Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra - Promises (2021)

Een pracht van een ambientplaat drijvend op 9 golvende bewegingen, waar, tussen de strijkers van het L.S. Orchestra, saxlegende Sanders de hoofdtoon mag voeren. Rust en schoonheid, de twee sleutelwoorden! Wegdromen maar, vele avonden lang.

Dit album Promises is zonder meer één van de bijzonderste samenwerkingen van 2021. Hierop hebben de Britse electro-muzikant en DJ Sam Shepherd, beter bekend als Floating Points, de Amerikaanse saxofonist en spiritual-jazz-grootheid Pharoah Sanders en het London Symphony Orchestra de handen ineen geslagen. Sanders werd zich voor het eerst bewust van het werk van Floating Points, toen hij in 2015 naar het debuutalbum Elaenia ging luisteren. Hij was al snel onder de indruk van het talent van de op dat moment dertigjarige Shepherd. Zelf was de saxofonist op dat moment 75 jaar oud (thans dus 81 jaar). Sanders raakte later tijdens een lunch bevriend met Shepherd en stelde uiteindelijk voor dat de twee gezamenlijk een album zouden opnemen. Zo gezegd, zo gedaan: Shepherd componeerde de muziek en bespeelde tal van elektronische en niet-elektronische instrumenten. Verder schakelde hij het London Symphony Orchestra in om arrangementen uit te voeren die hij had geschreven. Het album werd voornamelijk opgenomen in de zomer van 2019 in Los Angeles, de woonplaats van Pharoah. De strijkers werden opgenomen door het London Symphony Orchestra in de zomer van 2020, tijdens de COVID-19 pandemie. Het orkest bestond uit violen, altviolen, cello's en contrabassen.

Het resultaat van deze samenwerking is een betoverend mooi album. Op de momenten dat ik er echt rustig voor ging zitten met een koptelefoon op, werd ik welhaast in een soort trans getrokken door de repeterende motieven. Ik heb er vooral de eerste luisterbeurten met open mond naar zitten luisteren. Het is geweldig om te horen dat de oude meester hier schittert als vanouds op de fijne melodieën van Floating Points. Opmerkelijk genoeg had de maestro al ruim een decennium geen nieuwe muziek meer opgenomen. Pharoah Sanders speelt hier wel aanzienlijk ingetogener dan we op eerder werk van hem gewend zijn, helemaal in dienst van het totaalgeluid. De kracht van zijn bijdragen zit hem dan ook in de subtiliteit van zijn partijen, niet in saxofonische krachtpatserij of iets dergelijks. Wat mij betreft is dit dan ook een gouden combinatie, erg blij dat deze heren zijn gaan samenwerken!