klantvriendelijkheid van een track als Metaphysical Cantations is er hier en daar ook ruimte voor brokken wringende zwaarmoedigheid die afsteekt tegen de gezinstoegankelijke warmte. Echter de noodzaak om je in de plaat heerlijk vast te bijten ontbreekt door het afstandelijke karakter. Dit is in het vervolg eenvoudig op te lossen door weer dicht bij zichzelf te blijven.

Ben Howard - Collections from the Whiteout | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Ben Howard.

We zijn 10 jaar verder sinds 𝙀𝙫𝙚𝙧𝙮 𝙆𝙞𝙣𝙜𝙙𝙤𝙢. In het jubileumjaar van zijn succes, distantieert Ben zich steeds verder van datzelfde succes.
Howard kiest niet voor de volle festivalweide, of een uitpuilende ZiggoDome.
De Britse singer-songwriter kiest voor authenticiteit. Voor nieuwe paden. Niet platgetreden. Zeker niet de populairste.
Ben Howard kiest voor een eigenzinnige koers waarin hij zich fijn voelt; en floreert.

𝙄 𝙁𝙤𝙧𝙜𝙚𝙩 𝙒𝙝𝙚𝙧𝙚 𝙒𝙚 𝙒𝙚𝙧𝙚 was al een koerswijziging, waarin duidelijk werd dat Howard niet voor het grote geld kiest. Ben kiest voor kwaliteit. Een geniaal album boordevol vakmanschap.
De fanbase van 'Keep Your Head Up'- hipster meisjes brokkelt weg. De puristen krijgen hem in het vizier.

Met het meesterwerk 𝙉𝙤𝙤𝙣𝙙𝙖𝙮 𝘿𝙧𝙚𝙖𝙢 leek Howard definitief afscheid te nemen van populariteit en richt hij zich tot de luisteraar die meer wil dan hapklare brokken. Wederom een stijlbreuk die hem ongetwijfeld fans kost.

Zelf was ik bij zijn concert tijdens deze tour en was -ondanks ik het album geniaal vind - ernstig teleurgesteld. Het was een concert met muziek die zich niet leent voor een concert. Zelfs de purist mist dan een hapklare brok als tussendoortje. Te zwaar.

Nu.. 10 jaar na zijn succes klopt Howard aan de deur met een nieuw album.
Na de eerste luisterbeurt is duidelijk dat hij wederom voor de onconventionele structuren gaat. Muziek die aandacht nodig heeft. Laagje voor laagje pellen, tot de kern helder is.
Het gaat weer tijd kosten. Maar ik heb nu al een vermoeden dat het de moeite waard is. Want het zit weer bijzonder vernuft in elkaar.

Grappig dingetje:
Bon Iver heeft een soortgelijke stijlbreuk. Kiest ook andere paden. Het komt zelfs dicht bij elkaar door de electronica. Maar bij hem trek ik het totaal niet.
Bij Howard wel.
Hoe dan ook waardeer ik het enorm als een artiest buiten de lijntjes kleurt en hokjes breekt.

Heb gisteren echt de fantastisch mooie transparant blauwe special edition gekregen, met ook nog 2 extra bonus nummers. Die doen ook zeker niet onder aan de rest van het album. Er staan wel een paar teleurstellende nummers op, waardoor mijn luisterbeurten soms niet helemaal de aandacht krijgen die Ben hoort te krijgen. Vooral de C-side(geen D op mijn versie) is vrij moeilijk. Misschien valt het kwartje later nog.

Wel leuk dat Aaron mevrouw Stables ook weer heeft meegenomen die op drie nummers van de B-side mee doet. Het nummer Sage That She Was Burning zou sowieso makkelijk op een plaat van The National kunnen staan. Of dat nou positief of negatief is, ben ik nog niet over uit.

Hoogtepunt is voor mij is Rookery en What a Day. De hele plaat is zeker prima, maar het doet mij minder dan de rest van de biografie van Ben Howard.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ben Howard - Collections From The Whiteout - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ben Howard - Collections From The Whiteout
De Britse muzikant Ben Howard blijft zichzelf vernieuwen op een door Aaron Dessner geproduceerd album, waarop de songs weer op zeer bijzondere wijze zijn ingekleurd

Ik vond de muziek van Ben Howard op zijn zo bejubelde en succesvolle debuut niet eens zo bijzonder, maar op de albums die volgden dook de Britse muzikant steeds verder het experiment in. Het door Aaron Dessner geproduceerde Collections From The Whiteout klinkt bij vluchtige beluistering wat lichter en luchtiger dan zijn voorganger, maar schijn bedriegt. Onderhuids zijn ook dit keer flink wat gitaarpartijen en experimentele elektronica toegevoegd, maar Ben Howard verliest de songs nooit helemaal uit het oog, waardoor ook zijn nieuwe album redelijk toegankelijk klinkt. Lekker voor in de lentezon, maar ook een interessant album om volledig uit te pluizen.

Ben Howard dook precies tien jaar geleden op met zijn debuutalbum Every Kingdom. Met de van dit album afkomstige single Keep Your Head Up groeide de Britse muzikant al snel uit tot een van de meest succesvolle muzikanten uit een heel contingent jonge (Britse) singer-songwriters.

Het siert Ben Howard dat hij sindsdien niet is doorgegaan op de ingeslagen weg, maar continu naar vernieuwing heeft gezocht. Het is voor mij bovendien goed nieuws, want Keep Your Head Up vind ik persoonlijk een draak van een song, terwijl ik de albums van de Britse muzikant steeds interessanter vind worden.

Het deze week verschenen Collections From The Whiteout is de opvolger van het geweldige Noonday Dream uit 2018, waarop Ben Howard vol voor het experiment ging. Dat experiment is zeker niet verdwenen op Collections From The Whiteout, al klinkt het nieuwe album van Ben Howard, zeker op het eerste gehoor, wel wat lichter dan zijn twee voorgangers.

Het nieuwe album van de muzikant uit het Britse Devon werd geproduceerd van niemand minder dan Aaron Dessner (The National), die het afgelopen jaar indruk maakte met zijn productie van de twee geweldige albums van Taylor Swift. Ook voor Ben Howard heeft Aaron Dessner weer mooie dingen gedaan.

Collections From The Whiteout klinkt bijzonder aangenaam in de lentezon en is zoals gezegd wat minder zwaar en experimenteel dan het vorige album van Ben Howard, maar schijn bedriegt. In zowel productioneel als muzikaal opzicht is Collections From The Whiteout een complex album, waarop van alles gebeurt en waarop meestal niet de makkelijkste weg wordt gekozen.

In zowel de instrumentatie als de productie volgen de hoogstandjes elkaar in snel tempo op, waardoor er veel valt te ontdekken op het nieuwe album van Ben Howard. Dit gaat wat mij betreft het makkelijkst bij beluistering met de koptelefoon, al komt er dan soms zoveel op je af dat het je duizelt.

Wanneer Ben Howard de complexe instrumentatie, die zowel uit organische als elektronische klanken bestaat, combineert met wat luie folky songs, klinkt het allemaal behoorlijk toegankelijk, maar Collections From The Whiteout bevat ook een aantal songs waarin invloeden uit de jazz worden verkend en deze songs liggen net wat zwaarder op de maag, zeker wanneer een flinke bak elektronica wordt ingeschakeld voor de inkleuring. Deze elektronica is hier en daar behoorlijk dominant, maar er zijn altijd wel prachtige akoestische en elektrische gitaarlijnen in de buurt.

In de wat traditioneler aandoende songs op Collections From The Whiteout roept de muziek van Ben Howard nog altijd herinneringen op aan roemruchte voorgangers als Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn, maar sinds de Britse muzikant het experiment heeft omarmd, staat hij met zijn muziek toch vooral in het heden.

Collections From The Whiteout bevat bijna een uur muziek en dat is een lange zit. Het is ook niet altijd een makkelijke zit, want wat gebeurt er veel op dit album. Na herhaalde beluistering kan ik echter alleen maar concluderen dat Ben Howard er wederom in is geslaagd om een album af te leveren dat zijn tien jaar geleden zo geprezen debuut makkelijk overtreft. Het maakt Ben Howard tot een van de interessantste muzikanten van het moment. Erwin Zijleman

Ik ben bij Noonday Dream pas op Ben Howard gestuit. Ik ken 'Keep your head up' van de radio, maar het registreerde niet. Na het zien van een werkelijk weergaloos optreden bij Jules Holland (via Youtube) van Howard en band was ik verkocht.

Ik werd wel een beetje moe de teksten doorspekt met de levensangsten van een dertiger (toen ik eenmaal de teksten had opgezocht, want zijn gemompel was niet te volgen), maar het was vooral de muziek waar ik geen genoeg van krijg.

Ik was daardoor erg nieuwsgierig naar wat Collections brengt. En na twee keer luisteren -- je moet Howard nooit at face value beoordelen, het is muziek die eerst even moet bezinken -- ben ik positief over dit album. Om te beginnen kan ik hem verstaan! Het is meer singer-songwriter, liedjes met een kop en staart.

Ik vind de variatie tussen de nummers en daarmee ook het evenwicht en gewicht van het album erg prettig. Noonday Dream is meer één kleur, Collections is meerkleurig. Ook hier weer een behoorlijke stapeling van geluiden en melodieën, maar het is allemaal transparanter. En ook een stuk optimistischer en zonniger klinkend.

De opname is ruimtelijk, waardoor je ook wat makkelijker al die laagjes kan afpellen en het niet als een verstikkende deken van geluiden over je heen ligt.

Deze gaat heel vaak gedraaid worden. Fijne plaat waar veel aan te ontdekken valt.

Vind dit Ben Howard zijn sterkste worp. Op de twee voorgangers mooie muziek te over, maar als ik dan een paar nummers onderweg ben, ben ik er dikwijls ook wel weer klaar mee. Als geheel toch net iets te slepend voor mij.

Bij dit album heb ik daar overigens geen last van. Dit klinkt sprankelend en luchtig(er), met allerlei interessante achtergrondgeluidjes die uitnodigen tot herbeluisteren.

Hoogtepunten van het album vind ik Metaphysical Cantations en het instrumentale intermezzo met strijkers in The Strange Last Flight of Richard Russel

Je bericht triggerde me om toch de moeite te nemen het album te luisteren ...en terecht want wat een prima plaat en een gelaagdheid waardoor het nooit gaat vervelen. zonder wellicht grote uitschieterd maar dat maakt me weinig uit

Daarnet de live sessie vanuit Goon Hilly Earth station gezien. Dit album is een onderhuidse groeier en zo’n concert helpt dat besef, iets minder prominent singer/songwriter iets meer muzikale omlijstingen, heel fraai.

Het lijkt wel of Ben Howard alleen nog maar met èèn bepaalde emotie zingt. Ik mis eigenlijk de dynamiek van Every Kingdom. Het klinkt allemaal wel 'nice' maar ook wel wat eentonig.

The Strange Last Flight of Richard Russell

Flauw plaatje. Het kabbelt maar door en door, bijna een uur lang, wat mij betreft van het goede een pak teveel. Van Howard's eerdere werk ken ik geen volledige albums, enkel losse nummers (en dan werkt het wel wat beter voor me, heb ik ondervonden), deze zet niet aan tot verdere beluistering. Er zal zeer zeker een publiek voor zijn, want het uiteindelijk liggen de liedjes makkelijk in het gehoor, maar bij mij gaat het oor in, oor uit.

2,5 sterren

Ben Howard stelt wederom niet teleur en doet waar hij zin in heeft. Indrukwekkende plaat die na wat meer luisterbeurten steeds boeiender lijkt te worden want er is veel om te ontdekken. Anders dan Noonday Dream, die ik het liefst in zijn geheel luister met de langere instrumentale stukken, is dit wel een plaat waar je wat mij betreft ook zo een los nummer van op kan zetten. De live sessie bij het Goonhilly Earth Station was adembenemend, het camera en edit werk accentueerde de psychedelische en experimentele kant van dit werk nog meer. Hopelijk wordt dit ooit (desnoods deels) uitgebracht. Mijn favorieten; Follies Fixture, The Strange Last Flight of Richard Russel, Crowhurst's Meme, Far Out en Rookery. Verhoogt naar 4,5 *

Opnieuw een fantastisch album van deze alleskunner. Stuk voor stuk geweldige songs, alleen Unfurling is misschien iets minder. Ik verbaas mij dan ook dat deze een stuk minder scoort dan Noonday Dream.

What a Day, Metaphysical Cantationsis en The Strange Last Flight of Richard Russel behoren tot mijn favorieten.

Grappig, want dit vind ik dus echt een geweldig nummer, terwijl ik vrijwel niets met The National heb. Zouden de vocalen dan zoveel uitmaken? Ik hou me in ieder geval aanbevolen voor vergelijkbare nummers.