Stephanie Struijk - Fijn Zo (2021)

Warm, sfeervol album. Waar het album Folklore van Taylor Swift het lockdown-album van 2020 genoemd werd, mag dit album van Stephanie Struijk zich het Nederlandstalige equivalent daarvan noemen in 2021. Kan wel eens hoge ogen gaan gooien in de album-lijstjes aan het einde van dit jaar!

Dit komt op mijn afspeellijst en heb dus direct de spotify link erbij gedaan.
Wij kennen haar vooral als Stevie Ann .

Die nederlandstalige akoestische gitaarliedjesmeisjes met hun persoonlijke liedjes, ik krijg er wat van..
Maar eh.. dit is wel Stevie Ann en die kan bij mij eigenlijk niet meer stuk sinds het Dijkpop festival van een jaar of 12 geleden. Want daar maakte ze wel indruk, wow.
Dus dit album toch maar een kans gegeven en daar heb ik geen spijt van. De liedjes zijn gewoon goed en ook in haar teksten blijft ze gelukkig met beide voetjes op de grond. Al had het allemaal wel wat meer mogen rocken, dit klinkt wel erg braaf. Desondanks een prima album van Stevie / Stephanie.

Ok, ik kwam er dus vandaag achter dat Stephanie Struijk en Stevie Ann dezelfde persoon zijn. Van Stevie Ann heb ik twee albums in huis, maar de naam Stephanie Struijk zag ik een enkele keer opduiken en dat was het dan. Nu kom ik er dus ook achter dat haar vorige album door Daniel Lohues is geproduceerd. De komende dagen ga ik me maar eens aan haar inmiddels opgebouwde oeuvre wagen.

De vorige plaat (geschreven met Daniël Lohues tijdens een roadtrip door Amerika) was alweer vijf jaar geleden. Toen ik mijn gesigneerde versie laatst weer eens opzette merkte ik dat er opeens een diepe lange mysterieuze kras op kantje A van het vinyl zat. Ik had juist zo'n mooie band met die plaat opgebouwd en nu was het opeens uit met die plaat, zeg maar gerust het gevoel van een licht gebroken hart. Gelukkig zingt Stephanie op deze nieuwe plaat ook over hartzeer en komen we er samen wel weer uit. Uitgezonderd trouwens het liedje 'Fijn zo', dat juist gaat over een gemoedstoestand waarin alles goed is zoals het is, zulke opgeruimde liedjes zouden er wel wat meer gemaakt mogen worden.

Het vorige album was meer country/folk georiënteerd. De laatste song op dit album ('Later Wel', op zich een prima song) had precies op die vorige plaat gepast. Het is op dit nieuwe album dan ook een vreemde eend in de bijt. Na twaalf geraffineerde fijngevoelige popliedjes had het album afgelopen moeten zijn. Wellicht had 'Later Wel' later wel op een andere plaat gepast?

Fijn zo, Alsof Je Hier Nog Bent en Onderweg aangevinkt als mooiste liedjes.

Nederlandstalig kan dus ook prachtig zijn. Buitengewoon mooi album, met voor mij als uitschieters Voorbij, Dicherbij, Vanaf Toen en Later Wel.

Bovenal staat het prachtige gitaarspel en zeker ook haar mooie stem niet ter discussie. Wat mij echter opvalt is de obsessie voor eindrijm op deze plaat. Ik kan er helaas niet omheen luisteren. Slecht album? Nee zeker niet. Gaat hij de boeken in als een plaat die ik weer op ga zetten? Nee dat ook zeker niet.

Het voelt eigenlijk als een kruising tussen Koos Alberts en Samantha Steenwijk, maar dan met de juiste instrumenten en de juiste zangstem.

Jammer, ik had meer verwacht van de samenwerking met Daniel Lohues.

Favorieten: Dichterbij, Sta Op en Heimwee Naar Tequila.

Wist ook niet dat Stevie Ann een zijstap had genomen. Als Stevie Ann was het ook allemaal braaf en prettig. Dit album past m.i. ook in het oeuvre. Prettige liedjes die niet storend Nederlands zijn. Ik hou absoluut niet van Nederlandstalig. Want vaak is het nogal uitgesproken. Dit is een uitzondering omdat het niet direct opvalt. En dat is positief!
Ik had dit in een wachtrij gezet tussen Engelstalig en moest echt even luisteren of het Nederlands was of Engels. En uiteraard is de productie ook heerlijk en smaakvol. Meestal is Nederlandstalig nogal gericht op de stem en dat is hier subtieler.

Uit eigen ervaring, onlangs zelf een boek met de titel De Erfenis van Karlijn uitgebracht, weet ik hoe fascinerend maar ook hoe frustrerend het schrijven van verhalen of teksten kan zijn. De lijn is vaak flinterdun van iets magisch naar prut. Hier ervaar ik de teksten als origineel, spitsvondig en soms zelfs betoverend, in wisselwerking met de mooie stem en fraai gitaarspel zorgt dat voor een heerlijk geheel.

Er staan wel wat aardige nummers op, en je komt wat mooi gevonden tekstregels tegen, maar het mwoah-gevoel overheerst.