MEER - Playing House (2021)

Dat uit Scandinavië veel goede muziek komt, is bij mij al langer bekend. Zweden heeft veel zeer interessante melodieuze rockbands, uit Noorwegen komen veel progressieve rockbands, die altijd iets melancholisch in hun muziek hebben. Airbag is één van mijn favorieten, deze band met veel Pink Floyd invloeden heeft een reeks schitterende albums afgeleverd, die elke keer weer een genot om te beluisteren zijn. Gazpacho heeft al meer dan 10 albums uitgebracht en die zijn zeer sferisch en af en toe beklemmend. Oak zit daar een beetje tussenin, deze band heeft ook wel poppy invloeden.
De voor mij nieuwe band MEER (je schrijft het met allemaal hoofdletters) valt wel onder de progressieve rock, maar vermengen verschillende stijlen in hun nummers, dat maakt ze erg interessant. Deze 8 man/vrouw formatie uit het Noorse Hamar heeft met “PLAYING HOUSE” zijn tweede album afgeleverd en deze gaat, wat mij betreft hoe dan ook, meedingen naar een plekje in mij top 10 van 2021...wat een geweldig album!
Het openingsnummer “PICKING UP THE PIECES” laat perfect horen wat je van MEER kunt verwachten. Prachtige instrumentarium, heerlijke vioolbijdragen, schitterende gezongen door Johanne Kippersund, die een hele mooie, krachtige stem heeft. Zij zingt een aantal nummers lead, op andere songs horen we haar broer Knut, waardoor je een zeer goede afwisseling krijgt. De ruim 6 minuten durende opener heeft een prachtige melodie, smaakvolle afwisseling in tempo, waardoor het nummer blijft boeien. “BEEHIVE” is een meer powerpoprocker van ruim 4 en een halve minuut, waarin een ongelofelijke heerlijke hook zit. “ALL AT SEA” is rustiger, heeft een meer folk sfeer, en het laatste deel is swingend. Johanne en Knut zingen gezamenlijk in “SONGS OF US”, waarin opnieuw een heerlijke swing zit, één van de toppers van het album. Het intro van “CHILD” is pakkend, ritme klein gehouden, waarna het nummer zich fantastisch ontwikkelt tot een geweldig poprock nummer, zonder dat het echt los gaat.
De viool is prominent aanwezig in het begin van “YOU WERE A DRUM”, waarna een apart ritme het geheel overneemt en Johanne prachtig zingt.  Ook in het lekker “HONEY” horen we haar weer, een nummer dat een Cranberries feel heeft, “ACROSS THE OCEAN” is een complexe popsong met een mooie melodielijn, “SHE GOES” begint stevige, waarna er een zeer afwisselend nummer volgt en Knut en Johanne zingen samen. “WHERE DO WE GO FROM HERE” is een prachtige ballad en met 6 en driekwart minuut is afsluiter “LAY IT DOWN” het langste nummer van “PLAYING HOUSE”. Hierin komen alle sterke punten van MEER aan bod en doet je na het einde van het nummer verlangen naar een hernieuwde luisterbeurt.
Wat is dit een prachtige plaat, er wordt op hoog niveau gemusiceerd, geweldig gezongen en het album is fenomenaal goed geproduceerd, zeer verrassend en boeiend. Deze Noren, die kunnen er wat van en nu hoop ik al op MEER albums van deze groep!

Acht Noorse jongelui fixen een plaat waarop echt alles klopt : fantastische stemmen en wat een melodieuze instrumentenpracht!

Naar aanleiding van de progladder en op aanraden van ProGNerD het gehele album maar eens beluisterd. De afsluiter Lay it Down was de introductie hier, die ik maar weinig veelbelovend vond. Na enkele luisterbeurten is mijn initiële gevoel ook wel bevestigd voor dit album. Het is wat voorspelbaar, kabbelend en zonder verrassingen. Het klinkt als een moderne variant van de klassieke pop-progrock die vooral goed in het gehoor wilt liggen. En dat terwijl de zangeres mij regelmatig niet lekker in het gehoor ligt. Ze mixen het met een 'greater than life' geluid waarbij de term stadiumband mij te binnen schiet, en wat op emotie gerichte ballad achtige momenten.

Dat wil niet zeggen dat het album zo slecht klinkt. Maar het voelt allemaal zo formulematig en emotieloos. Erger nog het geheel weet me vrijwel nergens vast te grijpen en mee te sleuren of interesse op te wekken. En dat verbaasd me ergens wel, want ze brengen hier toch wel wat elementen die me zouden moeten trekken. Bands als The Pineapple Thief, Bent Knee, North Atlantic Oscillation (die heb ik lang niet meer gehoord zeg, bestaand die nog wel of zijn ze solo gegaan?) schieten me te binnen bij beluistering. Ik hoor gelijkenissen die me daar juist trekken in stijl en presentatie, maar hier weten ze het niet zo interessant te maken als die bands.

Dat zorgt ervoor dat de aandacht snel verloren is en drang om dit wat vaker een kans te geven afwezig is. En daarmee komt het album voor mij op de stapel van 'niet slecht niet goed, vooral gemiddeld'. Helaas.

De enige uitzondering daarop is het nummer Where do we go From Here trouwens. Die grijpt me ondanks (of misschien juist wel vanwege) de zoete en cliché uitvoering bij de strot. Daar werd ik oprecht stil van. Zonde dat ze dat niet naar de rest van het album hebben kunnen vertalen.