Squid - Bright Green Field (2021)

Voilà, hier nog een groepje om serieus in de gaten te houden! Rusteloze parlandopostpunk die, net als bij tijdsgenoten Dry Cleaning, Black Country, New Road of Black Midi, experimenteert met het zaaigoed van Art Brut, Talking Heads en Parquet Courts. Ook hier weer rijk geruggesteund door megagetalenteerde musici die stuiterende, dansbare chaos en creatieve jazzy wendingen telkens met waanzinnige muzikaliteit, vlekkeloos dus, in goede banen krijgen. En landen met goeie nieuwe stuff als dit. Grandioos!

Wat een debuut van Squid, maar al het voorwerk en de singles kondigde deze opkomst vol bravoure al aan natuurlijk. Draai hem deze ochtend nu al voor de 5e keer.

Het zijn nummers met een drive met hoofdletter D, build-ups en verdiende pay-offs uit het boekje. De meervoud van om elkaar kronkelende gitaarlijntjes kan ik maar niet genoeg van krijgen. De toevoegingen van blazers zijn doordacht en niet enkel daar om chaos te introduceren. Die jodelende en krakende vocalen van Ollie Judge, die dus ook de drummer is, passen perfect bij de muziek.

Album toont gelijk het bereik en durf van de band; Het semi-funky-in-de-overdrive Paddling, dat vervreemdende slotstuk van Boy Racers, het indringende dance-punky Peel St, het dark-jazzy Global Groove.

Narrator blijft een dijk van een nummer, begin tot eind een rollercoaster rit. Kundige opbouw, dragende feature van Martha Skye en een zinderend slotstuk. Die doet alvast een gooi naar beste nummer van het jaar voor mij.

Fanatiek in elkaar gedraaid album die zowat uit elkaar klapt door de buslading aan creativiteit die het met zich mee brengt. Het zijn echt weer spannende dagen in de rock-scene

Holy moly, plaatje!
Dit is zeker een eindejaarslijst kandidaat

Wat ik vooral merk bij die nieuwe Britse groepjes is dat het door de bank genomen geen onaardige platen zijn maar dat ik ze na eerste toerbeurt nog nauwelijks heb beluisterd. Er zijn 3,5* platen die ik veel vaker op zet.