Leon Vynehall - Rare, Forever (2021)

Mothra klinkt als ambient house à la Huerco S, An Exhale doet denken aan de arpeggio-ambient van Barker - het is duidelijk dat Vynehall na het toch al behoorlijk eclectische Nothing Is Still de stilistische teugels nog verder laat vieren. De losse tracks klinken zoals verwacht prachtig, hoe het gaat uitpakken voor het album als geheel is nog even afwachten.

Dat valt wat tegen, imo. Halverwege de plaat gaat het energieniveau omhoog en dat trek ik goed, maar verder mis ik wat houvast in de plaat. Op de DJ-Kicks was dat heel lekker, hier dus wat minder.

Barker wordt hier regelmatig gedraaid - samen met Efdemin - New Atlantis (2019) vond ik dat twee van de betere releases in 2019 (Ostgut). Dat stemt hoopvol; echter Nothing Is Still - gisteren nog gedraaid - gaf me een beetje Haribo-gevoel, zeg maar een mixed bag of goodies.

Voor d'n savonse afdraai zou ik dan eerder Lawrence - Birds on the Playground (2021) kiezen. Iemand die toch meer variatie in zijn werk kent: naast de fijne stamppot ook naar sushi-verwijzende schotels

Zal deze straks 'ns aanslingeren.

Te vroeg nog voor een mening, maar trek de onrustige energie van de plaat goed. Het valt wmb wel wat te vaak stil. Ik ga Lawrence ook opnieuw checken door de tip van mjuman. Efdemin en Barker helemaal eens dat dat goeie platen waren/zijn.

Leon Vynehall is nog zo iemand (net zoals yeule) waar ik toevallig rap bij was. Nog nooit een album of EP geluisterd in het geheel, maar ik ken hem al sinds 2015-2016 vanuit de underground house scene. Ik zal dit ook eens luisteren (en rest ook wel eens), want het lijkt dat hij sindsdien alleen maar beter is geworden of toch iets nieuws en unieks toevoegt aan zijn sound.