Matt Sweeney & Bonnie 'Prince' Billy - Superwolves (2021)

Na 16 jaar van wolf naar wolven:

Hall of Death

Make Worry For Me

Hall of Death is alvast geweldig!

Desert Blues en Keltische Folk in één terwijl ik normaliter niet veel van die genres blief. Inderdaad erg goed gedaan.

Prachtplaat!

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Matt Sweeney & Bonnie 'Prince' Billy - Superwolves - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ik ben lang niet altijd gek op de muziek van Will Oldham, maar de herhaalde samenwerking tussen zijn alter ego Bonnie 'Prince' Billy en gitarist Matt Sweeney pakt echt geweldig uit

Van alle platen die Will Oldham tot dusver maakte vond ik het album dat hij als Bonnie 'Prince' Billy maakte met Faun Fables zangeres Dawn McCarthy vooralsnog de beste, al is dat vloeken in de kerk. De tweede samenwerking met gitarist Matt Sweeney vind ik uiteindelijk nog net wat beter. Superwolves staat vol geweldig gitaarspel, kan binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten en kleurt ook buiten de lijntjes van het genre. Matt Sweeney levert zoals gezegd een topprestatie, maar ook de vocalen van Bonnie 'Prince' Billy en de uitstekende songs die de twee hebben gepend mogen er zijn. Het levert een uitstekend rootsalbum op, maar Superwolves is ook veel meer dan dat.

Je kan horen dat de prins muzikaal met Callahan heeft opgetrokken in het kader van het coverproject. De folk noir komt hier een stuk meer aan bod dan op de meer roots-georiënteerde, tevens uitstekende voorganger die mij de ogen deed openen vwb Will Oldham en aanverwanten.

Will Oldman's frele stem brengt je breekbare, intimistische liedjes, zo ken ik deze folkie al twintig jaar. De muzikale chemie met gitarist Matt Sweeney staat garant voor een uitstekend vervolg op hun 'Superwolf'-samenwerking van 2005. Het goud van die combinatie blinkt weer in deze 14 songs, die er stuk voor stuk toe doen, spaarzaam gedrenkt in een bad van rustige snaren. Variatie en de harmonie met de arrangementen, kortom, prachtig. Toetsen van een Tinariwengeluid, Richard Thompson of een Don McLean. Koesterplaatje en voor mij classic in spe.

Oeps, tikfoutje in 't berichtje hierboven : de frele stem van Will OLDHAM, natuurlijk...

Het eerste album vond ik echt goed, maar om een reden die ik niet kan verklaren, heb ik moeite om er naar te luisteren. Dat gaat niet op voor Superwolves. De samenwerking tussen twee heren is nagenoeg perfect te noemen. Op het album gaan superzachte liedjes samen met het experiment, zonder dat het een het ander stoort.

Als Matt Sweeney echt op dreef is, dan lijkt het wel alsof hij op de vierkante centimeter noten speelt. De lagen aan gitaarpartijen komen zo dicht op elkaar dat er bijna geen ruimte meer is. Alles vloeit samen, zonder een brei te worden. Een lading gitaren is ook genoeg in een aantal nummers. De rest wordt gewoon weggelaten, omdat het overbodig is. In andere nummers komen er meer instrumenten bij kijken en dat is goed voor de afwisseling.

Het heeft er alle schijn van dat deze muziek het beste uit beiden heeft gehaald. Het is voor het eerst sinds een aantal jaar dat ik aangenaam verrast ben door Will Oldham. (Deze week weer met de nieuwe split single met Broeder Dieleman?) Alle nummers zijn goed, met als kers op de taart het rare 'Hall Of Death'. Wat een feestje is dat nummer.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Weergaloos...

Zeg dat wel!
Na verloop van tijd helemaal onder mijn huid gaan kruipen. Zulke prachtige miniatuurtjes + 3 dreigend versterkte songs. Tekstueel zit het ook wel goed.

Ten onrechte links laten liggen maar godzijdank wees een goede vriend me daar op. Ik heb de laatste jaren lang niet alles meer gekocht van mijn oude liefde, maar deze krijgt alsnog een plekje in de platenkast naast de rest van Oldham’s vele klassiekers.