Crowded House - Dreamers Are Waiting (2021)

Was in het begin niet erg enthousiast over dit album en op basis van het gebodene zelfs even getwijfeld om aan te schaffen.
Maar ik kan in dit geval het afgekloven cliché van dat kwartje wat wel eens kan vallen weer uit de kast halen, want na meerdere draaibeurten bevalt de plaat mij steeds beter.
Neil Finn blijft een talent houden om pakkende popsongs te schrijven, duidelijke voorbeelden zijn Whatever You Want en Real Life Woman voor mij.
Het album is wat meer ingetogen dan gebruikelijk en had wellicht wat meer peper kunnen gebruiken maar desalniettemin vind ik dit weer een sterk werkstuk van de familie Finn.

Op zich best een fijne plaat maar ik heb echt nergens het gevoel naar een Crowded House te luisteren ondanks dat ik natuurlijk wel constant Neil hoor.

Dat is verder ook geen vereiste natuurlijk maar toch

Ondanks herhaalde pogingen kan ik niet echt enthousiast raken van dit album. Het neuzelt maar een beetje door en mijn interesse is na een paar nummers snel verdwenen. Te gezapig, ik wacht nog even 10 jaar misschien dat het dan wel valt. Erg jammer want ik ben toch wel een liefhebber van het Crowded House werk en heb ook diverse solo albums/projecten van Neil hier staan.

De kritiek zoals hierboven snap ik wel enigszins. Van de songwriter die Four Seasons In One Day, Fingers of Love, Fall at Your Feet, Into Temptation, Hole in the River en Don't Dream It's Over heeft geschreven verwacht je wellicht toegankelijker songmateriaal. Dreamers Are Waiting kun je daar niet direct onder scharen. Zeker de eerste paar luisterbeurten gaf de schijf zijn geheimen niet direct prijs. Finn komt wat minder krachtig uit de hoek, lijkt wat vaker de hoogte in te gaan met zijn stem, hier en daar zijn wat tegendraadse ritmes te bekennen en veel nummers zijn wat rijker gearrangeerd. In dat laatste element steekt de kracht van dit schijfje, minder laagdrempelig maar zo vol met details dat het album - ik heb enigszins een hekel aan die term - een groeiplaatje is gebleken. Zeker in vergelijking met de platen tot aan de comeback plaat Time on Earth - een muzikale verandering was toen al duidelijk merkbaar, is Dreamers Are Waiting niet sterker maar anders, gevarieerd, gelaagd en bij vlagen kleurrijk. Over de hele niet staan er net een paar nummers teveel op de plaat om het tot een topper te bestempelen. De groei die Finn na alle jaren echter tentoon spreidt, zijn oog en oor voor melodie maken Dreamers Are Waiting tot een interessante worp. Finn blijft toch een van de grootste songwriters die ons aardbolletje rijk is. Een kleine herwaardering van mijn kant derhalve.