Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra - Promises (2021)

Hier kijk ik enorm naar uit! Klinkt als een zeer interessante samenwerking.

Ja, ik ben hier ook enorm benieuwd naar! Sowieso tof dat Pharoah op zo'n hoge leeftijd nog nieuw plaatwerk uitbrengt en dan ook nog een veelbelovende samenwerking.

Deze heb ik vanaf morgen op plaat. De eerste reviews liegen er vast niet om.

Iemand die iets vergelijkbaars kent? Suggesties?

zie o.a. de Pitchfork recensie en die in Written in Music.

Hoe wil je het hebben:: wel zeer geslaagd werk, de combinatie hier met minimal, jazz én symfonisch. De hele opbouw; een simpele loop vormt de basis. Daaroverheen improvisaties van Sanders en de begeleidende klanken van London Symphony. Door de krachtige en solide opbouw is het genieten van elk moment.

Ja en het meditatieve karakter van de plaat valt me ook op. Je wordt in een soort trans getrokken door het repeterende refrein. Om vervolgens betoverd te worden door de spiritueel klinkende klanken van de farao van de jazz.

Dit klinkt inderdaad heel indrukwekkend. Prachtige muziek.

Echt een bloedmooi album, betoverend is inderdaad wel het goede woord. Ik heb hier de eerste luisterbeurten met open mond naar zitten luisteren, wat een briljante combinatie van electronica, saxofoon en een beetje orkest. Geweldig om te horen dat de oude meester hier schittert als vanouds op de fijne melodieën van Floating Points. Grote hulde hiervoor!

Zo, deze had ik even nodig.

Normaal laat ik de labels Jazz en Spiritual Jazz links liggen, maar dit intrigeerde me wel.
Saxofoon, electronica en symfonisch orkest gecombineerd tot minimalistische soundscapes. Het heeft de sfeer van Eno's beste ambient en werkt betoverend.

Wat ik me nog wel afvroeg, aangezien jij dit op plaat beluistert: word je niet een beetje uit die trans getrokken als kant A eindigt en je kant B moet opleggen?

Ja, wel een beetje uiteraard (de eerste x luisterde ik via Spotify moet ik eerlijk opbiechten). Maar je ziet wel een duidelijke overgang van plaat 1 naar plaat 2. Want die kant begint met het orkest die een veel marginalere rol speelt op de eerste kant.

Bovendien is het een ‘less is more’ plaat dus een kleine stilte tussen het omwisselen van de plaat is niet eens zo heel vreemd.

Overigens schitterend artwork voor degenen die overwegen ‘m te kopen.

Oef movement 6, misschien wel het mooiste stukje muziek dat ik tot nu toe in dit jaar heb mogen horen.

Had het totaal niet verwacht, maar vind dit best wel prachtig. Inderdaad heerlijk rustgevende, meditatieve muziek.

Nu 2x geprobeerd, maar niet helemaal mijn kopje thee. Vind het wel mooi, de eerste paar minuten van Movement 1 vind ik adembenemend, zeker als Pharoah Sanders zich wat nadrukkelijker laat horen, maar om dit album nu helemaal uit te zitten, daarvoor gebeurt er gewoon te weinig in mijn jazz oortjes, sorry.

Interessante samenwerking. Weet wel een prettige atmosfeer neer te zetten..
Alleen geen idee waarom ze precies Pharao Sanders hiervoor gevraagd hebben. Kan me voorstellen dat een jongere sax speler het wat meer boeiend had gemaakt.

Dat vraag ik me af. Ik vind het spel van Pharoah Sanders hier subliem, niet heel spectaculair inderdaad maar wel doorspekt met gevoel. Met een andere saxofonist was het vast ook mooi geweest, maar vanzelfsprekend ook heel anders. Ik vind het prachtig zoals het nu is.

Daar sluit ik me volledig bij aan. Sam Shepherd (Floating Points) heeft nu juist Pharoah Sanders gevraagd, omdat hij een groot bewonderaar is van deze levende legende. Hij schatte waarschijnlijk in dat Pharoah met zijn decennialange ervaring iets extra's zou brengen en dat betaalt zich hier dubbel en dwars uit. De kracht van zijn bijdragen zit hem hier in de subtiliteit van de melodieën, niet in saxofonische krachtpatserij of iets dergelijks. Wat mij betreft is Pharoah hier daarom de juiste man op de juiste plek, ik had deze samenwerking voor geen goud willen missen. Van de suggestie dat het met een jongere saxofonist "boeiender" zou klinken, krijg ik trouwens flink de kriebels, maar dat zal wel aan mij liggen.

Tja, ik weet wel zeker dat Sanders hier puur in dienst van de beoogde sound van het samenwerkend collectief speelt, niet omdat ie tegen de grenzen van zijn eigen kunnen aan zit en niet boeiender zou kunnen. Luister voor de grap maar eens naar Karma of zo als je wilt weten hoe boeiend het kan worden bij Sanders. Dan weet je meteen dat een evt. tegenvallende luisterervaring Sanders niet aangerekend mag worden.

Dat is zeker waar, Pharoah Sanders speelt hier aanzienlijk ingetogener dan we op eerder werk van hem gewend zijn, inderdaad in dienst van het totaalgeluid. Voor mij werkt dat uitstekend, voor jou kennelijk wat minder.

Hmm vind de sax erg fraai hier, het is vooral dat repetitieve motief wat op den duur gaat tegen staan. Niet iets wat ik in z'n geheel vaak op zal zetten nu.
Wel stylo artwork.

Ik heb ook een probleem met het terugkerend thema ....

Idem hier, het is een mooi album maar er mocht wat meer variatie in zitten. De extreem hoge beoordeling verbaast me toch

Mijn waardering voor die prachtig contemplatieve eerste helft stijgt eigenlijk alleen maar.

Ik ben verre van een jazzfanaat, maar ik kan dit toch wel heel goed waarderen, wat misschien kan liggen aan het feit dat dit even veel jazz als elektronica als klassiek is. Alles tot Movement 6 is dan wel verdomd lastig uit elkaar te houden, het is wel echt een prachtige meditatieve opbouw naar de ronduit filmische climax in dat nummer. Daarna moet ik zeggen dat het allemaal een beetje momentum verliest, maar dat hypnotische motief is ondertussen zodanig in mijn hoofd genesteld dat ik er alsnog met erg veel plezier naar luister. Fascinerend project!

elke luisterbeurt opnieuw sprakeloos, ongelofelijk mooie plaat

Een pracht van een ambientplaat drijvend op 9 golvende bewegingen, waar, tussen de strijkers van het L.S. Orchestra, saxlegende Sanders de hoofdtoon mag voeren. Rust en schoonheid, de twee sleutelwoorden! Wegdromen maar, vele avonden lang.

Het eerste nieuwe album sinds jaren dat ik na een paar luisterbeurten al een 4,5* durf te geven. Meesterlijk.

Ja, mooi. Ik ben blij dat ik de rotatielijst even checkte.
Het is hier toch vooral Pharaoh Sanders die mij kan bekoren na een eerste beluistering. Meditatief is inderdaad het woord dat hier wel past, maar wat dat betreft vond ik de combinatie met Alice Coltrane Red Hot On Impulse! (1991) (erg sterk compilatie album) nog een stukje mooier.