menu

Crowded House - Dreamers Are Waiting (2021)

mijn stem
3,58 (69)
69 stemmen

Australiƫ
Pop / Rock
Label: EMI

  1. Bad Times Good (3:41)
  2. Playing with Fire (3:27)
  3. To the Island (3:59)
  4. Sweet Tooth (3:12)
  5. Whatever You Want (3:22)
  6. Show Me the Way (3:43)
  7. Goodnight Everyone (3:30)
  8. Too Good for This World (3:39)
  9. Start of Something (3:20)
  10. Real Life Woman (3:48)
  11. Love Isn't Hard at All (3:02)
  12. Deeper Down (3:10)
totale tijdsduur: 41:53
zoeken in:
avatar van Rudi S
4,0
geplaatst:
Pinsnider schreef:
Hier volgt de meest overbodige post op dit mooie forum;


Nou dan heb jij je in al die jaren dat jij hier actief bent verdomd weinig geïnteresseerd in berichten van andere users hier op de site

avatar van Pinsnider
3,0
geplaatst:
Of ik heb een compleet gebrek aan een eigen mening

avatar van rkdev
4,0
geplaatst:
Erikpol schreef:
Grappig dat users zich hier zo vaak druk maken over een albumhoes.
Zeker. Een hoes is voor mij onderdeel van de totaalbeleving van een plaat. Naast de muziek, heeft de artiest ook bewust nagedacht over de verpakking ervan. Het is dus 1 geheel voor mij.

Ik heb de muziek nog niet gehoord (waarschijnlijk vanavond), maar hoop zoals velen niet dat het artwork representatief is voor het gebodene

avatar van ZAP!
geplaatst:
Vind de hoes wel aardig eigenlijk, de titel even weggedacht.

4,0
geplaatst:
Vind de hoes origineel, niet mooi, maar maakt nieuwsgierig.alles behalve saai.
Het album is verder oké. Als album wat rommelig, maar staan prima nummers op. Kan merken dat Liam heeft meegewerkt.
Iemand Mario al ontdekt?

4,0
geplaatst:
Eindelijk het langverwachte album van Crowded House en deze valt na een draaibeurt zeker niet tegen. Met name kant 2 kent erg sterke nummers. Het is af en toe wat gewaagd en de sound doet niet altijd specifiek CH actig aan, maar het geheel is een evenwichtige plaat, die zeker nog beter wordt na wat draaibeurten.

4,0
geplaatst:
[quote]valentijn12345 schreef:
Eindelijk het langverwachte album van Crowded House en deze valt na een draaibeurt zeker niet tegen. Met name kant 2 kent erg sterke nummers. Het is af en toe wat gewaagd en de sound doet niet altijd specifiek CH actig aan, maar het geheel is een evenwichtige plaat, die zeker nog beter wordt na wat draaibeurten. Daarnaast vind ik de hoes precies in de stijl van al haar albums: mooi!

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Hoewel ik al een zwak vermoeden had aangaande de eerste songs die op de wereld werden losgelaten is het voorgevoel in eerste instantie omgezet in een lichte teleurstelling. Het eerste wat opvalt; Dreamers Are Waiting klinkt eerder als een soloalbum van Finn dan dat het de uitstraling heeft van een Crowded House feestje. De plaat is vrij ingetogen, rijkelijk gearrangeerd en klinkt bij vlagen ontoegankelijk, zeker als je het vergelijkt met het songmateriaal van de band uit de jaren 80 en begin jaren 90. An sich is dat niet erg, maar ik mis het pakkende karakter, de uithalen van Finn en de meerstemmige refreinen die zich snel in je hoofd nestelen. Dat zijn de ingrediënten die ik zo graag terug zie en hoor bij de heren. Daarentegen voelt Dreamers Are Waiting ook aan als een plaat die je langere tijd op je moet laten inwerken, songs als Show Me the Way en Goodnight Everyone bevatten verschillende lagen, kennen fraaie arrangementen en sfeervolle details zorgen voor breder klankenpallet, om vervolgens de nummers naar een hoger niveau te tillen. Too Good For This World zelfde laken het pak. Conclusie; verwacht geen Temple of Low Men of een Woodface, daarentegen bevat het plaatje zeker een aantal songs die hun geheimen waarschijnlijk na enige tijd prijs zullen gaan geven. Nog niet goed maar het geheel intrigeert wel, een voorzichtige conclusie derhalve.

avatar van philtuper
geplaatst:
Rudi S schreef:
(quote)


Ach ja vroeger toen ik nog jong was kocht je LP's waar je naar uitkeek.
Misschien had het nieuwe album wel een klaphoes met de foto van onze held op de voorkant.
Bij een hard rock of prog album liever een tekening uit vervlogen tijden of fantasy.
En later bij die metalbands uit Scandinavië liever beschilderde mannen in bossen.
Met de CD (postzegelafbeelding) werd het al minder interessant en met streamming boeit de " hoes " mij nog nauwelijks eigenlijk.


Als je geen albums (vinyl) meer koopt, houdt wel aardig op ja. Dan ben je ook geen 'echte' muziekliefhebber. Muziek en artwork zijn ontegenzeggelijk met elkaar verbonden. Ik ben er van overtuigd dat als je vinyl koopt van de artiest, dat deze daar het meeste baat bij hebt. In ieder geval niet bij enkel het streamen van zijn of haar muziek. Ik las het al eerder ergens, muziek is een totaalproduct en daar heeft het artwork mijns inziens altijd een hele belangrijke rol in gehad. Het artwork is het visuele verlengstuk van de inhoud, de muziek. Goed artwork icm met goede inhoud zorgt voor een iconische plaat. Slecht artwork kan wat mij betreft ook al een heel deel verpesten, bijvoorbeeld dat ik het album niet koop.

Vroeger, toen internet nog niet zijn tentakels over de muziekindustrie had gelegd, ging ik vaker naar mijn favoriete plantenzaak (die nog steeds alive and kicking is) en liet ik mijn ogen bepalen wat ik ging luisteren. Puur op hoes. En heel vaak was het artwork een goede visuele weergave van de muziek. Dat vond ik als grafisch ontwerper superinteressant.

avatar van Rudi S
4,0
geplaatst:
philtuper schreef:




Als je geen albums (vinyl) meer koopt, houdt wel aardig op ja. Dan ben je ook geen 'echte' muziekliefhebber.


Ha,ha, klopt en echte muziekliefhebbers zijn ook verheven daar kunnen wij als simpele luisteraars alleen maar met grote bewondering naar opkijken

3,5
geplaatst:
philtuper schreef:
(quote)


Als je geen albums (vinyl) meer koopt, houdt wel aardig op ja. Dan ben je ook geen 'echte' muziekliefhebber. Muziek en artwork zijn ontegenzeggelijk met elkaar verbonden. Ik ben er van overtuigd dat als je vinyl koopt van de artiest, dat deze daar het meeste baat bij hebt. In ieder geval niet bij enkel het streamen van zijn of haar muziek. Ik las het al eerder ergens, muziek is een totaalproduct en daar heeft het artwork mijns inziens altijd een hele belangrijke rol in gehad. Het artwork is het visuele verlengstuk van de inhoud, de muziek. Goed artwork icm met goede inhoud zorgt voor een iconische plaat. Slecht artwork kan wat mij betreft ook al een heel deel verpesten, bijvoorbeeld dat ik het album niet koop.

Vroeger, toen internet nog niet zijn tentakels over de muziekindustrie had gelegd, ging ik vaker naar mijn favoriete plantenzaak (die nog steeds alive and kicking is) en liet ik mijn ogen bepalen wat ik ging luisteren. Puur op hoes. En heel vaak was het artwork een goede visuele weergave van de muziek. Dat vond ik als grafisch ontwerper superinteressant.


Vroeger...vroeger......
Het gaat om de muziek. Goeie muziek beluister je met je ogen dicht. Achterlijke danspasjes, flitsende lichtshows en verleidelijke album-hoesjes zijn van ondergeschikt belang.

Voor de rest vind je mening nogal pedant. Eénkennig en beperkt.
Maar oké, moet je je mening geven over noten vanuit het standpunt van 'grafisch ontwerper'?
Als econoom geef ik ook niet mijn mening over verkoopcijfertjes. Ik zou anders in de knoop raken met het begrip "goede smaak".

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Fascinerend om te lezen hoeveel mensen het over de cover hebben van deze plaat. Los van het feit dat ik de hoes ook lelijk vindt gaat het mij toch echt puur om de muziek. Beoordeel een boek ook niet op de omslag en dat geldt ook hiervoor. Wat mij betreft mogen ellenlange discussies over een albumcover naar een ander topic verplaatst worden. Ik lees veel liever een stukje terug over de inhoud van de muziek en hoe je de nieuwe plaat van Finn en consorten ervaart.

avatar van philtuper
geplaatst:
Je hebt gelijk. Ik vind de muziek ook niks en ik heb het geprobeerd. Slap en ongeïnspireerd.

avatar van coldwarkids
geplaatst:
Tja dat krijgen jullie ervan, als je constant zit te zaniken. Dan blijft deze hoes maar op de voorpagina steken.

geplaatst:
Voor wie dit wil beluisteren, laat je niet bevooroordelen door sommige reacties.
Is gewoon zeer aangename plaat geworden. Ben er zeker van dat de meeste dit niet grondig beluisterd hebben.
Leadsingle whatever you want is zwak, voor de rest staan hier veel goeie tot zeer goeie nummers op.
En de hoes tja, alsof die nu zo lelijk is of enig verschil maakt...

avatar van Geert V.
4,0
geplaatst:
Vind ik ook : zeer aangename plaat. Neil Finn (en co) kan nog steeds een perfect popnummer schrijven. En ach ja, de hoes ... Die konijnen zijn wel goed gelukt.

avatar van janneman
4,0
geplaatst:
philtuper schreef:
(quote)


Als je geen albums (vinyl) meer koopt, houdt wel aardig op ja. Dan ben je ook geen 'echte' muziekliefhebber. Muziek en artwork zijn ontegenzeggelijk met elkaar verbonden. Ik ben er van overtuigd dat als je vinyl koopt van de artiest, dat deze daar het meeste baat bij hebt. In ieder geval niet bij enkel het streamen van zijn of haar muziek. Ik las het al eerder ergens, muziek is een totaalproduct en daar heeft het artwork mijns inziens altijd een hele belangrijke rol in gehad. Het artwork is het visuele verlengstuk van de inhoud, de muziek. Goed artwork icm met goede inhoud zorgt voor een iconische plaat. Slecht artwork kan wat mij betreft ook al een heel deel verpesten, bijvoorbeeld dat ik het album niet koop.

Vroeger, toen internet nog niet zijn tentakels over de muziekindustrie had gelegd, ging ik vaker naar mijn favoriete plantenzaak (die nog steeds alive and kicking is) en liet ik mijn ogen bepalen wat ik ging luisteren. Puur op hoes. En heel vaak was het artwork een goede visuele weergave van de muziek. Dat vond ik als grafisch ontwerper superinteressant.


Vroeger toen ik cd en of vinyl kocht maakte de hoes me absoluut niets uit of ik een album wel of niet goed vond. Een mooie hoes verbloemt absoluut niet dat de muziek helemaal ruk is.
Dat het voor jou wel bepalend is icm vinyl of niet dan is dat dan jou ding maar het zegt niets over mijn muzieksmaak en of ik wel of niet een muziekliefhebber ben of mag zijn.

Ik zit hier heerlijk met de koptelefoon op, mijn prima DAC doet zijn ding via Spotify.

avatar van janneman
4,0
geplaatst:
Oh ja, Is het een Crowded House waardige plaat geworden. Ik vind van wel. Mannen zijn meer op leeftijd gekomen en dus rustiger. Durven ook te zoeken naar andere wegen.
Het is wat rustiger en gelijkmatiger, dat wel maar ook erg aangenaam. 4*

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Durven ook te zoeken naar andere wegen.
Het is wat rustiger en gelijkmatiger, dat wel maar ook erg aangenaam.


Exact, zo ervaar ik de plaat ook. Bij lange na geen catchy songs met Beatlesque melodieën waarmee de heren ooit furore maakten. Op de laatste worp van Finn; Lightsleeper met zijn zoon Liam, gaf Neil al enige blijk van een introspectief klankenpallet. Dat is op deze worp niet anders, ingetogen, geen uithalen en zeker geen nummers die de geest ademen van juweeltjes uit het verleden als; Four Seasons, It's Only Natural of Distant Sun. Kortom; door het ontoegankelijke karakter van de plaat, en Neil die vaker de hoogte in gaat met zijn stem mis ik de tijden van weleer. Dreamers laat echter ook horen dat de mannen uitdagingen durven aan te gaan, niet bang zijn om zich te conformeren aan een bepaald verwachtingspatroon van fans en doen waar ze zelf zin in hebben. Dat een aantal tracks hun geheimen pas na enkele luisterbeurten prijsgeven vind ik dan ook wel weer wat hebben, een kleine verhoging van de score van mijn kant.

avatar van Kaaasgaaf
geplaatst:
philtuper schreef:
Als je geen albums (vinyl) meer koopt, houdt wel aardig op ja. Dan ben je ook geen 'echte' muziekliefhebber. Muziek en artwork zijn ontegenzeggelijk met elkaar verbonden. Ik ben er van overtuigd dat als je vinyl koopt van de artiest, dat deze daar het meeste baat bij hebt. In ieder geval niet bij enkel het streamen van zijn of haar muziek. Ik las het al eerder ergens, muziek is een totaalproduct en daar heeft het artwork mijns inziens altijd een hele belangrijke rol in gehad. Het artwork is het visuele verlengstuk van de inhoud, de muziek. Goed artwork icm met goede inhoud zorgt voor een iconische plaat. Slecht artwork kan wat mij betreft ook al een heel deel verpesten, bijvoorbeeld dat ik het album niet koop.

Een geniale plaat met een afzichtelijke hoes (om maar even twee uitersten te noemen) is inderdaad frustrerend en onbegrijpelijk zonde, maar toch wordt de muziek er uiteindelijk niet minder door. Zo vind ik die laatste Dylan een van z'n beste in zeer lange tijd, maar die voorkant kan ik echt niet aanzien. Toch heb ik hem uiteindelijk wel op vinyl aangeschaft, gelukkig blijkt de achterkant (een stijlvolle foto van kennedy) aanzienlijk beter, dan kan ik hem dus simpelweg omdraaien als ik hem uit de kast pak. En ja, platen die ik echt goed vind schaf dus ook graag aan op vinyl. Heeft absoluut een meerwaarde voor mij! Maar zeggen dat mensen die dat niet doen 'geen muziekliefhebber' zijn vind ik ook, zoals iemand hier het al noemde, redelijk pedant. Vinyl verzamelen en onderhouden is niet een hobby waar iedereen per se tijd en ruimte voor wil investeren, maar dat hoeft niks af te doen aan hun enthousiasme en liefde voor de muziek zelf.

Dit allemaal vrij off-top. Om het even terug naar dit album te brengen: wisselvallig maar aangenaam plaatje.

avatar van philtuper
geplaatst:
Kaaasgaaf schreef:
Maar zeggen dat mensen die dat niet doen 'geen muziekliefhebber' zijn vind ik ook, zoals iemand hier het al noemde, redelijk pedant.
Ik had daarom ook het woord ‘echte’ tussen aanhalingstekens gezet. Ik bedoelde het niet letterlijk zo. Muziekliefhebbers zijn er in alle sporten en maten en ik respecteer ieders keuze in hoe hij of zij de muziek wil beleven. Ik wilde vooral het belang van artwork benadrukken. In mijn ogen onontbeerlijk. Maar goed, voordat er nog tientallen andere mensen hier overheen gaan buitelen. Neem het aub niet letterlijk en wees niet gekrenkt. Excuus als dat wel zo overkwam.

avatar van Parlotones
geplaatst:
Ben altijd meer een Split-Enz liefhebber geweest.

avatar van meneer
geplaatst:
philtuper schreef:
Excuus als dat wel zo overkwam.

Fair enough.. Ik heb wel gelachen toen ik je woorden over 'de echte muziekliefhebbers' las. Heerlijk ! Ik had de neiging om, als reactie, iets te plaatsen met schellak platen en 78 toeren en dat dit pas iets was voor de nog meer verhevene luisteraar die ook van mono houdt !

Maar goed ! Het gaat hier om Crowded House dus ik hou mijn mond verder.

4,0
geplaatst:
Ik weet dat het vaker zo werkt, maar na een paar luisterbeurten wordt dit album steeds leuker. Keer vooral steeds vaker terug naar de B-kant. Het nummer Sweet Tooth is erg aanstekelijk.
Dat de stem van Neil minder helder klinkt is volgens mij logisch (een man van in de zestig) en niet storend.

Bad Times Good, Playing with Fire, Sweet Tooth, Show Me the Way, Start of Something, Love Isn't Hard at All zijn prima nummers.

avatar van henrie9
4,0
geplaatst:
CH is al 36 jaar een huis van vertrouwen. Tal van grote muzieknamen verworden mettertijd tot huizen van verval, maar CH blijft ondanks alles en ook na meer dan 10 jaar stilte mooi zichzelf. Founding father Neil Finn's is nog steeds de motor, misschien vond ie precies in zijn touren laatst met Fleetwood Mac de drive voor een heropstart van CH. Zijn voor CH zo  karakteristieke stemgeluid leidt nog steeds de dans. 'The house' is nu bovendien ook nog letterlijk meer 'crowded', nu nog twee Finn's, Neil's 2 zonen, er mee introkken, zij ook als songschrijvers. Vooruitziende jongen dus, Neil. Hier in alle geval andermaal 'n aangename luisterplaat vol korte songs, catchy oorwurmpjes met harmonietjes om, koptelefoon op, te ontdekken en zalig door te luisteren. Ook de nieuwelingen kwijten zich voortreffelijk van hun schrijfkunsten. De songs als vanouds zacht melancholisch, met als echte CH-topper 'To The Island', nostalgische mijmering over homeland Nieuw Zeeland. Her en der schijnen Neil's twijfels over de prestaties van zijn generatie door. Het hilarische 'Whatever You Want' zet dan weer de Amerikaanse politiek van de laatste jaren goed te kakken. Sprankelende albums als dit verdienen het volle licht onder de muziekzon. CH did it again!

4,0
geplaatst:
Dit nieuwe abum nu een aantal keren gedraaid en waar ik op hoopte komt uit: dit is voor mij een echte groeiplaat. Een iets meer ingetogen CH bevalt me erg goed. Geen heftig gitaarwerk, zoals soms in het verleden (together alone) nogal eens voorbij kon komen, maar een en al ingetogenheid. Beste nummers: Real Life Woman, Sweet Tooth en Whatever you want. Het is Neil en consorten weer gelukt kwaliteitsmuziek te leveren. Waar zijn laatste 2 soloalbums wat experimenteler en in mijn ogen wat onevenwichtiger waren, klinkt dit weer als muziek in de oren. Een dikke 4 voor dit album!

geplaatst:
Het is Neil en consorten weer gelukt kwaliteitsmuziek te leveren. Waar zijn laatste 2 soloalbums wat experimenteler en in mijn ogen wat onevenwichtiger waren, klinkt dit weer als muziek in de oren. Een dikke 4 voor dit album! [/quote]
Voila. Staat op mijn verlanglijstje.

avatar van Marco van Lochem
4,0
geplaatst:
Crowded House werd opgericht uit de resten van Split Enz. Deze geweldige Nieuw Zeelandse band was de groep van onder andere de broers Neil en Tim Finn. Ze scoorden in Nederland 2 Top 40 hits, de prachtige beklemmende ballad “I HOPE I NEVER” in 1981 en de klassieker “MESSAGE TO MY GIRL” in 1984.
Dat was ook ongeveer het jaar van het einde van de band. Neil Finn en Paul Hester, die de laatste jaren bij Split Enz de drummer was, richtten in 1985 Crowded House op, samen met bassist Nick Seymour. Met het debuutalbum “CROWDED HOUSE”, dat in 1986 verscheen, maakte het trio duidelijk waar ze voor stonden: ambachtelijk Beatleske popliedjes met af en toe een puntige rocker. De klassieker “DON’T DREAM IT’S OVER” van dat debuutalbum werd in Nederland een top 10 hit en zorgde ervoor dat de naam van de band gevestigd werd. “TEMPLE OF LOW MEN” in 1988, het weergaloze “WOODFACE” (met Tim Finn tijdelijk in de band) uit 1991 en “TOGETHER ALONE” uit 1993 maakten het eerste deel van de carrière van Crowded House vol.
Een hiaat van 14 jaar volgde, maar in 2007 verscheen het mooie come-back album “TIME ON EARTH”. “INTRIGUER” was de opvolger in 2010, waarna het opnieuw stil werd. In de periode richting hun come-back pleegde Paul Hester in 2005 zelfmoord. Hij was al als drummer vervangen na “TOGETHER AGAIN” door Peter Jones, die in 2012 overleed. Groot was mijn verbazing toen begin dit jaar bekend werd gemaakt dat Crowded House met een zevende album zou komen.
De line-up is tegenwoordig Neil Finn als zanger, gitarist en toetsenist, Nick Seymour nog steeds als bassist, Mitchell Froom, ook bekend producer als toetsenist en de 2 zoons van Neil, Liam (gitaar, toetsen en zang) en Elroy (drums en gitaar). “DREAMERS ARE WAITING” is een typische Crowded House plaat geworden, waar weer heel veel aandacht is besteedt aan de samenzang, die bijtijds hemels klinkt. In bijna 42 minuten komen 12 prachtige liedjes aan je voorbij, die laten horen dat de stem van Neil, ondanks zijn 63 jaar en jarenlang zingen nog steeds van grote schoonheid is en nog steeds de klank en kracht heeft als bij het debuut van Crowded House.
“BAD TIMES GOOD” opent het album en in dit nummer wordt meteen duidelijk dat samenzang weer een prominente plaats inneemt op “DREAMERS ARE WAITING”. Prachtige zang dus, rustige melodie, prima start. Met “PLAYING WITH FIRE” gaat het tempo omhoog met een pakkend ritme, “TO THE ISLAND” is opnieuw een uptempo nummer met ingetogen zang in de coupletten, “SWEET TOOTH” vind ik één van de meest pakkende liedjes op het album. Mooie melodie en een aanstekelijk refrein, een wat vreemd tussenstuk gevolgd door een solo. “WHATEVER YOU WANT” is ook weer uptempo en een fijn liedje, “SHOW ME THE WAY” is een ballad met mooie vocale arrangementen, “GOODNIGHT EVERYONE” heeft een lekker ritme, is op een bepaalde manier spannend van opbouw en is één van de hoogtepunten van het album. Met het jazzy “TOO GOOD FOR THIS WORLD” gaat het tempo weer iets naar beneden, “START OF SOMETHING” is een weer een vocaal hoogtepuntje. Midtempo en zeer melodisch. “REAL LIFE WOMAN” is ook weer midtempo met mooi gitaarwerk, “LOVE ISN’T HARD AT ALL” is een puntige rocker met prachtige samenzang en met “DEEPER DOWN” komt het album met een midtempo track tot stilstand.
Na 11 jaar is het wat mij betreft weer genieten van een prachtig Crowded House album. De zang is het hoogtepunt, de productie prima en de songs zijn ook van een hoog niveau. Hopelijk hoeven niet weer 11 jaar te wachten op een vervolg, want dit smaakt naar meer.

avatar van Bonk
4,0
geplaatst:
Begin jaren '90 begon ik met echt muziek luisteren en zo werd Crowded House één van de eerste bands waar ik liefde voor ontwikkelde, want het was de tijd van Woodface. Heerlijke popliedjes die op het eerste oor gemakkelijk in het gehoor lagen, maar 'stiekem' veel knapper in elkaar zaten dan verwacht. Together Alone blijft voor mij het meest magistraal album met meerdere pareltjes, maar die pareltjes zijn door de gehele carrière van Neil Finn in de diverse samenwerkingen of solo-albums te vinden.

Ook ik was wat terughoudend met enthousiasme bij de aankondiging van een nieuw Crowded House-album, zeker toen het eerste materiaal naar buiten kwam. Typerend voor Crowded House (anders dan bijvoorbeeld de solo-albums) was dat ik het meteen lekker vond klinken en er op een bepaalde manier vrolijk van wordt. Meerdere keren luisteren zorgde er voor dat ik dan pas door kreeg hoe goed het in elkaar zat. Maar ik vond het vaak meteen goed.

Dat is, net als blijkbaar ook bij meerdere anderen, bij dit album anders. De eerste twee keer luisteren werd ik niet bepaald enthousiast, vond het wat gelijkmatig en miste de frisheid en de mooie melodieën. Toch wel typische begrippen wat mij betreft voor de muziek van Crowded House. Maar om er maar eens een cliché bij te halen, dit is een typische groeiplaat. Hoe langer en vaker ik luister, hoe meer ik toch steeds weer betoverd door de mooie stem van Neil, de fijne sfeer, ik er nu wel de afwisseling in hoor, die me eerder niet op viel en de melodie die weer prachtig in dienst van het liedje staat (of andersom, wat u maar wil) en raak ik steeds meer onder de indruk.

Een typische Crowded House-plaat vind ik het nog steeds niet, een erg mooie plaat wel.

avatar van rkdev
4,0
geplaatst:
Toen Neil Finn zich aansloot bij Fleetwood Mac had ik de hoop op een nieuw Crowded House album opgegeven. Met veel enthousiasme ontving ik begin 2020 de mededeling dat Neil Finn zijn ‘kindje’ Crowded House weer leven had ingeblazen en kocht meteen kaarten voor Concert at Sea en Werchter Classic. De berichten dat Mark Hart en Matt Sherrod er niet meer bij waren maakte me minder enthousiast. In 2018 had Neil al een album uitgebracht met zijn zoon Liam ("Lightsleeper") en dat vond ik niet zo'n sterke plaat. Dus het bericht dat Liam en Elroy nu in de band zaten gaf me een dubbel gevoel.

Maar als fan natuurlijk wel meteen het album in de pre-order besteld op vinyl, want het merendeel van wat Neil Finn uitbrengt vind ik geweldig. Hij behoort voor mij tot een van de meest ondergewaardeerde componisten van de laatste 50 jaar.

‘Dreamers Are Waiting’ blijkt net als de vorige twee albums een groeiplaat, die bij elke luisterbeurt meer geheimen prijs geeft. Het album is voor het grootste deel midtempo en wat minder catchy dan de 80s platen. Het ligt meer in lijn met Neils soloplaten, maar hij weet als geen ander dat de band Crowded House sowieso meer aandacht krijgt dan de soloartiest Neil Finn. Toch zijn er maar 5 composities alleen van Neil, alle bandleden hebben meegeschreven aan de nummers wat ook een iets ander geluid laat horen.

Het album begint rustig met 'Bad Times Good' dat een a-typische opener is, maar je wel langzaam het album in zuigt. Eerste hoogtepunt is 'Playing With Fire' dat vintage Crowded House is (het is ook het enige nummer dat een volledige bandcompositie is). Het nummer gaat naadloos over in 'To the Island', dit nummer kon me bij release nog niet echt bekoren maar binnen het album werkt het wonderwel goed. 'Sweet Tooth' is ook erg catchy en had op een van 80s albums kunnen staan. Ook 'Whatever You Want' overtuigde me niet toen het werd uitgebracht, maar inmiddels behoort het tot een van mijn favorieten van dit album. Het laatste nummer van kant A, het door Liam geschreven 'Show Me The Way' is een sfeervol nummer met mooie vocalen.

Kant B opent met ‘Goodnight Everyone’, dat ik persoonlijk als afsluiter had gebruikt. Ook dit nummer is een Liam compositie en hier laat hij horen de genen van z’n vader te hebben. ‘Too Good For This World’ vind ik het minste nummer van de plaat. Met name de coupletten beklijven niet al is het refrein wel fraai. ‘Start of Something’ is een duet tussen vader en zoon Neil en Liam en in de vocalen zit de kracht van het nummer. De sfeer van het nummer doet me wat denken aan Neils soloplaat ‘One Nil’. Heel erg mooi.
‘Real Life Woman’ behoort voor mij tot de hoogtepunten van de plaat. Mooi is de gitaar in dat nummer en de vocalen zijn wonderschoon. Het wat meer uptempo ‘Love isn’t Hard at All’ (door Neil en Elroy geschreven) vind ik wat gewoontjes. Het is gebouwd rondom een lekker drumritme van Elroy, maar de zang vind ik wat minder mooi. Het album wordt afgesloten door het ingetogen ‘Deeper Down’ dat zo op Neils album ‘Out of Silence’ had kunnen staan.

De optredens op CAS en Werchter Classic gingen door bekende redenen niet door en ze staan helaas niet meer op het nieuwe affiche. Dan maar kijken of ik ze nog op een eigen optreden kan gaan zien, want het album heeft me toch wel overtuigd dat er met deze line-up weer toekomst is voor Crowded House.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
geplaatst:
Was in het begin niet erg enthousiast over dit album en op basis van het gebodene zelfs even getwijfeld om aan te schaffen.
Maar ik kan in dit geval het afgekloven cliché van dat kwartje wat wel eens kan vallen weer uit de kast halen, want na meerdere draaibeurten bevalt de plaat mij steeds beter.
Neil Finn blijft een talent houden om pakkende popsongs te schrijven, duidelijke voorbeelden zijn Whatever You Want en Real Life Woman voor mij.
Het album is wat meer ingetogen dan gebruikelijk en had wellicht wat meer peper kunnen gebruiken maar desalniettemin vind ik dit weer een sterk werkstuk van de familie Finn.

avatar van vigil
4,0
Op zich best een fijne plaat maar ik heb echt nergens het gevoel naar een Crowded House te luisteren ondanks dat ik natuurlijk wel constant Neil hoor.

Dat is verder ook geen vereiste natuurlijk maar toch

Gast
geplaatst: vandaag om 14:38 uur

geplaatst: vandaag om 14:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.